ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ24 Ιαν 2011, 18:25#118733
χχχχχχχχχχχχχχ
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ22 Ιαν 2011, 18:02#118525
Το παρόν κείμενο ουδεμία σχέση έχει ΜΕ ΤΟΝ ΟΦΗ.
Αποτελεί το ξέσπασμα οργής ενός νεαρού Ιταλού ποδοσφαιριστή (που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του) στην εφημερίδα Il Mattino της Πάντοβα. Είναι σύντομη, εύπεπτη και σκέφτηκα να την μοιραστώ μαζί σας, είτε διότι μπορεί να φτιάξει και τη δική σας μέρα όπως τη δική μου, είτε διότι μπορεί σε αυτή τη διήγηση να αναγνωρίσετε ομοιότητες με περιστατικά που εσείς έχετε βιώσει στα δικά μας γήπεδα.
Μα πως; Πάλι στον πάγκο; Δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν. Σύμφωνοι, δεν είμαι και ο Τζορτζ Μπεστ, αλλά δεν γίνεται να κάθομαι εγώ στον πάγκο κα να παίζουν αυτοί εκεί οι δύο επιθετικοί. Ο ένας έχει βάλει μόνο ένα γκολ (κατά λάθος) και ο άλλος, αυτός που λέει πως έχει παίξει στην Β, είναι 300 ετών και ούτε που πάτησε στην τελευταία προπόνηση. Δύο παλιοί σκελετοί, για να λέμε την αλήθεια. Και επιπλέον μαφιόζοι, αφού για να παίζουν πάντα αυτοί κι εγώ ποτέ, σημαίνει πως κάτι τρέχει μεταξύ τους και του προπονητή, ο οποίος, για να καταλάβετε, επαγγέλλεται αλλαντοπώλης. «Μην ανησυχείς, στο δεύτερο ημίχρονο θα σε βάλω», μου λέει ο σαλαμιτζής.
Κι έτσι, αφού ξύπνησα στις 7 (την Κυριακή, δηλαδή τη μόνη μέρα που μπορώ να κοιμηθώ), να’ μαι εδώ στον κρύο πάγκο να βλέπω αυτή την ομάδα των γέρων μαφιόζων να παίζει με αντίπαλο που έχει ακόμα περισσότερους σκελετούς από όσους εμείς. Μπροστά, είναι φανερό, δεν στρίβουμε με τίποτα. Ο ένας χάνει γκολ που θα έβαζε και η γιαγιά μου. Ο άλλος των 300 ετών σε κάθε σπριντ πιάνει το γόνατό του κάνοντας και μια γκριμάτσα. Κι όμως! Ο βασιλιάς της μορταδέλας δεν τον βγάζει! Και στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου χάνουμε με 0-1. Απίστευτο!
Στα αποδυτήρια ο κύριος-έκπληξη λέει πως δεν πάει άλλο και ρωτάει τον 300ετή σκελετό αν αντέχει να συνεχίσει. Κι αυτός του απαντά: «Μπορώ, μπορώ»! Γειασάν του ήρωα! «Εντάξει, θα βγω εγώ», μου κλείνει το μάτι ο άλλος. «Ξεκίνα ζέσταμα, μπαίνεις σε 10 λεπτά», μου υπόσχεται ο σαλαμιτζής-μαφιόζος. Να πάει στο διάολο. Έτσι κι αλλιώς είναι η τελευταία φορά που με βλέπουν εδώ.
Δεύτερο ημίχρονο και είμαι ακόμα στον πάγκο. Οι δύο σκελετοί μπροστά ούτε που κουνιούνται, δεν κρατάνε μπάλα ούτε κι αν τους τη δώσεις ακριβώς στα πόδια. Τι σκελετοί; Αυτοί είναι δύο ζόμπι, δύο βαλσαμωμένες μούμιες. Είμαστε για γέλια, χειρότερα δεν υπάρχει. Εεε, αυτή είναι η τελευταία φορά που με κορόιδεψαν. Τέλος. Ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη.
Χάσαμε 0-2 από την τελευταία ομάδα της βαθμολογίας. Εγώ μπήκα στο 85 και δεν πρόλαβα ούτε να ακουμπήσω μπάλα. Στα αποδυτήρια βράζω από οργή. Δεν κάνω ούτε ντους.
Αλλάζω γρήγορα και ρίχνω ένα τελευταίο βλέμμα στο δίδυμο των σκελετών-μαφιόζων. Όταν κάνω να φύγω, ο σαλαμιτζής μου λέει: «Η προπόνηση είναι την Τρίτη. Εσύ θα έρθεις, έτσι;». Ναι, οπωσδήποτε θα έρθω. Είναι αυτονόητο. Όχι... δεν τα παρατάω εγώ. Ε, όχι..
Αποτελεί το ξέσπασμα οργής ενός νεαρού Ιταλού ποδοσφαιριστή (που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του) στην εφημερίδα Il Mattino της Πάντοβα. Είναι σύντομη, εύπεπτη και σκέφτηκα να την μοιραστώ μαζί σας, είτε διότι μπορεί να φτιάξει και τη δική σας μέρα όπως τη δική μου, είτε διότι μπορεί σε αυτή τη διήγηση να αναγνωρίσετε ομοιότητες με περιστατικά που εσείς έχετε βιώσει στα δικά μας γήπεδα.
Μα πως; Πάλι στον πάγκο; Δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν. Σύμφωνοι, δεν είμαι και ο Τζορτζ Μπεστ, αλλά δεν γίνεται να κάθομαι εγώ στον πάγκο κα να παίζουν αυτοί εκεί οι δύο επιθετικοί. Ο ένας έχει βάλει μόνο ένα γκολ (κατά λάθος) και ο άλλος, αυτός που λέει πως έχει παίξει στην Β, είναι 300 ετών και ούτε που πάτησε στην τελευταία προπόνηση. Δύο παλιοί σκελετοί, για να λέμε την αλήθεια. Και επιπλέον μαφιόζοι, αφού για να παίζουν πάντα αυτοί κι εγώ ποτέ, σημαίνει πως κάτι τρέχει μεταξύ τους και του προπονητή, ο οποίος, για να καταλάβετε, επαγγέλλεται αλλαντοπώλης. «Μην ανησυχείς, στο δεύτερο ημίχρονο θα σε βάλω», μου λέει ο σαλαμιτζής.
Κι έτσι, αφού ξύπνησα στις 7 (την Κυριακή, δηλαδή τη μόνη μέρα που μπορώ να κοιμηθώ), να’ μαι εδώ στον κρύο πάγκο να βλέπω αυτή την ομάδα των γέρων μαφιόζων να παίζει με αντίπαλο που έχει ακόμα περισσότερους σκελετούς από όσους εμείς. Μπροστά, είναι φανερό, δεν στρίβουμε με τίποτα. Ο ένας χάνει γκολ που θα έβαζε και η γιαγιά μου. Ο άλλος των 300 ετών σε κάθε σπριντ πιάνει το γόνατό του κάνοντας και μια γκριμάτσα. Κι όμως! Ο βασιλιάς της μορταδέλας δεν τον βγάζει! Και στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου χάνουμε με 0-1. Απίστευτο!
Στα αποδυτήρια ο κύριος-έκπληξη λέει πως δεν πάει άλλο και ρωτάει τον 300ετή σκελετό αν αντέχει να συνεχίσει. Κι αυτός του απαντά: «Μπορώ, μπορώ»! Γειασάν του ήρωα! «Εντάξει, θα βγω εγώ», μου κλείνει το μάτι ο άλλος. «Ξεκίνα ζέσταμα, μπαίνεις σε 10 λεπτά», μου υπόσχεται ο σαλαμιτζής-μαφιόζος. Να πάει στο διάολο. Έτσι κι αλλιώς είναι η τελευταία φορά που με βλέπουν εδώ.
Δεύτερο ημίχρονο και είμαι ακόμα στον πάγκο. Οι δύο σκελετοί μπροστά ούτε που κουνιούνται, δεν κρατάνε μπάλα ούτε κι αν τους τη δώσεις ακριβώς στα πόδια. Τι σκελετοί; Αυτοί είναι δύο ζόμπι, δύο βαλσαμωμένες μούμιες. Είμαστε για γέλια, χειρότερα δεν υπάρχει. Εεε, αυτή είναι η τελευταία φορά που με κορόιδεψαν. Τέλος. Ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη.
Χάσαμε 0-2 από την τελευταία ομάδα της βαθμολογίας. Εγώ μπήκα στο 85 και δεν πρόλαβα ούτε να ακουμπήσω μπάλα. Στα αποδυτήρια βράζω από οργή. Δεν κάνω ούτε ντους.
Αλλάζω γρήγορα και ρίχνω ένα τελευταίο βλέμμα στο δίδυμο των σκελετών-μαφιόζων. Όταν κάνω να φύγω, ο σαλαμιτζής μου λέει: «Η προπόνηση είναι την Τρίτη. Εσύ θα έρθεις, έτσι;». Ναι, οπωσδήποτε θα έρθω. Είναι αυτονόητο. Όχι... δεν τα παρατάω εγώ. Ε, όχι..