Κάποιες σκέψεις

Βλέποντας χθες τους «αιώνιους πουσταράδες» και το τελικό αποτέλεσμα με τον τρόπο που ήρθε στο παιχνίδι, αυτόματα μου ήρθαν κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι στεναχωρήθηκα ή χάρηκα ανάλογα με το πώς ερμηνεύει ο καθένας το «πουσταποτέλεσμα» των «πουσταιώνιων».
Απλά, ακούγοντας και βλέποντας χθες τον μαρινάκη, προχθές τον μπέο, να ΠΟΥΛΑΝΕ στη ψύχρα μαγκιά και νταβατζιλίκι για τον τρόπο που πήρε(-αν) το ματς, τι διάολο κουράγιο και ελπίδες να έχουμε εμείς και με τι δύναμη να στηρίξουμε ή να προστατέψουμε την ομάδα μας, τη στιγμή που είδαμε τον τρόπο που ΓΑΜΗΣΑΝΕ κυριολεκτικά εν ψυχρώ και ασάλιωτα μια ομάδα του μεγέθους, εντός της Ελλάδας έστω, του βάζελου (μη παρεξηγηθώ για το συγκρίσιμο μέτρο, απλά ρεαλιστικά δείτε το).
Προσωπικά, ή θα εγκληματήσω ή δεν πρέπει να ασχολούμαι και να χαλιέμαι πια για το μπουρδέλο που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο.(Αν και θυμάμαι το χατζησταυρίδη στο Γεντί με το γαύρο. Αλλά άλλη η ομάδα τότε, αλλά και άλλα τα τότε δεδομένα).
Σοβαρά αδέρφια, τα έχω παίξει. Δεν μιλάμε πια για πρωτάθλημα καραγκιόζ μπερντέ ή έστω γαμήσι με λίγο σάλιο. Μιλάμε για χούντα με όλη τη σημασία της λέξης.

Υ.Γ. Τώρα είδα το παρόμοιο ποστ του Boban σε άλλη ενότητα.