Νίκος Ξυλούρης 8/2/1980 Δεν λησμονώ...

Αιωνία σου η μνήμη!

Ελαφρύ το χώμα παλικάρι...

Αείμνηστος!!!

Είχε η ΕΡΤ πριν απο λίγο ένα αφιέρωμα...
Χωρίς να είμαι σίγουρος, ήταν και απο τους πρώτους Ομιλίτες που έφτιαξαν τον πρώτο Σύνδεσμο του ΟΦΗ στην Αθήνα, τον τότε "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΦΙΛΩΝ ΟΦΗ" το 1979-80.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ!Ολη μερα τα μικρα καναλια -γιατι τα'μεγαλα' δεν καταδεχτηκαν - παιζουν αφιερωματα. Ησουν η μεγαλυτερη μορφη του 20 αιωνα.Ευχαριστουμε για ολα

http://www.chania.gr/eventsimages/xilouris.jpg

Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1936 στα Ανώγεια της Κρήτης .Είναι 5 χρονών όταν οι κατακτητές Γερμανοί καίνε το χωριό του και μεταφέρουν τους κατοίκους του, πρόσφυγες στο Μυλοπόταμο. Επιστρέφουν στ΄Ανώγεια μετά την απελευθέρωση. Από πολύ μικρός δείχνει την κλίση του στο τραγούδι και στη λύρα. Στα δώδεκα ο πατέρας του τού αγοράζει την πρώτη του λύρα για να εξελιχθεί πολύ γρήγορα σ΄ έναν από τους πλέον περιζήτητους σε γάμους, βαφτίσια και λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις, οργανοπαίχτες και τραγουδιστές της περιοχής του. Σε ηλικία 17 χρόνων κατεβαίνει για πρώτη φορά να δουλέψει στο Ηράκλειο, στο κέντρο " Κάστρο". Όπως λέει αργότερα σε αφηγήσεις του, εκεί αρχικά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. '...Εις τα ορεινά χωριά της Κρήτης δεν ημπορούσε να εισχωρήσει αυτό που εισχώρησε στις πόλεις. Εκεί χόρευαν ταγκά, βαλς, ρούμπες,σάμπες και είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να τα μαθαίνουμε αυτά τα τραγούδια, να τα παίζουμε στα πανηγύρια και στους γάμους, για να μπορούμε να ζήσουμε και ΄μεις, να βγάλουμε τα έξοδα μας και να τους κάνουμε σιγά-σιγά ν΄ αλλάξουνε και να αγαπήσουνε την κρητική μουσική'. Στα τέλη του 1958 πραγματοποιεί την πρώτη του ηχογράφηση για δίσκο. Είναι το τραγούδι " Κρητικοπούλα μου"("μια μαυροφόρα όταν περνά"😉. Λίγους μήνες πιο πριν είχε παντρευτεί την Ουρανία Μελαμπιανάκη ,κόρη ευκατάστατης οικογένειας του Ηρακλείου. Εγκαθίστανται στο Ηράκλειο οι οικονομικές δυσκολίες είναι στην αρχή μεγάλες. Το 1960 γεννιέται το πρώτο τους παιδί, ο Γιώργος, και 6 χρόνια μετά το δεύτερο, η Ρηνιώ. Την επιτυχία του πρώτου εκείνου τραγουδιού ακολουθούν αρκετές ακόμα ηχογραφήσεις σε μικρά δισκάκια. Ακριβώς το 1966 βγαίνοντας για πρώτη φορά από την Ελλάδα, συμμετέχει σ΄ ένα φολκλορικό φεστιβάλ στο Σαν-Ρέμο και να παίρνει το πρώτο βραβείο. Το 1967 ανοίγει στο Ηράκλειο το πρώτο κρητικό κέντρο τον "Ερωτόκριτο". Τα πράγματα έχουν γίνει αισθητικά καλύτερα γι΄ αυτόν.

Τον Φεβρουάριο του 1969 ηχογραφεί την ανοιχτή "Ανυφαντού", ένα τραγούδι που κυριολεκτικά "σπάει τα ταμεία" μέσα στην παραδοσιακή δισκογραφία της εποχής. Τον Απρίλη εκείνης της χρονιάς έρχεται για πρώτη φορά για εμφανίσεις στην Αθήνα, στο κέντρο "Κονάκι" και το Σεπτέμβριο εγκαθιστάτε μόνιμα στην πρωτεύουσα. Ο σκηνοθέτης Ερρίκος Θαλασσινός ,με τον οποίο γνωρίζονται στο "Κονάκι", μιλάει γι΄ αυτόν στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, Ήδη όμως από το 1965 οι δυνατότητες του αλλά και ο χαρακτήρας του έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον του διευθυντή -τότε- της δισκογραφικής εταιρείας COLUMBIA, του Τάκη Λαμπρόπουλου. Μετά και την επιτυχία της "Ανυφαντούς", το καλοκαίρι του 1970 ο Λαμπρόπουλος κατεβαίνει μαζί του στ΄ Ανώγεια, γίνονται κουμπάροι και ξεκινούν μια συνεργασία σε νέα πλαίσια.
Πέρα από τα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης η φωνή του Ξυλούρη θα περάσει στη σύγχρονη "έντεχνη" δημιουργία επώνυμων συνθετών. Μέσω απ' αυτές τις επιλογές, μέλλεται η γνήσια κρητική έκφραση και το παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης να αποκτήσουν μια πανελλήνια εμβέλεια, μια δυναμική που ποτέ δεν είχαν στο παρελθόν, όσο μεγάλοι κι αν ήταν οι καλλιτέχνες, τραγουδιστές κι οργανοπαίχτες που την υπηρέτησαν.

Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο συνεργάζονται για πρώτη φορά στο "Χρονικό", μια ενότητα τραγουδιών που θέτει σε νέα βάση τη σχέση της παράδοσης με το παρόν. Έξι μήνες μετά κυκλοφορεί ο δίσκος-αναφορά στα "Ριζίτικα" της Κρήτης. Τον Μάιο του 1971 ξεκινούν κοινές εμφανίσεις στην μπουάτ "Λήδρα" στην Πλάκα. Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας η φωνή του Ξυλούρη, είτε λέει τα τραγούδια του Μαρκόπουλου, είτε παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, γίνεται σημαία αντίστασης. "Πότε θα κάνει ξαστεριά" ,"Αγρίμια κι αγριμάκια μου"...Ακολουθούν δυο ακόμα κύκλοι τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου, η "Ιθαγένεια" και ο "Στρατής ο θαλασσινός" αλλά και συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο ("Διόνυσε καλοκαίρι μας", "Συλλογή"😉, τον Χριστόδουλο Χάλαρη ("Τροπικός της παρθένου", "Ακολουθία"😉 και τον Χρήστο Λεοντή ("Καπνισμένο τσουκάλι"😉. Το καλοκαίρι του 1973 κρατά τον καθοριστικό ρόλο τραγουδιστή σε μια παράσταση που ανεβάζουν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος στο θέατρο "Αθήναιον" με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια. Είναι "Το μεγάλο μας τσίρκο" .Μέσα από τις αναφορές και τα τραγούδια του βρίσκει τρόπο έκφρασης το τεταμένο πολιτικό κλίμα που οδηγεί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είναι από τις ελάχιστες επώνυμες παρουσίες στο χώρο που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις εφημερίδες εκείνων των ημερών."Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν χτες στο Πολυτεχνείο" ενημερωνουν, μετατρέποντας τον ήδη φορτισμένο πολιτικά τραγουδιστή σε "Κόκκινο πανι" της μεταλλαγμένης δικτατορικής κυβέρνησης που ακολουθεί. Από τη "Λύδρα" στην "Αρχόντισσα", μετά στην "Αποσπερίδα". Ξανά στη "Ληδρα", μετά στο "Κύτταρο" και στο "Θεμέλιο". Είναι οι έξι σταθμοί του στις μπουάτ μέχρι το 1979. Τα μεταπολιτευτικά χρόνια τραγουδά κάποια ακόμα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή, του Σταύρου Ξαρχάκου και του Γιάννη Μαρκόπουλου. Παράλληλα ηχογραφεί τα "Αντιπολεμικά" τραγούδια του Λίνου Κόκοτου και του Δημήτρη Χριστοδούλου και κάποια μελοποιημένα από τον Ηλία Ανδριόπουλο ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη. Επανέρχεται όμως και στα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, ενώ λέει και κάποια λαϊκά τραγούδια του Στέλιου Βαμβακάρη. Με τον "Αργαλειό", το "Φιλεντέμ", τον "Πραματευτή" αλλά και το "Μεσοπέλαγα αρμενίζω" ακούγεται ξανά έντονα η φωνή του. Τώρα λέει και πάλι "τραγούδια ζωής". Είναι όμως η τελευταία φορά που ακούγεται. Ύστερα από ταλαιπωρία ενός χρόνου με την επάρατη νόσο, φεύγει για πάντα στις 8 Φεβρουαρίου του 1980.

Aιωνια η μνημη ενος ανθρωπου,που τραγουδουσαμε ακομα και μεχρι περυσι στο γεντι κουλε("ποτες θα καμει ξαστερια...."😉.....

ευχαριστουμε το Νικολα για οσα μας χαρισε.τιμησε το νησι και με το παραπανω.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ!!!
Ξέρει κάποιος να μου πει ακριβός τι σχέση είχε ο Ξυλουρης με τον ΟΦΗ , γιατί διαβάζω στο site του συνδέσμου της Αθήνας ότι ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη αλλά το ζήτημα είναι ότι ο σύνδεσμος άνοιξε το 1980 και ο Ξ. πέθανε το Φλεβάρη της ίδια χρονιάς, οπότε κάτι δεν μου κολλάει.

ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ ΓΙΑΤΙ ΠΟΝΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
ΜΑ ΟΧΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΛΥΚΕΙΑ ΩΣ ΑΓΑΠΩ ΕΣΕΝΑ

ΜΕΓΑΛΕ ΑΝΘΡΩΠΕ, ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΗ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ, ΟΜΙΛΗΤΗ...ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΑΡΧΑΓΓΕΛΕ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΜΑΣ

Είχα ακούσει στο ραδιόφωνο μία χρονιά σαν εχθές έναν που πήρε τηλέφωνο και είπε:

<<Θυμάμαι ένα παιχνίδι του ΟΦΗ με τον Ατρόμητο στην Αθήνα και ο Νίκος ο Ξυλούρης παρότρυνε τους άλλους στην εξέδρα: "Φωνάζετε μρε, έβαλε γκολ ο ΟΦΗ μας...">>

Σαββατο 14/5 το απογευμα στις 18.00 εχει αφιερωμα ,στον αειμνηστο Ψαρονικο η ΕΤ-3.
Μην το χασετε,αξιζει.

Ένα πανό στο γήπεδο με το "πότε θα κάμει ξαστεριά" θα ήταν ό,τι πρέπει για να τιμηθεί ο Νίκος Ξυλούρης. Το καλύτερο θα ήταν να δωθεί ένα επιπλέον μύνημα στην τσατσοδιοίκηση την ημέρα του αγώνα με τον τσατσοβάζελο μέσω...Ξυλούρη. Αν ήταν κοντά μας μέχρι και σήμερα δεν νομίζω να προσκυνούσε τα λαμόγια τους βάζελους και τους τσάτσους της ομάδας μας.

«Λες και ο Νίκος δεν έφυγε ποτέ»
26 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Ξυλούρη
08 Φεβρουάριος 2006

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 1980. Το αηδόνι της Κρήτης, νικημένο από την επάρατο, αφήνει την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Πειραιά. Η φωνή που ταυτίστηκε με τον αντιστασιακό αγώνα των Ελλήνων ενάντια στην ξενόφερτη χούντα σίγησε για πάντα...
Ο Πέτρος Αλιφραγκής, ένας σημερινός πενηντάρης από την "πάνω Ελλάδα", θυμάται: «Ήταν πρωί της 8ης Φεβρουαρίου και οδηγούσα το αυτοκίνητό μου. Θυμάμαι πως μόλις είχα περάσει το Νέο Μοναστήρι στο Θεσσαλικό Κάμπο, όταν άκουσα από το 2ο Πρόγραμμα το θλιβερό χαμπάρι. Σταμάτησα δεξιά και άρχισα να κλαίω σαν να είχε πεθάνει το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο»... Γιατί αυτή ήταν τελικά η δύναμη του Ξυλούρη: «να τον θεωρεί ο καθένας μας κατάδικό του».
Πέρασαν 26 ολόκληρα χρόνια από τότε, και ολόκληρη η Ελλάδα συνεχίζει αυτό το ιδιότυπο πένθος για τον Νίκο Ξυλούρη. Όχι τυχαία ασφαλώς, αφού ο θάνατός του ήταν το κύκνειο άσμα μιας ολόκληρης εποχής, τόσο πολιτικά όσο και καλλιτεχνικά. Όσοι προσπάθησαν έκτοτε να γράψουν ή να τραγουδήσουν πολιτικό τραγούδι έσπασαν τα μούτρα τους, λες και μια αόρατη δύναμη ήθελε να διαφυλάξει στην κιβωτό της μνήμης "τα όσια και τα ιερά" που συνέδεσαν την ύπαρξή τους με συγκεκριμένες καταστάσεις.
Η Ουρανία
Μοναχά η φωνή του Ξυλούρη παρέμεινε κοφτερό νυστέρι να χαράζει ουλές στην άνοστη, γεμάτη απαξίες εποχή μας: «Δε λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια, κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό... Να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ». Αναμφίβολα πρόκειται για φαινόμενο.
«Είναι απίστευτο να υπάρχει τόση και τέτοια αποδοχή του Νίκου, κυρίως από τους νέους ανθρώπους, λες και δεν "έφυγε" ποτέ», λέει η σύντροφός του, κ. Ουρανία Ξυλούρη, την οποία συναντήσαμε στο δισκοπωλείο της Στοάς Πεσματζόγλου. Είναι το σημείο όπου δίνουν καθημερινά ραντεβού οι απανταχού της γης φίλοι του Ξυλούρη.
Εκεί συναντήσαμε και τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Ιεράπετρας κ. Κωστή Δερμιτζάκη, φαρμακοποιό, ο οποίος έψαχνε όλους τους δίσκους του Νίκου, γιατί ο γιος του, που είναι φοιτητής Φιλοσοφικής, «θα κάνει τη μεταπτυχιακή του εργασία στα μελοποιημένα ποιήματα των μεγάλων Ελλήνων ποιητών που τραγούδησε ο Ξυλούρης!», όπως μας είπε.
Ο ίδιος θυμάται όταν άκουσε τον Νίκο στην μπουάτ "Θεμέλιο", στην Πλάκα, πως «ο καθένας μας ένιωθε ότι ο Ξυλούρης ήταν μόνο δικός του».
Είκοσι έξι χρόνια μετά, "επώνυμοι", απλοί άνθρωποι και νέα παιδιά περνούν από το δισκοπωλείο έχοντας την αίσθηση ότι εκεί θα συναντήσουν τον ίδιο τον Ξυλούρη. Οι μουσικές εταιρείες βλέποντας την αποδοχή του Νίκου Ξυλούρη συνεχίζουν να παράγουν ακατάπαυστα αφιερώματα και πολυτελείς κασετίνες, «μάλλον για να αποκαταστήσουν τον Νίκο για αυτά που είχαν κάνει όσο ζούσε», λέει η κ. Ουρανία, η οποία πάντα πίστευε στο καταπληκτικό ένστικτο που είχε στις επιλογές του, «το οποίο δεν τον ξεγέλασε ποτέ».
Υποβάλαμε μια σκληρή ερώτηση στην κ. Ουρανία Ξυλούρη: κατά πόσο ο θάνατος μεγέθυνε το μεγάλο αυτό τροβαδούρο και δημιουργό. Η απάντηση είναι αφοπλιστική: «Επειδή γνώριζα καλά πόσα ακόμη είχε ο Νίκος να δώσει, κατηγορηματικά σας λέω όχι».
Ενδεικτικό πάντως της αγάπης του για την Κρήτη είναι και το γεγονός - που πρώτη φορά δημοσιοποιείται - ότι πολύ πριν το θάνατό του είχε αρχίσει να δουλεύει τον "Ύμνο της Βιάννου" για την καταστροφή της από τους Γερμανούς το 1943.
Στ' Ανώγεια
Ας ξετυλίξουμε όμως το κουβάρι του ανθρώπου που έμελλε από τα πρώτα του κιόλας καλλιτεχνικά βήματα να απογειώσει την κρητική μουσική.
Γεννήθηκε στα Ανώγεια στις 7 Ιουλίου του 1936. Ήταν μόλις 5 χρονών όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό του. Τα χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά για την πολυμελή οικογένεια του Νίκου ήταν ακόμη δυσκολότερα. Μοναδική διέξοδος... η φυγή για την πόλη. Ο Νίκος Ξυλούρης εγκαθίσταται στο Ηράκλειο για να μάθει γράμματα, αλλά νωρίς-νωρίς δείχνει την κλίση του στη μουσική.
Βλέποντας ένα συγγενή του να παίζει λύρα, του "καρφώνεται" η ιδέα να μάθει αυτό το όργανο. Οι αντιρρήσεις του πατέρα του κάμπτονται από το δάσκαλό του, που διέγνωσε το ταλέντο του. Έτσι σε ηλικία μόλις 10 ετών αποκτά την πρώτη του λύρα, ενώ ταυτόχρονα σταματά το σχολείο στη Γ' τάξη του δημοτικού.
Μετά από ενάμιση χρόνο μαθητείας δίπλα στον Λεωνίδα Κλάδο, ξεκινά να βγάλει μεροκάματο παίζοντας σε γάμους και γιορτές σ' όλη την Κρήτη.
Το 1953 εγκαθίσταται - ως καλλιτέχνης πλέον - στο Ηράκλειο, πιάνει δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κάστρο" και τα βγάζει πέρα μόλις και μετά βίας. Το όνομά του γίνεται σιγά-σιγά γνωστό στο ευρύ κοινό.
Σε μια αποκριάτικη γιορτή βλέπει την Ουρανία Μελαμπιανάκη, γόνο αριστοκρατικής οικογένειας, και την ερωτεύεται. Για ένα χρόνο τής κάνει καντάδα κάθε βράδυ, χωρίς ποτέ να έχουν μιλήσει! Η ταξική τους διαφορά τούς αναγκάζει να παντρευτούν κρυφά στις 21 Μαΐου 1958 και από το γάμο τους θα προέλθουν τα δυο παιδιά τους, ο Γιώργης και η Ρηνιώ.
"Έβαλε ο Θεός σημάδι"
Μέσα του βαθιά ριζωμένη η μουσική παράδοση της Κρήτης, και ο Ψαρονίκος δεν αντέχει τόσα χρόνια χωρίς να ηχογραφήσει μουσική του τόπου του. Έτσι μας χαρίζει "Τα που θυμούμαι τραγουδώ" (1975), και θα ακολουθήσουν "Τα Ερωτικά" και τα "Ξυλουρέικα".
Ακολουθούν οι δίσκοι "Αντιπολεμικά" σε μουσική Λίνου Κόκοτου και Ηλία Ανδριόπουλου και σε στίχους Δ. Χριστοδούλου και Γ. Σεφέρη, καθώς και το "Σάλπισμα" σε μουσική Λουκά Θάνου και στίχους Βάρναλη, Καρυωτάκη, Σεφέρη κ.ά. Αν όμως μέχρι εκείνη τη στιγμή η τύχη στάθηκε δίπλα στον "Αρχάγγελο της Κρήτης", τώρα του γύρισε για τα καλά την πλάτη...
Είμαστε στο 1979 και ο Ξυλούρης βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του. Το χειμώνα είναι το πρώτο όνομα στην μπουάτ της πλάκας "Θεμέλιο" και λίγο πριν τελειώσει η σεζόν γίνεται γνωστό ότι το καλοκαίρι θα "κατηφορίσει" σε παραλιακό κέντρο του Φαλήρου, παρέα με τη Βίκυ Μοσχολιού, που επίσης μεσουρανούσε.
Δυστυχώς η "κατηφόρα" ήταν δίχως γυρισμό, καθώς το αηδόνι της Κρήτης έχει προσβληθεί από την επάρατο νόσο και εσπευσμένα μεταφέρεται στο περίφημο νοσοκομείο "Μεμόριαλ Χόσπιταλ" της Νέας Υόρκης.
Οι αφίσες στους δρόμους της Αθήνας μπορεί να διαφήμιζαν τις εμφανίσεις του στο Φαληρικό Δέλτα, αλλά ο Ξυλούρης δε θα τραγουδήσει ποτέ πια...
Στις 6 Φεβρουαρίου 1980 εισάγεται στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιώς και μια ημέρα μετά πέφτει σε κώμα. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών να τον κρατήσουν στη ζωή, η αρχαγγελική του φωνή σιώπησε για πάντα τα χαράματα της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου.
Μια μέρα μετά, χιλιάδες λαού τον αποχαιρετούν με δάκρυα στα μάτια τραγουδώντας: «Έβαλε ο Θεός σημάδι παλικάρι στα Σφακιά κι ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά. Της γενιάς μου βασιλιά, μην κατέβεις τα σκαλιά, πιες αθάνατο νερό να νικήσεις τον καιρό...».
Στο αχανές Α' Νεκροταφείο Αθηνών η νεκρική βουβαμάρα εξαφανίζεται καθώς πλησιάζεις στην "οδό των καλλιτεχνών". Ο μεγάλος Ξυλούρης είναι ένας "μάχιμος" νεκρός που είκοσι έξι χρόνια μετά το θάνατό του συνεχίζει με τη δύναμη των τραγουδιών του να μας αγαλλιάζει και να τροφοδοτεί τις ψυχές μας.
«Εγώ δεν τραγουδώ ξένα»
Την ίδια εποχή με το γάμο του, ο Νίκος Ξυλούρης μπαίνει στη δισκογραφία σπάζοντας το "κατεστημένο" των μεγάλων Κώστα Μουντάκη και Θανάση Σκορδαλού. Για να μπει στο στούντιο χρειάστηκε η μεσολάβηση γνωστού πολιτικού παράγοντα, ο οποίος διαμηνύει στην "Οντεόν" πως «αν δεν πουλήσει ο δίσκος θα πληρώσω εγώ».
Στις 21 Νοεμβρίου του 1958 κυκλοφορεί σε δίσκο 78 στροφών η "Κρητικοπούλα" και το "Δεν κλαίνε οι δυνατές καρδιές", στα οποία δεύτερη φωνή κάνει η γυναίκα του.
Οι δίσκοι του γίνονται μεγάλες επιτυχίες. Η κρητική μουσική αρχίζει να εκτοπίζει την ευρωπαϊκή, που έχει αιχμαλωτίσει τα πάντα.
«Να σου πω, οι άνθρωποι δεν ήξεραν την κρητική μουσική, αλλά την ευρωπαϊκή, και συχνά μας ζητούσαν να παίξομε ταγκά και βάλσα - ως και τη "Βιολετέρα" είχα παίξει», λέει ο ίδιος σε συνέντευξή του στην Όλγα Μπακομάρου.
Ακολουθούν τα περίφημα 45άρια με την "Ανυφαντού", και τα "Καβγάδες με το γιασεμί", "Τζαναμπέτισσα", "Στο πρώτο βήμα της ζωής" και τόσα άλλα, που γίνονται μεγάλα σουξέ και κάθε του δίσκος γίνεται ανάρπαστος.
Το 1966 θα πάρει μέρος σε διαγωνισμό φολκλορικού τραγουδιού στο Σαν Ρέμο και θα αποσπάσει το πρώτο βραβείο.
Στην Αθήνα
Ενώ ο Ξυλούρης βρίσκεται στο απόγειο της δόξας του στην Κρήτη, έρχεται στα Ανώγεια "καρφωτός" ο Λαμπρόπουλος της μεγάλης "Κολούμπια"... σκηνοθετώντας μια "κουμπαριά", μόνο και μόνο για να τον ηχογραφήσει και να τον πείσει να ανέβει στην Αθήνα, όπου ο Ξαρχάκος είχε ήδη γράψει τραγούδια για αυτόν.
«Δεν τραγουδώ εγώ ξένα», ήταν η άμεση αντίδραση του Ξυλούρη. Για όσους, όμως, γνωρίζουν, δεν ήταν αυτός ο λόγος, αλλά είχε δώσει την υπόσχεσή του αλλού. Έτσι το 1969 ο Νίκος Ξυλούρης κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο κέντρο "Κονάκι", στην Αθήνα, όπου γνωρίζει την αποθέωση.
Σταθμός στην καριέρα του είναι ο Ηρακλειώτης σκηνοθέτης και ποιητής Ερρίκος Θαλασσινός, ο οποίος συστήνει στο συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο τη συνεργασία μαζί του. «Έχω ένα έργο και θέλω να το κάνουμε μαζί», του είπε τότε ο Γιάννης Μαρκόπουλος, και ο Ξυλούρης αρνήθηκε καθώς νόμιζε πως θα γυρίσουν κινηματογραφική ταινία! «Τι δουλειά έχω εγώ μ' αυτά;», είπε στο συνθέτη. Κι όταν του εξήγησε, γεννήθηκε το "Χρονικό" σε ποίηση Κ. Μύρη, ένα από τα σημαντικότερα έργα τόσο του συνθέτη όσο και του Ξυλούρη.
Έξι μήνες μετά, κυκλοφορεί ο δίσκος με τα "Ριζίτικα", όπου ο Ξυλούρης ξεδιπλώνει όλες τις καλλιτεχνικές του αρετές και αποσπά το βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας "Σαρλ Κρος". Ακολουθούν οι εμφανίσεις στη θρυλική μπουάτ της Πλάκας "Λήδρα"...
Η φωνή του σύμβολο αντίστασης στη χούντα
Μέσα στην καρδιά της χούντας η φωνή του Ξυλούρη γίνεται σύμβολο της αντίστασης. Ξαφνικά όλοι οι επαναστατημένοι και προοδευτικοί άνθρωποι τραγουδούν το "Πότε θα κάμει ξαστεριά" και το "Αγρίμια κι αγριμάκια μου".
Ακολουθούν δύο ακόμη κύκλοι τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου, που τραγουδιούνται - 35 χρόνια μετά - ακόμα. Πρόκειται για τα "Ιθαγένεια", "Ο Στρατής ο Θαλασσινός ανάμεσα στους αγάπανθους" και "Θητεία". Ακολουθεί η συνεργασία με το μεγάλο Σταύρο Ξαρχάκο, που "γεννά" δύο καταπληκτικές δουλειές: το "Διόνυσε, καλοκαίρι μας" και τη "Συλλογή".
Και φτάνουμε στο 1973. Είναι η στιγμή που ο Ψαρονίκος - κυριολεκτικά - απογειώνεται, καθώς είναι η ψυχή της παράστασης "Το μεγάλο μας τσίρκο" που έγραψε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης με μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου. Ο Νίκος Ξυλούρης, δίπλα στην αξέχαστη Τζένη Καρέζη και στους Κώστα Καζάκο και Διονύση Παπαγιαννόπουλο, ξεδιπλώνει τη χάρη και το ταλέντο του ξεσηκώνοντας τα πλήθη. "Λαέ, μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι", "Και πάν' και πάνε", τραγούδια απίστευτης δύναμης, ξεσήκωσαν τον επαναστατημένο λαό και στην ουσία ήταν ο προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. «Δημοψήφισμα για τη δημοκρατία» θα χαρακτηρίσει την παράσταση ο Καμπανέλλης.
Άλλωστε, στα γεγονότα του Πολυτεχνείου ο "Αρχάγγελος της Κρήτης" δίνει βροντερά το "παρών", εμψυχώνοντας ζωντανά με το τραγούδι του τους εξεγερμένους φοιτητές. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να ειπωθεί ότι η συμβολή του Ξυλούρη σ' αυτή την κορυφαία αντιστασιακή πράξη εναντίον του καθεστώτος ήταν καθοριστική. Στα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής οι μόνοι "επώνυμοι" που φαίνονται στις φωτογραφίες να είναι ανεβασμένοι στον εξώστη και να τραγουδούν μαζί με τους φοιτητές είναι ο Ξυλούρης και ο Ξαρχάκος. Η χούντα του Ιωαννίδη που εγκαθίσταται μια εβδομάδα μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου απαγορεύει τις συναυλίες τους, τα τραγούδια τους "κόβονται" από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, ενώ οι παρακολουθήσεις και οι ανακρίσεις δίνουν και παίρνουν...
Μετά τη μεταπολίτευση, ο Ξυλούρης συνεχίζει ακάθεκτος τη θριαμβευτική του πορεία και εμφανίζεται με τη Μαρίζα Κωχ στην μπουάτ "Αρχόντισσα". Παράλληλα κυκλοφορεί ο δίσκος "Το καπνισμένο τσουκάλι" σε μουσική Χρήστου Λεοντή και ποίηση Γιάννη Ρίτσου, και θα ακολουθήσουν οι "Παραστάσεις", όπου ο Ξυλούρης τραγουδά Πάμπλο Νερούδα αλλά και το "Θούριο" του Ρήγα, ενώ αμέσως μετά ηχογραφεί τον "Τροπικό της Παρθένου" του Χριστόδουλου Χάλαρη και τους "Ελεύθερους πολιορκημένους" του Διονυσίου Σολωμού σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου.

"απο το www.cretetv.gr"

Να'σαι καλα ρε Μινοα που το εβαλες. Αν ζουσε τωρα θα ξαναγραφε το "Ποτε θα κανει ξαστερια", αλλα αυτη τη φορα για τον ΟΦΗ...

Για όσους δεν το ξέρουν βέβαια,ο Ψαρονίκος ήταν και ιδρυτικό μέλος του Σ.Φ. ΟΦΗ Αθηνών.Αν δεν κάνω λάθος είχε διατελέσει και πρόεδρος του.

Υ.Γ. Μπράβο Μίνωα.Άξιο το μιστό σου....

26 χρόνια λοιπόν χωρίς τον Ψαρονίκο της Κρήτης, του ΟΦΗ, της λεβεντιάς και της περηφάνιας.
Ο Ξυλούρης ήταν μεγάλος πρώτα γιατί ήταν, όπως όλοι που τον γνώρισαν βεβαιώνουν, ένας χρυσός άνθρωπος. Από κει και πέρα ήταν, για μένα , μια τεράστια μορφή της Κρητικής μουσικής παράδοσης για τους εξής λόγους:
1) Το δημιουργικό του κομμάτι, σα λυράρης, άγνωστο στους περισσότερους- και στους Κρητικούς που λίγη σχέση έχουν με την κρητική μουσική και τον γνωρίζουν μόνο από τα έντεχνα- είναι εξαιρετικό. Ειδικά ορισμένα από τα συρτά του (της πρώιμης εποχής) τον κατατάσσουν ισάξιο των δυο μεγαλύτερων μορφών της κρητικής μουσικής του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, του Μουντάκη και του Σκορδαλού. Κομμάτια όπως "Δεν κλαίνε οι δυνατές καρδιές", "Η κακομοίρα η μάνα μου", "Στο ρίζωμα του χαρακιού", "Πάψε να ζεις με όνειρα", "Τα μάτια σου είναι θάλασσα", "Στο πρώτο βήμα τση ζωής" και δεκάδες άλλα συνιστούν ένα εξαιρετικό παλμαρέ δημιουργίας.
2)Η πολύ καλή τεχνική του στη λύρα- μια από τις πιο αναγνωρίσιμες λύρες στην ιστορία της κρητικής μουσικής. Λίγοι λυράρηδες έχουν πετύχει το εξής: Να ακούς ένα κομμάτι τους και, χωρίς να γνωρίζεις ποιος παίζει, να το βγάζεις μόνο από τη χροιά του ήχου τους
3)Φυσικά η μοναδική στα χρονικά κρυτάλλινη φωνή του.

Όλα αυτά τα παραπάνω δημιούργησαν τη βάση για την εκτόξευση του Ξυλούρη στο πανελλήνιο στερέωμα. Όλοι πια τον ξέρουν για τα πολύ ωραία έντεχνα κομμάτια που γράφτηκαν για τη φωνή του-"Έβαλε ο Θεός σημάδι"-"Ήτανε μια φορά"-"Ζαβαρακατρανέμια" κτλ κτλ κτλ-και από τις διασκευές των Ριζίτικων-χαρακτηριστικό ότι η "Ξαστεριά", το τραγούδι της επανάστασης του 1897, γίνεται σύμβολο αντιδικτατορικού αγώνα- και του Ερωτόκριτου που ερμήνευσε. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τον έχασε η κρητική μουσική, αφού στη δισκογραφία του δε βγαίνουν πια πολλά δικά του κρητικά παραδοσιακά. Ηχογραφεί βέβαια διάφορους πολύ καλούς δίσκους με διασκευές παλιών κρητικών τραγουδιών- "Τη μάνα μου την αγαπώ", "το ξηροστεριανό νερό" και διάφορα τραγούδια του Μουντάκη όπως "αργαλειός", "αποχαιρετισμός", "πραματευτής"-που είχαν τεράστια απήχηση και πολλές φορές ο κόσμος μπερδεύεται και τα θεωρεί δικά του.

Η συνολική αποτίμηση δε μπορεί να εγκλωβιστεί σε λέξεις. Απλά μιλάμε για τη μεγαλύτερη μορφή παραδοσιακού καλλιτέχνη που αναδείχτηκε ποτέ σε αυτή τη χώρα. Η αναγνωρισιμότητά του είναι εκπληκτική...

Για μένα προσωπικά ο Ψαρονίκος ήταν και είναι σημαντικός για το δημιουργικό του κομμάτι στην κρητική μουσική και μετά για όλα τα υπόλοιπα...
"Πάψε να ζεις με όνειρα γιατί η αυγή χαράζει
και πλησιάζει το πρωί που τόσο σε τρομάζει..."

Να θυμίσω, απλά, πως αυτές τις μέρες-νομίζω στις 6 του μήνα- ήταν και το μνημόσυνο του θρυλικού πλέον Ανδρέα Ροδινού, που χάθηκε χτυπημένος από τη φυματίωση πριν καν γίνει 23 ετών στη διάρκεια του μεσοπολέμου...

Καθυστερησα να γραψω γιατι ειχα(και εχω)προβλημα με τον Εxplorer και το λογκιν...

Το μονο που εχω να πω ειναι Αιωνια σου η Μνημη Νικόλα...
Δοξασες την Κρητη μας οσο ελαχιστοι εχουν δοξασει...

Περασαν 28 χρονια απο τοτε που ο Νικολας εφυγε απο κοντα μας...

www.ofiathensclub.com

Δανείζομαι και παραθέτω ένα στιχούργημα γραμμένο από τον Ηρακλειώτη δικηγόρο Γιώργη Τσικαλά μετά το θάνατο του Ψαρονίκου,και εξαιτίας του οποίου τον θυμόμαστε όλοι ακόμα και σήμερα σαν Αρχάγγελο της Κρήτης..

Στο κατακλείδι τʼ ουρανού στο φόλι του Συμπάντου
κάθεται μπροσταρόκριγιος σʼ ανέφαλʼ ασημένιο
ο παντροκράτης Βασιλιάς πʼ ούλα τα χαζιρεύγει
ψεύτη κι αθάνατο ντουνιά δίχως συμβουλατόρους
πʼ ούλη την Πλάση συντηρά με στρουφιχτό αμάτι
πούχει πατούλιες άγγελους και στʼ όνομά του ψάλλουν
ύμνους από τα Χερουβίμ κι άσματα των ασμάτω!
Μα ιντά ʼχει σήμερα ο Θεός, όχι θεόψυχά μου
κι εζήλεψε ντως τω θνητώ στσι καλοπέρασές τως;
Τραγούδια κι οργανά ʼκουσε απού τον Ψηλορείτη
κι αμέσως τα αγγελικά λαρύγγια βουβάθηκαν
κουνιούνται τα συθέμελα τα ριζιμιά χαράκια
η σφαίρα η θεοτική του πέφτει απού τα χέρια
κι ανταριασμένος στρέφεται στσι δύο ντου Αρχαγγέλους:
- Ποιός είναι ο τραγουδιστής ποιός είναι ο παιχνιώτης
απού ʼχει τρίδιπλες χορδές στη λύρα και στο στόμα,
και σαν τσι κρούσει τσι χορδές
ντροπιάζει τους αγγέλους
τʼ αηδόνια ξενιτεύγει τα και τα νερά παγώνει
καμπάνες αργυροχυτές ραΐζει και χαλά τσις
και τη δική μου την καρδιά την έχει ξεσηκώσει;
Τί Παντογνώστης είμʼ εγώ και δεν τόνε γνωρίζω;
Τί Παντοκράτης είμʼ εγώ και τόνε χαίρουντʼ άλλοι
οι δούλοι κι οι φαμέγοι μου απού τον κάτω Κόσμο;
- Ετούτος είναι κύριε των Κρητικών ο Μέγας.
Ο Νίκος ο Ψαρονίκος ο Νίκος ο Ξυλούρης.
που εσύ τονε μπεγιέντισες για τσι χορδές του μόνο,
μα ο Χάρος κάνει κάλεσμα για την αγνή Ψυχή του
πʼ αξίζει περισσότερο απʼ ούλα σου τα έχη.
- Σύρτε φτερό Αρχάγγελοι δεξά μου φέρετέ τον
και τη φωνή και την ψυχή τα θέλω για δικού μου
και με τσʼ ανθρώπους τσι θνητούς
δεν κάνω εγώ παζάρια.

Γλακάτε να προκάμετε του Χάρου το δραπάνι
πριχού του πάρει την ψυχή και τηνε μαγαρίσει
να τηνε κάμω κόνισμα την ανθρωπιά να μάθω
και να μου γλυκοτραγουδεί τσι ταπεινές τσι χάρες.
Βαρά η καλογερική βαρά και η θεότη
κόπιασε φίλε Νικολή στο θεϊκό κονάκι.
- Πριχού να γίνει Κύριε η Θεία εντολή σου,
τάξε μας πω δα ʼναμαστε και μεις ζερβόδεξά ντου
οι δύο ντου λαουτάρηδες στο Θεϊκό το γλέντι.
Ετσά τον πήρεν ο Θεός εις τα δικά ντου Ανώγεια.
Ετσά τον πήρεν ο Θεός κι ο Χάρος τον εχάσε.
- Βάλε ταβερναρά κρασί να πιω με το Θεό μου
να ζαλιστεί να μεθυστεί να τόνε καταφέρω
μπάε και κάμει το μιστό για το καλό της Κρήτης.

Αξίζει μια ματιά στο πλήρες κείμενου,που θα το βρείτε στο ιστολόγιο του Οίστρου,εδώ:
http://oistros-reportaz1.blogspot.com/2006/08/blog-post_24.html

Οριστε και δυο φωτογραφιες απο την εξεγερση του πολυτεχνειου, οπου ο Νικος ηταν εκει βοηθώντας και ενθαρρυνοντας τους φοιτητες...

http://www.imageshack.gr/files/gxgkhqgr9axio23owzu1.jpg

http://www.imageshack.gr/files/u5ud92vgilq67qrfex5d.jpg

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ!!!
Ξέρει κάποιος να μου πει ακριβός τι σχέση είχε ο Ξυλουρης με τον ΟΦΗ , γιατί διαβάζω στο site του συνδέσμου της Αθήνας ότι ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη αλλά το ζήτημα είναι ότι ο σύνδεσμος άνοιξε το 1980 και ο Ξ. πέθανε το Φλεβάρη της ίδια χρονιάς, οπότε κάτι δεν μου κολλάει.

❓ ❓ ❓ για απαντηστε οι γνωστες... μη λεει το παιδι οτι την καναμε γαργαρα την ερωτηση.

οσο για τη συνεισφορα μου στην κουβεντα:
http://video.google.com/videoplay?docid=-8356001555078532397

Αξιζει να αναφερθουμε και στους 21 φιλαθλους που αφησαν την τελευταια τους πνοη ακριβως ενα χρονο μετα στις κερκιδες του σταδιου "Καραισκακης". Αν και ειναι λυπηρο το πως το σημερινο καθεστος στη διοικηση του ολυμπιακου εκμεταλευεται το συγκεκριμενο συμβαν με οπαδικο τροπο. Οι νεοι αυτοι δεν εδωσαν συνειδητα τη ζωη τους για κανενα κερατα σωκρατη και για κανεναν ολυμπιακο. Τωρα γιατι οι συγγενεις των θυματων τους αφηνουν να καπηλευονται με αυτον τον τροπο τα ονοματα τους δεν καταλαβαινω. Αλλα αυτο ειναι μια αλλη κουβεντα...

Δε γνωρίζω λεπτομέρειες, αλλά θυμάμαι πριν κάμποσα χρόνια, σαν σήμερα, που άκουγα μια εκπομπή στο ραδιόφωνο και είχαν αφιέρωμα στη μνήμη του Ψαρονίκου και παίρνει ένας τηλέφωνο στο σταθμό και λέει τα εξής:

Θυμάμαι που είχαμε πάει στην Αθήνα σε έναν αγώνα Ατρόμητος-ΟΦΗ και ήταν μαζί μας ο Ξυλούρης και έλεγε στους υπόλοιπους: "Φωνάξτε μωρέ, ο ΟΦΗ παίζει!"

http://www.fmgreece.gr/phpBB3/images/smilies/touched.gif

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ!!!
Ξέρει κάποιος να μου πει ακριβός τι σχέση είχε ο Ξυλουρης με τον ΟΦΗ , γιατί διαβάζω στο site του συνδέσμου της Αθήνας ότι ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη αλλά το ζήτημα είναι ότι ο σύνδεσμος άνοιξε το 1980 και ο Ξ. πέθανε το Φλεβάρη της ίδια χρονιάς, οπότε κάτι δεν μου κολλάει.

Αν και με 3 χρονια καθυστερηση θα απαντησω!
Αυτα που θα πω μπορειτε να τα δειτε και στο μινι αφιερωμα στο σαιτ των Αθηνων...
Στα μεσα με τελη της δεκαετιας του '70 καποιοι απο τους κρητικους που βρισκονταν στο καφενειο-στεκι της οδου Μεγαλου Αλεξανδρου στην Ομονοια αποφασισαν να δημιουργησουν τον πρωτο και μοναδικο τοτε συνδεσμο του ΟΦΗ στην Ελλαδα (γιαυτο τον λογο μεχρι σημερα υπαρχει το Πανελληνιος μπροστα απο το ονομα του ΣΦΟΑ)...Αναμεσα τους και μπροσταρης ηταν ο Νικος ο Ξυλουρης...Οι πρωτες δραστηριοτητες του συνδεσμου ξεκινησαν την περιοδο 78-79!Αρχες του 1980 οπου εγιναν τα πρωτα χαρτια του συνδεσμου μας, δυστυχως ομως ο καρκινος ειχε προχωρησει και δυστυχως κρατησε τον Νικολα μακρια απο το να δει το οραμα του να γινεται και επισημα πραγματικοτητα...
Εδω να σημειωθει πως το πρωτο καταστατικο του συνδεσμου,(το οποιο υπαρχει στον συνδεσμο για μουσειακους λογους!),υπογραφτηκε το 1981!
Η νεα διοικηση του συνδεσμου επειτα και απο παροτρυνση πολλων μελων, εχει ηδη δρομολογησει τις καταστασεις, ωστε το στο επισημο ονομα του συνδεσμου να προστεθει και αυτο του Νικου...

Νικο ζεις, για παντα Οφιτζης...

ειχα τη τυχη να συνεβρεθω στα πρωτα γραφεια του ΣΦΟΑ στη βερανζελου με τον αειμνηστο νικολα οπωσ και με τον αειμνηστο θοδορα στα μετεπειτα γραφεια στην αγιου κων/νου.Πριν γινει τυπικα ο συνδεσμοσ αθηνων λειτουργουσε σα στεκι στο καφενειο μεγασ αλεξανδροσ στην ομονοια οπου ηταν στεκι κρητικων κι αποεκει ξεκινουσαν οι εκδρομεσ για τα εκτοσ εδρασ τοτε.Αγνεσ εποχεσ...μεγαλοι σαν ανθροποι ποιοσ θα φανταζοταν το σημερα.Αυριο ξεκιναω μονοσ για τριπολη μονο για τη μνημη του νικολα και για τον ΟΦΗ που ολοι τοτε ονειρευοντουσαν...καποιουσ θα βρω εξω απτο γηπεδο για να ακουστει τονομα τησ ομαδασ μασ εκτοσ οπωσ ονειρευοταν ο νικολασ το παλικαρι.

Καλό είναι να μην ξεχνάμε τα συναπαντήματα του μεγάλου Κρητικού, του μεγάλου Ομιλίτη, του Σταυραετού της Κρήτης, του ΝΙΚΟΥ ΞΥΛΟΥΡΗ.
Για πάντα θα ζει όσο υπάρχουν Κρητικοί που τον έχουν στην καρδιά τους

έβαλε την Κρήτη στα σπίτια της υπόλοιπης χώρας
και στο στόμα πολλών την ποίηση..

1944, Ήταν ο τόπος μου

αυτό το τραγούδι δεν το βρήκα μόνο του, αλλά και έτσι νομίζω επίκαιρο είναι

Τιμή και δόξα στο μοναδικό Νίκο Ξυλούρη.
Εξύμνησε την ελευθερία με τρόπο μοναδικό.
Αγαπημένο..

http://www.youtube.com/watch?v=4T-45HOC_iY

http://sofoscrete.blogspot.com/2009/02/blog-post_594.html

Όποιος ενδιαφέρετε μπορεί να δει ενα βίντεο του Νικου Ξυλούρη που παιζει με την λύρα του σε μια ταβέρνα στο Ηρακλειο το 1961 εδώ: http://sofoscrete.blogspot.com/2009/03/1961.html
και ακόμα ένα βίντεο πως ήταν τα Χανια το 1961 εδώ:http://sofoscrete.blogspot.com/2008/12/1961.html

Anti-Tsatsos έγραψε:

Όποιος ενδιαφέρετε μπορεί να δει ενα βίντεο του Νικου Ξυλούρη που παιζει με την λύρα του σε μια ταβέρνα στο Ηρακλειο το 1961 εδώ: http://sofoscrete.blogspot.com/2009/03/1961.html
και ακόμα ένα βίντεο πως ήταν τα Χανια το 1961 εδώ:http://sofoscrete.blogspot.com/2008/12/1961.html

είχα πέσει πρίν κανένα μήνα σε κάτι τέτοια βιντεάκια και πραγματικά είναι πολύ ωραία. Εδώ είναι ένα βίντεο με φωτογραφίες απο το Ηράκελιο του 61 http://www.youtube.com/watch?v=vCWbH28K7Zw&feature=related πραγματικά άλλαξε αρκετά. Αν ψάξεις έχει κι άλλα βιντεο εκεί κοντά και με κάμερα απο το Ηράκλειο του 61

Για να μη ξεχνιόμαστε και να μη ξεχνάμε...

http://www.youtube.com/watch?v=gOMc4d8rIew

...το θλιβερό είναι πως εδώ και πάνω απο ένα χρόνο μετά την αποκαθήλωση της εικόνας του απο το Γεντί ουδείς ασχολείται..

http://www.youtube.com/watch?v=L-UQVv1Y0OM

http://www.cretalive.gr/history/view/pou-na-se-krupsw-gioka-mou-na-mh-se-ftanoun-oi-kakoi/140848

https://www.youtube.com/watch?v=hU4h3pMNXfA