ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ6 Μαρ 2011, 00:45#120540
Μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι το δημοφιλέστερο και το πιο λαϊκό παιχνίδι, ωστόσο άθελα του ως κυρίαρχο κοινωνικό φαινόμενο είναι και τμήμα της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας του ταυτόχρονα και ο βασικός μοχλός πίεσης των ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων Η και κρατών.
Σε επίπεδο εθνικών πρωταθλημάτων είναι ό «Πολιορκητικός Κριός» που χρησιμοποιεί το μεγάλο κεφάλαιο για να δημιουργήσει είτε ιδιωτικούς στρατούς (μοχλούς πίεσης στο αστικό κράτος που εδρεύει), κυρίως για το ποιος απ’ τα κομμάτια του θα ευνοηθεί περισσότερο στα πλαίσια των ενδοταξικών αντιθέσεων, για το ποιο απ’ τα κομμάτια του θα πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας σε εργολαβίες κλπ.
Ο βασικός παράγοντας του ρόλου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου είναι η ίδια η φύση, το κέρδος και τα άλλα κέρδη που αυτό προσφέρει ως κοινωνικό φαινόμενο.
Με αφορμή αυτά θα ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου για τα αποτελέσματα, τους στόχους και τους σκοπούς της επαγγελματικοποιημένης φύσης του.
Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ο μοναδικός στόχος είναι η νίκη με κάθε τρόπο, αυτή που θα φέρει χορηγούς και θα έχει και πολιτικά αποτελέσματα στα φτωχά λαϊκά στρώματα σε προέδρους χωρών, ομάδων, μονοπωλιακών ομίλων στο ίδιο το σύστημα τελικά.
Οι σκοποί και οι στόχοι πηγάζουν μέσα απ' την επαγγελματικοποίηση του και είναι η σκοπιμότητα και το θέαμα . Οι εν λόγω ως παράγοντες αυτοί αποδοκιμάζουν τη φαντασία, τη συλλογικότητα, την ευγενή άμιλλα, τη δίψα για παιχνίδι που διαπαιδαγωγεί τον ίδιο το παίκτη και τον κάνει να γίνεται καλύτερος άνθρωπος.
Οι εν λόγω παράγοντες αναιρούν την ίδια τη τέχνη του ποδοσφαίρου και τέλος την επιστημονική του εξέλιξη σε τεχνικό επίπεδο, την τακτική, τη στρατηγική και το σχεδιασμό. Ο επαγγελματισμός, το «θέαμα» και η σκοπιμότητα, (η Σάρα η Μάρα και το κακό συναπάντημα δηλαδή), έχουν κάνει σημαία τους την απόλυτη εξειδίκευση του παίκτη, το σκληρό και απάνθρωπο ανταγωνισμό, το χωρίς αρχή και τέλος- ουσία και περιεχόμενο τρέξιμο, μόνο και μόνο για να καλυφθεί η ίδια η γύμνια του παιχνιδιού και να αποθεωθεί η αφέλεια και η βλακεία αυτού που δε ξέρει ούτε καν τα βασικά, τα μυστικά της μπάλας, αλλά διαφημίζει από τσίχλες έως και στρινγκ, ανάλογα με το χορηγό του, την μάρκα φανέλας η παπουτσιών που φοράει, αλλά και του βαθμού του ναρκισσισμού δηλαδή της "βλακείας" που του έχει επιβάλει ο κάθε λογής μάνατζερ.
Αυτού του είδους το ποδόσφαιρο δεν θέλει ολοκληρωμένες προσωπικότητες αλλά εργαλεία χειριστές και άβουλα πλάσματα που γίνονται αστέρες [δηλαδή ήρωες] που επιβάλουν το διαίρει και βασίλευε σκοτώνοντας το θεριό που είναι ο αντίπαλος από τα 50 μέτρα.
Αυτή η λογική όχι μόνο μετατρέπει τους ποδοσφαιριστές από παίχτες σε παλαιστές, και μαραθωνοδρόμους, στοχοπροσηλωμένους στη στρατιωτικοποίηση του ρόλου τους, χωρίς ίχνος φαντασίας, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Με αυτά τα δεδομένα ο παίκτης πρέπει να είναι μόνο στρατιώτης και όχι στρατιώτης και ταυτόχρονα στρατηγός, πρέπει να υπακούει μηχανιστικά και να μη διεκδικεί τη διαλεκτική του παιχνιδιού που είναι η αντανάκλαση της ίδιας της ζωής.
Στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες του κόσμου,(εκτός τις Λατινικής Αμερικής) ο υποψήφιος ποδοσφαιριστής εξειδικεύεται μόνο σε ένα ρόλο και πέρα απ’ αυτό δε ξέρει να κάνει τίποτα άλλο, κυρίως όμως γίνεται προσπάθεια να μην είναι και να μη γίνει ποτέ ολοκληρωμένη προσωπικότητα Ο εύελπις ποδοσφαιριστής μαθαίνει άριστα τη θέση για την οποία θα τον χτίζουν. Τον υποβάλλουν σε απίστευτες λιπομετρήσεις έως και μελλοντικές προβλέψεις του σωματότυπου που θα αποκτήσει για να προωθηθεί στη τάδε η στη δείνα θέση, πόσα εκατοστά άλμα θα έχει, πόση θα είναι η διάμετρος του μηρού, και άλλα τέτοια επιστημονικοφανή αλλά άκρως αντιεπιστημονικά Στην «εξέλιξη» του, συμμετέχουν από εργοθεραπευτές, γυμναστές, κινησιοθεραπευτές, διατροφολόγοι, μέχρι και υποψήφιες νύφες, κάθε λογής άσχετοι με το ποδόσφαιρο πλην μερικών προπονητών.
Εδώ το ζητούμενο είναι να μη «παρεκκλίνει» τίποτα που θα κάνει κακό στο μηχανιστικό προγραμματισμό που του καταστρέφει και την υγεία και τη ζωή και τη φαντασία, αλλά αναπτύσσει τα κέρδη τις επιρροές αγορών μέσω του θεάματος και του αποτελέσματος...Σε ένα παιδί 10-15 ετών το χειρότερο απ’ όλα είναι πως δε ζει την ηλικία του, που οδηγετείται σε ρομπότ και τέλος δε βλέπει το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι.
Τον προορίζουν για παράδειγμα στη θέση το κόφτη στο κέντρο, τόσο καλά, που αν στη πορεία του παιχνιδιού αν βρεθεί σε μια άλλη θέση για παράδειγμα στη θέση του κεντρικού χαφ, η στη θέση του κεντρικού επιθετικού να χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, να τα κάνει όλα καφέ και ζάχαρη η σαλάτα, θα πιστεύει πως βρίσκεται σε άλλο πλανήτη γιατί πολύ απλά δε θα ξέρει τα βασικά της μπάλα.
Δε θα λειτουργεί η φαντασία ο σχεδιασμός και ο προσανατολισμός του στον αγωνιστικό χώρο, και αν κάνει ένα λάθος τότε μαύρο φίδι που τον έφαγε, λες και το λάθος δεν είναι στοιχείο της ανθρωπότητας που θα μας οδηγήσει στο σωστό;
Αυτή η λογική αποπνέει και ένα άλλο επικίνδυνο μήνυμα το οποίο έρχεται κατ ευθείαν μέσα απ’ τις οργανωμένες θύρες, τους αθλητικούς δημοσιογράφους και τους manager, που μιλάει κατ ευθείαν στον εκφασισμό της κοινωνίας μας, «πληρώνεσαι φίλε; Είσαι υποχρεωμένος και να πεθάνεις για την ομάδα» την επιχείρηση λέω εγω. Αυτή η μορφή εκφασισμού μιλάει κατευθείαν στις εργασιακές σχέσεις και ο παίκτης γίνεται άθελα του η περιφερόμενη αρκούδα που πρέπει , εφόσον πληρώνετε να χορεύει στο ρυθμό του εργοδότη και να μη διεκδικεί ποτέ.
Η γνώση μου γύρω και μέσα απ το αντικείμενο, είναι τεράστια χωρίς καθόλου να θέλω να ευλογήσω τα γένια μου . Σας λέω μόνο τούτο. Πως το «όπιο των λαών», ( ιδικά την περίοδο του αυτή ), εκτός από «όπιο» είναι και παιχνίδι, και όχι άθλημα όπως ο στίβος η όπως το τένις, εξάλλου σύμφωνα και με τη σύγχρονη επιστημονική θεώρηση και γνώση, ουδέποτε κανένα ομαδικό άθλημα ήταν στη πραγματικότητα άθλημα. Ειδικά το ποδόσφαιρο και η καλαθοσφαίριση απ’ τη γέννηση τους είναι περισσότερο παιχνίδια παρά αθλήματα, μιας και γεννήθηκαν πάνω στην αδήριτη ανάγκη του ανθρώπου να γεμίσει δημιουργικά και με φαντασία τον χρόνο του, να μάθει να δίνει και να παίρνει να νικάει και να χάνει μέσα στα παιχνίδια αυτά.
Να καταστρώνει τακτικές και στρατηγικές, και να οπλίζει την αδυναμία του πότε με τη συλλογικότητα, πότε με τη διαβολεμένη φαντασία και πότε με τις χορευτικές ατομικές προσπάθειες που όμως υποβάλλονται μέσα στο σύνολο και για το σύνολο και ποτέ εκτός αυτού.
Όλα αυτά είναι οι κανόνες και όχι οι κανονισμοί ενός παιχνιδιού όπως του ποδοσφαίρου, που δε μοιάζει ούτε με τη σφαιροβολία, ούτε με το στιπλ, ούτε με το δέκαθλο, ούτε καν με τα σπριντ των 100-200-400 μέτρων, που απαιτούν σωματική κόπωση και ρώμη, πράγματα που στο ποδόσφαιρο δε χρειάζονται, να σας θυμίσουμε τη κορμοστασιά του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, του Ντιέγκο Μαραντόνα; Κοντός και ευτραφής, όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες του ποδοσφαίρου Κάποιοι απ αυτούς μπορεί να μην ήταν τόσο ευτραφείς, σίγουρα όμως είχαν παραπάνω κιλά απ’ αυτά που θέτει το σύστημα.
Παίχτες καλλιτέχνες όπως οι παρακάτω έπαιζαν σήμερα δε θα αποτελούσαν ποτέ πρότυπα σε προπονητές όπως ο Μουρίνιο. Παίκτες όπως οι Κήγκαν, Ρομάριο, Σάντσεζ, Μπλαχίν, Προτάσοφ, η οι δικοί μας Χατζηπαναγής, Κωφίδης, Αναστόπουλος, και Καραπιάλης του παρελθόντος δε θα είχαν καμία θέση στα πλάνα του, τέτοιοι οδοστρωτήρες του ποδοσφαίρου αρκούνται σε ρομπότ που δεν έχουν καμία αντικειμενική σχέση με το ποδόσφαιρο, ενώ οι τελευταίοι δεν φέρουν και κάποια ευθύνη γι αυτό.
Όλα αυτά καταδείχνουν ως ένα ορισμένο βαθμό τι είναι η τέχνη του ποδοσφαίρου, που στην κυρίαρχη ιδεολογία όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά ακόμα και να υπάρχει γίνονται προσπάθειες κατακερματισμού της, πότε με την «ανισόρροπη» Αγγλική σχολή των σουτέρ απ’ το κέντρο του γηπέδου χωρίς να υπάρχει ούτε η απαραίτητη τεχνική στο ζύγισμα του ποδιού, ούτε φυσικά το σημάδι που και αυτό είναι τεχνική και τέχνη μαζί(απ' ότι φαίνεται τα ο Φάμπιο Καπέλο μόνο στα προκριματικά κατάφερε να πείσει πως η μπάλα δεν είναι σέντρες. Οι Άγγλοι και Γερμανοί όχι μόνο δε μπορούν να τριπλάρουν μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο,(ούτε μόνοι τους και χωρίς αντίπαλο δε μπορούν να το κάνουν), και όταν το κάνουν είτε η μπάλα μένει πίσω και αυτοί συνεχίζουν να τρέχουν),είτε πέφτουν στο χόρτο ζητώντας πέναλτι.
Δε ξέρουν τι είναι η κλειστή ντρίπλα στην άμυνα ζώνης και πως έτσι μόνο θα ξεπεράσουν το εμπόδιο ενός φαινομενικά αδιαπέραστου τοίχους από σώματα ούτως ώστε να τα τραβήξουν πάνω τους και να δώσουν πάσα μέσα από την κλειδαρότρυπα σε κάποιο «αμαρκάριστο» συμπαίκτη τους κάνοντας το γκολ εύκολη υπόθεση.
Οι εν λόγω ποδοσφαιρικές σχολές είναι ικανές να σεντράρουν 180 φορές επί 90 λεπτά ψάχνοντας το κεφάλι του όποιου Κράουζε η να πραγματοποιήσουν ανάλογα σουτ με 200χλμ/ώρα, από τον όποιο Τσβαϊσταϊγκερ, γιατί αυτό είναι τους έμαθαν να κάνουν και αντικειμενικά είναι η δεύτερη ποδοσφαιρική του φύση. Προσπαθούν να κάνουν όσο περισσότερα άτεχνα σουτ απ, όπου μπορούν,όπως μπορούν μπορούν, εκμεταλλευόμενοι τις κόντρες, μπας και παραβιάσουν την εστία ενός τερματοφύλακα, αλλά αν βρεθεί ένας Μπουφόν, η ένας Τσέχ μπροστά τους πέφτουν σε τοίχο.
Η διαφορά ανάμεσα στις "βεντέτες" Άγγλους και στους "ταπεινούς" Γερμανούς είναι οι δυο εξής: α)Ότι οι δεύτεροι εξελίσσονται και πειθαρχούν, κανείς δεν είναι πάνω από την ομάδα και β) Ακόμα και όταν χάνουν με μεγάλα σκορ, δεν τα χάνουν και συνεχίζουν να παίζουν όπως όταν θα νικούσαν, δηλαδή δεν είναι ομάδα ψυχολογίας, αυτοί οι δυο παράγοντες είναι που τους βοηθάνε να προχωρούν.
Στο κατακερματισμό του ποδοσφαίρου έχουμε άλλη μια σχολή (που λέει πως το ποδόσφαιρο είναι σόου και θέαμα χωρίς φαντασία τακτική και στρατηγική που υποτάσσει την ομαδικότητα στη σάμπα η στο καποέϊρα), όπως το κάνουν συστηματικά οι Βραζιλιάνοι από το 1994 και μετά. Αυτές οι τρεις σχολές είναι και η αχίλλειος πτέρνα του ποδοσφαίρου, και μάλιστα στην εποχή που το θανατηφόρο βέλος είναι οι πολυεθνικές και ο επαγγελματισμός τότε τα πράγματα παίρνουν μία βίαιη τροπή. Και σας λέω απ το ’94 και μετά γιατί το Βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο υποτάχθηκε στη ξενική για αυτό σχολή της Nike με χορευτικά που αποθεώνουν τον ατομικισμό. Όταν το Βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο έπαψε να βγάζει Σώκρατες, Έντερ, Φαλκάο, ακόμα και Καρένες, Ρομάριο, Ζιοβάνι και Ρονάλντο στα καλά του , τότε ακριβώς έχασε τη ταυτότητα του τη διεισδυτικότητα του και τη προσωπικότητα του , έγινε μια γραφική παράσταση τίτλων και χορηγών..
Δεν είναι τυχαίο ότι η Βραζιλία του '82 που είχε και τις καλύτερες ομάδες της ιστορίας της δεν πήρε κανένα τίτλο και ήταν σχετικά ανυπόληπτη γιατί δεν είχε κύριο χορηγό της τη Nike αλλά την εγχώρια Τopper και θύμιζε περισσότερο διαφημιστικό τρυκ. Ήταν η εποχή που η Αργεντινή(η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σχολή του πλανήτη μαζί με την Ολλανδία και την πρώην ΕΣΣΔ) παρουσίασαν την σύμφυση του τεχνικού, ομαδικού και δυναμικού ποδοσφαίρου .
Δε με ενδιαφέρουν ούτε τα παραποδοσφαιρικά, όπως δε με ενδιέφεραν ποτέ τα παραπολιτικά στη πολιτική. Μπορεί από το 2008 το ποδόσφαιρο να αναγεννήθηκε στο Euro 2008, όσο μπορεί να αναγεννηθεί σε αυτό το σύστημα που τα πάντα υποτάσσονται στο θέαμα και στη σκοπιμότητα, ωστόσο όμως η Λατινική Αμερική, η Αφρική και η πρώην Ανατολική Ευρώπη γεμίζουν τις ομάδες των δισεκατομμυρίων ευρώ με νέα ταλέντα στα γήπεδα της γηραιάς Ηπείρου, δυστυχώς με όρους καπιταλισμού σκληρής και απάνθρωπης εκμετάλλευσης.
Μπορεί σήμερα να μην υπάρχει η Ολλανδία του 1988 και η ΕΣΣΔ του 1986-1990), αλλά υπάρχει η Αργεντινή και δεν είναι τυχαίο, πως σε αυτές και στις τρεις ομάδες υπήρχαν ο πιο μεγάλοι προπονητές στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, οι μακαρίτες Ρίνους Μίχελς και Βαλερύ Λαμπανόφσκυ, και Πέκρεμαν (παιδιά του είναι όλοι οι παρακάτω), δηλαδή μερικοί απ’ τους μεγαλύτερους μπαλαδόρους που παίζουν σήμερα όπως οι Τέββες, Μέσσι, Ροντρίγκες, Αγκουέρο, Ματσεράνο, πραγματικά μεγάλοι μπαλαδόροι.
Κλείνοντας να πω πως η Αργεντινή είναι οι από της καλύτερες ομάδες μαζί με τις Ουρουγουάη και Παραγουάη, ομάδες πραγματικές.
Όσον αφορά την Ολλανδία(λόγω της σχέσης που έχουν με τον Ολλανδικό εθνικισμό και τις ακόμα και σήμερα αποικιοκρατικές σχέσεις τους με τη Νότια Αφρική), είναι η χειρότερη Ολλανδία που έχουμε δει μέχρι σήμερα και γι αυτό η Ρωσία τη φόρτωσε με 3 αντί για 7 γκολ στο προηγούμενο Euro.
Τέλος διαφάινετε πως το Ευρωπαϊκό Ποδόσφαιρο σε επίπεδο εθνικών ομάδων δηλαδή σε επίπεδο υποδομών βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία(δεν είναι τυχαίο πως η λίγκα με τις περισσότερες ομάδες στους 16 είχε μόλις πέντε αντιπροσώπους) και η ομάδες που μου αρέσουν από την γηραιά Ήπειρο ήταν η Σλοβακία και η Σλοβενία που συνέχισαν την ποιοτική παράδοση του ποδοσφαίρου της Ανατολικής Ευρώπης ακόμα και σε μέρες που η καπιταλιστική ανάπτυξη σε αυτές είναι ο κανόνας.
Ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο: Οι οπαδοί της Barca ως οπαδοί του επιστημονικού ποδοσφαίρου, πρέπει να πω ότι το έχω ξαναδεί αρκετές φορές.
α)Η Μεγάλη Μπάρτσα δεν είναι Ισπανική ομάδα, δηλαδή ομάδα με ισπανική φιλοσοφία στον τρόπο ανάπτυξης. Το Ισπανικό ποδόσφαιρο ήταν ανέκαθεν φλύαρο, τεχνικό μεν χωρίς επιστημονική προσέγγιση και χωρίς δυναμική και οργανωτική σκέψη, πολύ φασαρία για το τίποτα , οι πολλές τρίπλες τα πολλά τσαλιμάκια , τα τριγωνάκια και οι πάσες ήρθαν πολύ αργότερα.
β)Ο τοκετός του ολοκληρωτικό ποδοσφαίρου έγινε για πρώτη φορά από τη μεγάλη Ουγγαρία του τεράστιου Πούσκας, τροφός στα πρώτα χρόνια του εν λόγω μωρού το έκανε ως δεύτερη της φύση η ΕΣΣΔ του μεγάλου Νέτο και το επίσης μεγαλύτερου Λεβ Γιασίν. Σε συλλογικό επίπεδο ψήγματα του είχαν παρουσιάσει η Τορίνο, η μεγάλη Χόνβεντ, ωστόσο το ποδόσφαιρο δεν τοκοποιεί ποτέ τους πρωτοπόρους, αλλά τους ικανούς στην αντιγραφή.
Το μωρό το πήραν απ' το χεράκι και το έκαναν παιδί θαύμα οι ιπτάμενοι Ολλανδοί του μεγάλου Ρίνους Μίχελς, των Κροϊφ και του Νέσκενς, σε Άγιαξ και σε Ουράνιε, αυτοί το διέδωσαν σε ολόκληρο τον κόσμο όχι σε πρωτόγονο στάδιο αλλά σε εξελιγμένο κάνοντας. Ωστόσο η ενηλικίωση του πραγματοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε από την μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ακαδημία- ομάδα - πρωτοπορία όλων των εποχών τη Σ. Ένωση και τη Δυναμό Κιέβου του καθηγητή Β. Λομπανόφσκι από το 1985 έως και το 1991.
Με την καθοδήγηση του το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο έγινε πυραυλοκίνητο και διαστημικό, κάθε ομάδα απέναντι στην τότε ομάδα και μιλάμε για μεγάλες ομάδες πήγαιναν αδιάβαστες ειδικά στο Euro του 1988. Εκεί οι "άτυχες"Αγγλία (των μεγάλων Λίνεκερ, Χέυτλυ, Ρόμπσον(τέτοιοι ποδοσφαιριστές δεν υπάρχουν σήμερα στην γηραιά Αλβιόνα) έχασε μόνο με 3-1, διότι η ΕΣΣΔ πέταξε λευκή πετσέτα και αν δεν γίνονταν αυτό ίσως έτρωγε μισή ντουζίνα τέρματα) και Ιταλία (η τελευταία πραγματικά μεγάλη εθνική της ομάδα που πριν έξι χρόνια το 1982 στέφθηκε πανάξια παγκόσμια πρωταθλήτρια έχασε μόνο με 2-0.
Στον ίσως σπουδαιότερο τελικό όλων των εποχών οι Ιπτάμενοι Ολλανδοί νίκησαν τους σαφώς ανώτερους Σοβιετικούς για ευνόητους λόγους. Οι τελευταίοι έχαναν τα άχαστα αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Σημασία δεν έχει πόσες ευκαιρίες χάνεις, αλλά πόσο της κεφαλαιοποιείς.
Ο βασικός κανόνας του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου είναι ο εξής. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα και η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τον πιο γρήγορο παίχτη. Εδώ δεν υπάρχει άμυνα, κέντρο, επίθεση, ενώ υπάρχουν θέσεις. Όλα λειτουργούν αρμονικά και με βάση τις ανάγκες του αγώνα, ο καθένας πέρα από τη θέση που έχει ειδικευθεί και όχι εξειδικευθεί (έχει τεράστια σημασία η κατανόηση της διαφοράς), μπορεί και πρέπει να παίξει παντού ακόμη και τερματοφύλακας αν χρειαστεί.
Ο παίχτης πρέπει να είναι και στρατιώτης και στρατηγός ταυτόχρονα(πειθαρχημένος και ηγέτης ταυτόχρονα), να ακολουθεί τον κεντρικό σχεδιασμό και ταυτόχρονα η φαντασία του και η ηγετική του φυσιογνωμία να αναδείχνεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο, να βλέπει γήπεδο, να είναι δυνατός και αποφασιστικός, να έχει άρτια τεχνική και να ξέρει τι θα κάνει την μπάλα πριν φτάσει στα πόδια του, ενώ η κίνηση χωρίς το τόπι πρέπει να είναι αέναη και ασταμάτητη.
Το δε βασικά αξιώματα αυτού του είδους του ποδοσφαίρου είναι τα εξής δυο:
Η επίτευξη τέρματος είναι αποτέλεσμα της διαλεκτικής και επιστημονικής ανάπτυξης - λειτουργίας της ομάδας σε όλα τα επίπεδα και η μη επίτευξη του είναι η μη διαλεκτική ανάπτυξη της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο, το μπλοκάρισμα των διαδρόμων από τον αντίπαλο και η δημιουργία σύγχυσης επίσης από αυτόν, ούτως ώστε το τελικό σουτ να μην γίνει με τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο και να χαθεί η ευκαιρία.
Το εν λόγω ποδόσφαιρο θέλει καθαρό μυαλό και ομαδικότητα, το κάτι παραπάνω αν δεν χρειάζεται απαγορεύεται. Μετά από την ΕΣΣΔ και την Δυναμό Κιέβου του 1985-1990, μόνο ο Άγιαξ, η Σπάρτακ Μόσχας και η Δυναμό Κιέβου ξανά στα μέσα της δεκ του 1990 το ξαναπραγματοποίησαν, όπου το ελεεινό αμυντικογεννές έκανε αισθητή την παρουσία του με αποκορύφωμα το ευρώ του 2004.
Επιτέλους το 2006 το είδαμε ξανά στην εθνική Αργεντινής του μεγάλου Πέκερμαν. Σε επίπεδο συλλόγων σήμερα το πραγματοποιούν δυο με τρεις ομάδες σε ολόκληρο τον κόσμο με πρώτη και καλύτερη η την τεράστια Μπαρτσελόνα του μεγάλου Πεπ Γκουαρντιόλα που ήταν μαθητής του πολύ μεγάλου Γιόχαν Κρόϊφ, η Ζενίτ.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα που το εν λόγο ποδόσφαιρο αποδείχνει την τεράστια υπεροχή του με οποιοδήποτε άλλο, κάποιοι συνεχίζουν να παίζουν μπουλουκιδόσφαιρο, κάτι που έχει να κάνει με το γελοίο ιδεώδες ο νικητής είναι τα πάντα, και ο νικημένος το τίποτα, όμως την ιστορία οι νικημένοι την πήγαιναν σχεδόν μονίμως μπροστά, άσχετα ότι την έγραφαν οι λεγόμενοι νικητές....
Κολλεκτίβα Σπορτς.
ΥΓ* Οι μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές πρωτοπορίες πήραν σχεδόν σπάνια τρόπαια διεθνούς εμβέλειας.
Μερικές από αυτές, Τορίνο, Χόνβεντ, Σπάρτα Πράγας, Σπάρτακ Μόσχας. Κάποιες φυσικά πήραν όπως η Λίβερπουλ, ο Άγιαξ, η Δυναμό Κιέβου η Μπόκα Τζούνιορς και η Μπαρτσελόνα.
-------------------------------------------------------------------------------
Η πηγή: είναι από σαϊτ που δεν επιζητά δημοσιότητα τους ρώτησα και είναι επιθυμία τους και την σεβομε
Σε επίπεδο εθνικών πρωταθλημάτων είναι ό «Πολιορκητικός Κριός» που χρησιμοποιεί το μεγάλο κεφάλαιο για να δημιουργήσει είτε ιδιωτικούς στρατούς (μοχλούς πίεσης στο αστικό κράτος που εδρεύει), κυρίως για το ποιος απ’ τα κομμάτια του θα ευνοηθεί περισσότερο στα πλαίσια των ενδοταξικών αντιθέσεων, για το ποιο απ’ τα κομμάτια του θα πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας σε εργολαβίες κλπ.
Ο βασικός παράγοντας του ρόλου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου είναι η ίδια η φύση, το κέρδος και τα άλλα κέρδη που αυτό προσφέρει ως κοινωνικό φαινόμενο.
Με αφορμή αυτά θα ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου για τα αποτελέσματα, τους στόχους και τους σκοπούς της επαγγελματικοποιημένης φύσης του.
Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ο μοναδικός στόχος είναι η νίκη με κάθε τρόπο, αυτή που θα φέρει χορηγούς και θα έχει και πολιτικά αποτελέσματα στα φτωχά λαϊκά στρώματα σε προέδρους χωρών, ομάδων, μονοπωλιακών ομίλων στο ίδιο το σύστημα τελικά.
Οι σκοποί και οι στόχοι πηγάζουν μέσα απ' την επαγγελματικοποίηση του και είναι η σκοπιμότητα και το θέαμα . Οι εν λόγω ως παράγοντες αυτοί αποδοκιμάζουν τη φαντασία, τη συλλογικότητα, την ευγενή άμιλλα, τη δίψα για παιχνίδι που διαπαιδαγωγεί τον ίδιο το παίκτη και τον κάνει να γίνεται καλύτερος άνθρωπος.
Οι εν λόγω παράγοντες αναιρούν την ίδια τη τέχνη του ποδοσφαίρου και τέλος την επιστημονική του εξέλιξη σε τεχνικό επίπεδο, την τακτική, τη στρατηγική και το σχεδιασμό. Ο επαγγελματισμός, το «θέαμα» και η σκοπιμότητα, (η Σάρα η Μάρα και το κακό συναπάντημα δηλαδή), έχουν κάνει σημαία τους την απόλυτη εξειδίκευση του παίκτη, το σκληρό και απάνθρωπο ανταγωνισμό, το χωρίς αρχή και τέλος- ουσία και περιεχόμενο τρέξιμο, μόνο και μόνο για να καλυφθεί η ίδια η γύμνια του παιχνιδιού και να αποθεωθεί η αφέλεια και η βλακεία αυτού που δε ξέρει ούτε καν τα βασικά, τα μυστικά της μπάλας, αλλά διαφημίζει από τσίχλες έως και στρινγκ, ανάλογα με το χορηγό του, την μάρκα φανέλας η παπουτσιών που φοράει, αλλά και του βαθμού του ναρκισσισμού δηλαδή της "βλακείας" που του έχει επιβάλει ο κάθε λογής μάνατζερ.
Αυτού του είδους το ποδόσφαιρο δεν θέλει ολοκληρωμένες προσωπικότητες αλλά εργαλεία χειριστές και άβουλα πλάσματα που γίνονται αστέρες [δηλαδή ήρωες] που επιβάλουν το διαίρει και βασίλευε σκοτώνοντας το θεριό που είναι ο αντίπαλος από τα 50 μέτρα.
Αυτή η λογική όχι μόνο μετατρέπει τους ποδοσφαιριστές από παίχτες σε παλαιστές, και μαραθωνοδρόμους, στοχοπροσηλωμένους στη στρατιωτικοποίηση του ρόλου τους, χωρίς ίχνος φαντασίας, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Με αυτά τα δεδομένα ο παίκτης πρέπει να είναι μόνο στρατιώτης και όχι στρατιώτης και ταυτόχρονα στρατηγός, πρέπει να υπακούει μηχανιστικά και να μη διεκδικεί τη διαλεκτική του παιχνιδιού που είναι η αντανάκλαση της ίδιας της ζωής.
Στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες του κόσμου,(εκτός τις Λατινικής Αμερικής) ο υποψήφιος ποδοσφαιριστής εξειδικεύεται μόνο σε ένα ρόλο και πέρα απ’ αυτό δε ξέρει να κάνει τίποτα άλλο, κυρίως όμως γίνεται προσπάθεια να μην είναι και να μη γίνει ποτέ ολοκληρωμένη προσωπικότητα Ο εύελπις ποδοσφαιριστής μαθαίνει άριστα τη θέση για την οποία θα τον χτίζουν. Τον υποβάλλουν σε απίστευτες λιπομετρήσεις έως και μελλοντικές προβλέψεις του σωματότυπου που θα αποκτήσει για να προωθηθεί στη τάδε η στη δείνα θέση, πόσα εκατοστά άλμα θα έχει, πόση θα είναι η διάμετρος του μηρού, και άλλα τέτοια επιστημονικοφανή αλλά άκρως αντιεπιστημονικά Στην «εξέλιξη» του, συμμετέχουν από εργοθεραπευτές, γυμναστές, κινησιοθεραπευτές, διατροφολόγοι, μέχρι και υποψήφιες νύφες, κάθε λογής άσχετοι με το ποδόσφαιρο πλην μερικών προπονητών.
Εδώ το ζητούμενο είναι να μη «παρεκκλίνει» τίποτα που θα κάνει κακό στο μηχανιστικό προγραμματισμό που του καταστρέφει και την υγεία και τη ζωή και τη φαντασία, αλλά αναπτύσσει τα κέρδη τις επιρροές αγορών μέσω του θεάματος και του αποτελέσματος...Σε ένα παιδί 10-15 ετών το χειρότερο απ’ όλα είναι πως δε ζει την ηλικία του, που οδηγετείται σε ρομπότ και τέλος δε βλέπει το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι.
Τον προορίζουν για παράδειγμα στη θέση το κόφτη στο κέντρο, τόσο καλά, που αν στη πορεία του παιχνιδιού αν βρεθεί σε μια άλλη θέση για παράδειγμα στη θέση του κεντρικού χαφ, η στη θέση του κεντρικού επιθετικού να χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, να τα κάνει όλα καφέ και ζάχαρη η σαλάτα, θα πιστεύει πως βρίσκεται σε άλλο πλανήτη γιατί πολύ απλά δε θα ξέρει τα βασικά της μπάλα.
Δε θα λειτουργεί η φαντασία ο σχεδιασμός και ο προσανατολισμός του στον αγωνιστικό χώρο, και αν κάνει ένα λάθος τότε μαύρο φίδι που τον έφαγε, λες και το λάθος δεν είναι στοιχείο της ανθρωπότητας που θα μας οδηγήσει στο σωστό;
Αυτή η λογική αποπνέει και ένα άλλο επικίνδυνο μήνυμα το οποίο έρχεται κατ ευθείαν μέσα απ’ τις οργανωμένες θύρες, τους αθλητικούς δημοσιογράφους και τους manager, που μιλάει κατ ευθείαν στον εκφασισμό της κοινωνίας μας, «πληρώνεσαι φίλε; Είσαι υποχρεωμένος και να πεθάνεις για την ομάδα» την επιχείρηση λέω εγω. Αυτή η μορφή εκφασισμού μιλάει κατευθείαν στις εργασιακές σχέσεις και ο παίκτης γίνεται άθελα του η περιφερόμενη αρκούδα που πρέπει , εφόσον πληρώνετε να χορεύει στο ρυθμό του εργοδότη και να μη διεκδικεί ποτέ.
Η γνώση μου γύρω και μέσα απ το αντικείμενο, είναι τεράστια χωρίς καθόλου να θέλω να ευλογήσω τα γένια μου . Σας λέω μόνο τούτο. Πως το «όπιο των λαών», ( ιδικά την περίοδο του αυτή ), εκτός από «όπιο» είναι και παιχνίδι, και όχι άθλημα όπως ο στίβος η όπως το τένις, εξάλλου σύμφωνα και με τη σύγχρονη επιστημονική θεώρηση και γνώση, ουδέποτε κανένα ομαδικό άθλημα ήταν στη πραγματικότητα άθλημα. Ειδικά το ποδόσφαιρο και η καλαθοσφαίριση απ’ τη γέννηση τους είναι περισσότερο παιχνίδια παρά αθλήματα, μιας και γεννήθηκαν πάνω στην αδήριτη ανάγκη του ανθρώπου να γεμίσει δημιουργικά και με φαντασία τον χρόνο του, να μάθει να δίνει και να παίρνει να νικάει και να χάνει μέσα στα παιχνίδια αυτά.
Να καταστρώνει τακτικές και στρατηγικές, και να οπλίζει την αδυναμία του πότε με τη συλλογικότητα, πότε με τη διαβολεμένη φαντασία και πότε με τις χορευτικές ατομικές προσπάθειες που όμως υποβάλλονται μέσα στο σύνολο και για το σύνολο και ποτέ εκτός αυτού.
Όλα αυτά είναι οι κανόνες και όχι οι κανονισμοί ενός παιχνιδιού όπως του ποδοσφαίρου, που δε μοιάζει ούτε με τη σφαιροβολία, ούτε με το στιπλ, ούτε με το δέκαθλο, ούτε καν με τα σπριντ των 100-200-400 μέτρων, που απαιτούν σωματική κόπωση και ρώμη, πράγματα που στο ποδόσφαιρο δε χρειάζονται, να σας θυμίσουμε τη κορμοστασιά του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, του Ντιέγκο Μαραντόνα; Κοντός και ευτραφής, όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες του ποδοσφαίρου Κάποιοι απ αυτούς μπορεί να μην ήταν τόσο ευτραφείς, σίγουρα όμως είχαν παραπάνω κιλά απ’ αυτά που θέτει το σύστημα.
Παίχτες καλλιτέχνες όπως οι παρακάτω έπαιζαν σήμερα δε θα αποτελούσαν ποτέ πρότυπα σε προπονητές όπως ο Μουρίνιο. Παίκτες όπως οι Κήγκαν, Ρομάριο, Σάντσεζ, Μπλαχίν, Προτάσοφ, η οι δικοί μας Χατζηπαναγής, Κωφίδης, Αναστόπουλος, και Καραπιάλης του παρελθόντος δε θα είχαν καμία θέση στα πλάνα του, τέτοιοι οδοστρωτήρες του ποδοσφαίρου αρκούνται σε ρομπότ που δεν έχουν καμία αντικειμενική σχέση με το ποδόσφαιρο, ενώ οι τελευταίοι δεν φέρουν και κάποια ευθύνη γι αυτό.
Όλα αυτά καταδείχνουν ως ένα ορισμένο βαθμό τι είναι η τέχνη του ποδοσφαίρου, που στην κυρίαρχη ιδεολογία όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά ακόμα και να υπάρχει γίνονται προσπάθειες κατακερματισμού της, πότε με την «ανισόρροπη» Αγγλική σχολή των σουτέρ απ’ το κέντρο του γηπέδου χωρίς να υπάρχει ούτε η απαραίτητη τεχνική στο ζύγισμα του ποδιού, ούτε φυσικά το σημάδι που και αυτό είναι τεχνική και τέχνη μαζί(απ' ότι φαίνεται τα ο Φάμπιο Καπέλο μόνο στα προκριματικά κατάφερε να πείσει πως η μπάλα δεν είναι σέντρες. Οι Άγγλοι και Γερμανοί όχι μόνο δε μπορούν να τριπλάρουν μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο,(ούτε μόνοι τους και χωρίς αντίπαλο δε μπορούν να το κάνουν), και όταν το κάνουν είτε η μπάλα μένει πίσω και αυτοί συνεχίζουν να τρέχουν),είτε πέφτουν στο χόρτο ζητώντας πέναλτι.
Δε ξέρουν τι είναι η κλειστή ντρίπλα στην άμυνα ζώνης και πως έτσι μόνο θα ξεπεράσουν το εμπόδιο ενός φαινομενικά αδιαπέραστου τοίχους από σώματα ούτως ώστε να τα τραβήξουν πάνω τους και να δώσουν πάσα μέσα από την κλειδαρότρυπα σε κάποιο «αμαρκάριστο» συμπαίκτη τους κάνοντας το γκολ εύκολη υπόθεση.
Οι εν λόγω ποδοσφαιρικές σχολές είναι ικανές να σεντράρουν 180 φορές επί 90 λεπτά ψάχνοντας το κεφάλι του όποιου Κράουζε η να πραγματοποιήσουν ανάλογα σουτ με 200χλμ/ώρα, από τον όποιο Τσβαϊσταϊγκερ, γιατί αυτό είναι τους έμαθαν να κάνουν και αντικειμενικά είναι η δεύτερη ποδοσφαιρική του φύση. Προσπαθούν να κάνουν όσο περισσότερα άτεχνα σουτ απ, όπου μπορούν,όπως μπορούν μπορούν, εκμεταλλευόμενοι τις κόντρες, μπας και παραβιάσουν την εστία ενός τερματοφύλακα, αλλά αν βρεθεί ένας Μπουφόν, η ένας Τσέχ μπροστά τους πέφτουν σε τοίχο.
Η διαφορά ανάμεσα στις "βεντέτες" Άγγλους και στους "ταπεινούς" Γερμανούς είναι οι δυο εξής: α)Ότι οι δεύτεροι εξελίσσονται και πειθαρχούν, κανείς δεν είναι πάνω από την ομάδα και β) Ακόμα και όταν χάνουν με μεγάλα σκορ, δεν τα χάνουν και συνεχίζουν να παίζουν όπως όταν θα νικούσαν, δηλαδή δεν είναι ομάδα ψυχολογίας, αυτοί οι δυο παράγοντες είναι που τους βοηθάνε να προχωρούν.
Στο κατακερματισμό του ποδοσφαίρου έχουμε άλλη μια σχολή (που λέει πως το ποδόσφαιρο είναι σόου και θέαμα χωρίς φαντασία τακτική και στρατηγική που υποτάσσει την ομαδικότητα στη σάμπα η στο καποέϊρα), όπως το κάνουν συστηματικά οι Βραζιλιάνοι από το 1994 και μετά. Αυτές οι τρεις σχολές είναι και η αχίλλειος πτέρνα του ποδοσφαίρου, και μάλιστα στην εποχή που το θανατηφόρο βέλος είναι οι πολυεθνικές και ο επαγγελματισμός τότε τα πράγματα παίρνουν μία βίαιη τροπή. Και σας λέω απ το ’94 και μετά γιατί το Βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο υποτάχθηκε στη ξενική για αυτό σχολή της Nike με χορευτικά που αποθεώνουν τον ατομικισμό. Όταν το Βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο έπαψε να βγάζει Σώκρατες, Έντερ, Φαλκάο, ακόμα και Καρένες, Ρομάριο, Ζιοβάνι και Ρονάλντο στα καλά του , τότε ακριβώς έχασε τη ταυτότητα του τη διεισδυτικότητα του και τη προσωπικότητα του , έγινε μια γραφική παράσταση τίτλων και χορηγών..
Δεν είναι τυχαίο ότι η Βραζιλία του '82 που είχε και τις καλύτερες ομάδες της ιστορίας της δεν πήρε κανένα τίτλο και ήταν σχετικά ανυπόληπτη γιατί δεν είχε κύριο χορηγό της τη Nike αλλά την εγχώρια Τopper και θύμιζε περισσότερο διαφημιστικό τρυκ. Ήταν η εποχή που η Αργεντινή(η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σχολή του πλανήτη μαζί με την Ολλανδία και την πρώην ΕΣΣΔ) παρουσίασαν την σύμφυση του τεχνικού, ομαδικού και δυναμικού ποδοσφαίρου .
Δε με ενδιαφέρουν ούτε τα παραποδοσφαιρικά, όπως δε με ενδιέφεραν ποτέ τα παραπολιτικά στη πολιτική. Μπορεί από το 2008 το ποδόσφαιρο να αναγεννήθηκε στο Euro 2008, όσο μπορεί να αναγεννηθεί σε αυτό το σύστημα που τα πάντα υποτάσσονται στο θέαμα και στη σκοπιμότητα, ωστόσο όμως η Λατινική Αμερική, η Αφρική και η πρώην Ανατολική Ευρώπη γεμίζουν τις ομάδες των δισεκατομμυρίων ευρώ με νέα ταλέντα στα γήπεδα της γηραιάς Ηπείρου, δυστυχώς με όρους καπιταλισμού σκληρής και απάνθρωπης εκμετάλλευσης.
Μπορεί σήμερα να μην υπάρχει η Ολλανδία του 1988 και η ΕΣΣΔ του 1986-1990), αλλά υπάρχει η Αργεντινή και δεν είναι τυχαίο, πως σε αυτές και στις τρεις ομάδες υπήρχαν ο πιο μεγάλοι προπονητές στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, οι μακαρίτες Ρίνους Μίχελς και Βαλερύ Λαμπανόφσκυ, και Πέκρεμαν (παιδιά του είναι όλοι οι παρακάτω), δηλαδή μερικοί απ’ τους μεγαλύτερους μπαλαδόρους που παίζουν σήμερα όπως οι Τέββες, Μέσσι, Ροντρίγκες, Αγκουέρο, Ματσεράνο, πραγματικά μεγάλοι μπαλαδόροι.
Κλείνοντας να πω πως η Αργεντινή είναι οι από της καλύτερες ομάδες μαζί με τις Ουρουγουάη και Παραγουάη, ομάδες πραγματικές.
Όσον αφορά την Ολλανδία(λόγω της σχέσης που έχουν με τον Ολλανδικό εθνικισμό και τις ακόμα και σήμερα αποικιοκρατικές σχέσεις τους με τη Νότια Αφρική), είναι η χειρότερη Ολλανδία που έχουμε δει μέχρι σήμερα και γι αυτό η Ρωσία τη φόρτωσε με 3 αντί για 7 γκολ στο προηγούμενο Euro.
Τέλος διαφάινετε πως το Ευρωπαϊκό Ποδόσφαιρο σε επίπεδο εθνικών ομάδων δηλαδή σε επίπεδο υποδομών βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία(δεν είναι τυχαίο πως η λίγκα με τις περισσότερες ομάδες στους 16 είχε μόλις πέντε αντιπροσώπους) και η ομάδες που μου αρέσουν από την γηραιά Ήπειρο ήταν η Σλοβακία και η Σλοβενία που συνέχισαν την ποιοτική παράδοση του ποδοσφαίρου της Ανατολικής Ευρώπης ακόμα και σε μέρες που η καπιταλιστική ανάπτυξη σε αυτές είναι ο κανόνας.
Ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο: Οι οπαδοί της Barca ως οπαδοί του επιστημονικού ποδοσφαίρου, πρέπει να πω ότι το έχω ξαναδεί αρκετές φορές.
α)Η Μεγάλη Μπάρτσα δεν είναι Ισπανική ομάδα, δηλαδή ομάδα με ισπανική φιλοσοφία στον τρόπο ανάπτυξης. Το Ισπανικό ποδόσφαιρο ήταν ανέκαθεν φλύαρο, τεχνικό μεν χωρίς επιστημονική προσέγγιση και χωρίς δυναμική και οργανωτική σκέψη, πολύ φασαρία για το τίποτα , οι πολλές τρίπλες τα πολλά τσαλιμάκια , τα τριγωνάκια και οι πάσες ήρθαν πολύ αργότερα.
β)Ο τοκετός του ολοκληρωτικό ποδοσφαίρου έγινε για πρώτη φορά από τη μεγάλη Ουγγαρία του τεράστιου Πούσκας, τροφός στα πρώτα χρόνια του εν λόγω μωρού το έκανε ως δεύτερη της φύση η ΕΣΣΔ του μεγάλου Νέτο και το επίσης μεγαλύτερου Λεβ Γιασίν. Σε συλλογικό επίπεδο ψήγματα του είχαν παρουσιάσει η Τορίνο, η μεγάλη Χόνβεντ, ωστόσο το ποδόσφαιρο δεν τοκοποιεί ποτέ τους πρωτοπόρους, αλλά τους ικανούς στην αντιγραφή.
Το μωρό το πήραν απ' το χεράκι και το έκαναν παιδί θαύμα οι ιπτάμενοι Ολλανδοί του μεγάλου Ρίνους Μίχελς, των Κροϊφ και του Νέσκενς, σε Άγιαξ και σε Ουράνιε, αυτοί το διέδωσαν σε ολόκληρο τον κόσμο όχι σε πρωτόγονο στάδιο αλλά σε εξελιγμένο κάνοντας. Ωστόσο η ενηλικίωση του πραγματοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε από την μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ακαδημία- ομάδα - πρωτοπορία όλων των εποχών τη Σ. Ένωση και τη Δυναμό Κιέβου του καθηγητή Β. Λομπανόφσκι από το 1985 έως και το 1991.
Με την καθοδήγηση του το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο έγινε πυραυλοκίνητο και διαστημικό, κάθε ομάδα απέναντι στην τότε ομάδα και μιλάμε για μεγάλες ομάδες πήγαιναν αδιάβαστες ειδικά στο Euro του 1988. Εκεί οι "άτυχες"Αγγλία (των μεγάλων Λίνεκερ, Χέυτλυ, Ρόμπσον(τέτοιοι ποδοσφαιριστές δεν υπάρχουν σήμερα στην γηραιά Αλβιόνα) έχασε μόνο με 3-1, διότι η ΕΣΣΔ πέταξε λευκή πετσέτα και αν δεν γίνονταν αυτό ίσως έτρωγε μισή ντουζίνα τέρματα) και Ιταλία (η τελευταία πραγματικά μεγάλη εθνική της ομάδα που πριν έξι χρόνια το 1982 στέφθηκε πανάξια παγκόσμια πρωταθλήτρια έχασε μόνο με 2-0.
Στον ίσως σπουδαιότερο τελικό όλων των εποχών οι Ιπτάμενοι Ολλανδοί νίκησαν τους σαφώς ανώτερους Σοβιετικούς για ευνόητους λόγους. Οι τελευταίοι έχαναν τα άχαστα αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Σημασία δεν έχει πόσες ευκαιρίες χάνεις, αλλά πόσο της κεφαλαιοποιείς.
Ο βασικός κανόνας του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου είναι ο εξής. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα και η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τον πιο γρήγορο παίχτη. Εδώ δεν υπάρχει άμυνα, κέντρο, επίθεση, ενώ υπάρχουν θέσεις. Όλα λειτουργούν αρμονικά και με βάση τις ανάγκες του αγώνα, ο καθένας πέρα από τη θέση που έχει ειδικευθεί και όχι εξειδικευθεί (έχει τεράστια σημασία η κατανόηση της διαφοράς), μπορεί και πρέπει να παίξει παντού ακόμη και τερματοφύλακας αν χρειαστεί.
Ο παίχτης πρέπει να είναι και στρατιώτης και στρατηγός ταυτόχρονα(πειθαρχημένος και ηγέτης ταυτόχρονα), να ακολουθεί τον κεντρικό σχεδιασμό και ταυτόχρονα η φαντασία του και η ηγετική του φυσιογνωμία να αναδείχνεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο, να βλέπει γήπεδο, να είναι δυνατός και αποφασιστικός, να έχει άρτια τεχνική και να ξέρει τι θα κάνει την μπάλα πριν φτάσει στα πόδια του, ενώ η κίνηση χωρίς το τόπι πρέπει να είναι αέναη και ασταμάτητη.
Το δε βασικά αξιώματα αυτού του είδους του ποδοσφαίρου είναι τα εξής δυο:
Η επίτευξη τέρματος είναι αποτέλεσμα της διαλεκτικής και επιστημονικής ανάπτυξης - λειτουργίας της ομάδας σε όλα τα επίπεδα και η μη επίτευξη του είναι η μη διαλεκτική ανάπτυξη της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο, το μπλοκάρισμα των διαδρόμων από τον αντίπαλο και η δημιουργία σύγχυσης επίσης από αυτόν, ούτως ώστε το τελικό σουτ να μην γίνει με τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο και να χαθεί η ευκαιρία.
Το εν λόγω ποδόσφαιρο θέλει καθαρό μυαλό και ομαδικότητα, το κάτι παραπάνω αν δεν χρειάζεται απαγορεύεται. Μετά από την ΕΣΣΔ και την Δυναμό Κιέβου του 1985-1990, μόνο ο Άγιαξ, η Σπάρτακ Μόσχας και η Δυναμό Κιέβου ξανά στα μέσα της δεκ του 1990 το ξαναπραγματοποίησαν, όπου το ελεεινό αμυντικογεννές έκανε αισθητή την παρουσία του με αποκορύφωμα το ευρώ του 2004.
Επιτέλους το 2006 το είδαμε ξανά στην εθνική Αργεντινής του μεγάλου Πέκερμαν. Σε επίπεδο συλλόγων σήμερα το πραγματοποιούν δυο με τρεις ομάδες σε ολόκληρο τον κόσμο με πρώτη και καλύτερη η την τεράστια Μπαρτσελόνα του μεγάλου Πεπ Γκουαρντιόλα που ήταν μαθητής του πολύ μεγάλου Γιόχαν Κρόϊφ, η Ζενίτ.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα που το εν λόγο ποδόσφαιρο αποδείχνει την τεράστια υπεροχή του με οποιοδήποτε άλλο, κάποιοι συνεχίζουν να παίζουν μπουλουκιδόσφαιρο, κάτι που έχει να κάνει με το γελοίο ιδεώδες ο νικητής είναι τα πάντα, και ο νικημένος το τίποτα, όμως την ιστορία οι νικημένοι την πήγαιναν σχεδόν μονίμως μπροστά, άσχετα ότι την έγραφαν οι λεγόμενοι νικητές....
Κολλεκτίβα Σπορτς.
ΥΓ* Οι μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές πρωτοπορίες πήραν σχεδόν σπάνια τρόπαια διεθνούς εμβέλειας.
Μερικές από αυτές, Τορίνο, Χόνβεντ, Σπάρτα Πράγας, Σπάρτακ Μόσχας. Κάποιες φυσικά πήραν όπως η Λίβερπουλ, ο Άγιαξ, η Δυναμό Κιέβου η Μπόκα Τζούνιορς και η Μπαρτσελόνα.
-------------------------------------------------------------------------------
Η πηγή: είναι από σαϊτ που δεν επιζητά δημοσιότητα τους ρώτησα και είναι επιθυμία τους και την σεβομε