Η ζωη τρεχει αλλα δεν πρεπει να ξεχναμε το παρελθον.
Σαν σημερα πριν 11 χρονια πεθανε ενας απο τους κορυφαιους παιχτες
στην ιστορια του ΟΦΗ και του ελληνικου ποδοσφαιρου. Ο Πετρος ΒουζουνερακηςΑντιγραφω απο το site της εξεδρας το περιεκτικο αφιέρωμα στο μεγαλο γεραπετριτη
Βουζουνερακη
http://estatic.doldigital.net/C082DA4787B246658BED9C1D4390E694.jpg
Ο Πέτρος Βουζουνεράκης (αριστερά) με τον μεγάλο Γιόχαν Κρόιφ
----------------------------------------------------------------------------
Ενα σούπερ κοπέλι!| Συντάκτης: Λευτέρης Κοντούρης
«Τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρχαν παικταράδες» ακούμε διαρκώς σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα από αρκετούς μεγαλύτερους σε ηλικία φίλους του ποδοσφαίρου. Για ένα τέτοιο... παικταρά θα μιλήσουμε σήμερα. Τον Πέτρο Βουζουνεράκη. Με αφορμή την συμπλήρωση 11 χρόνων από τον θάνατό του (11/05/1999) το exedra.gr θυμάται τον θρυλικό σέντερ φορ. Το καμάρι της Κρήτης.
Τα πρώτα μεγάλα βήματα
Ο 13χρονος πιτσιρικάς από την Ιεράπετρα έκανε το ντεμπούτο του σε αγώνα πρωταθλήματος με την φανέλα της τοπικής Θύελλας σε αγώνα με τον ΑΟΑΝ το 1955. Τρία χρόνια αργότερα ο Βουζουνεράκης πήρε μεταγραφή για τον Διαγόρα Ιεράπετρας, ενώ το 1959 δοκίμασε ολομόναχος να κάνει την μεγάλη υπέρβαση. Πήγε να δοκιμαστεί στον ΟΦΗ, όμως ο τότε προπονητής της ομάδας, Μανταλόπουλος, δεν έμεινε ικανοποιημένος από την παρουσία του. Τελικά, την επόμενη σεζόν, ο νέος τεχνικός του ΟΦΗ, Κώστας Παπουτσάκης, τον έφερε... τρέχοντας στο Ηράκλειο, έστω και δανεικό από τον Διαγόρα.
Το... πράσινο μπλόκο
Το 1963 και ενώ ο Βουζουνεράκης υπηρετούσε την θητεία του στο Ναυτικό, δεν κατάφερε να φτάσει στο... Λιμάνι. Ο πρόεδρος του Διαγόρα Ιεράπετρας είπε όχι στις 600.000 δραχμές του Ολυμπιακού (ποσό τεράστιο για εκείνη την εποχή) γιατί ήταν φανατικός φίλος του Παναθηναϊκού! Αυτή η εξέλιξη στεναχώρησε τον Πέτρο και μείωσε την όρεξή του για ποδόσφαιρο. Μέχρι το 1964, όταν και πήρε μεταγραφή στον ΟΦΗ έναντι 25.000 δραχμών.
Σου δίνω, μου δίνεις
Ο Βουζουνεράκης βρήκε στην ομάδα του Ηρακλείου το κίνητρο που έψαχνε και οι δύο μαζί κατάφεραν να απογειωθούν. Σε οκτώ χρόνια παρουσίας του στο ΟΦΗ, ο Πέτρος πέτυχε 105 γκολ (84 στην Β΄Εθνική και 21 στην Α' Εθνική) και έκανε πιο πολλούς να θαυμάσουν το ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Βλέπετε ήταν ένας παίκτης με πολύ καλή τεχνική κατάρτιση, που ήξερε πόσο έπρεπε να έχει την μπάλα στα πόδια του και τι έπρεπε να την κάνει. Πότε την μοίραζε στους συμπαίκτες του και πότε «εκτελούσε» τους αντίπαλους τερματοφύλακες.
Δεύτερο μεγάλο STOP!
Το καλοκαίρι του 1969 ο Παναθηναϊκός προσπάθησε με νύχια και με δόντια να αποκτήσει τον Βουζουνεράκη, όμως για ακόμη μία φορά ο επιθετικός από την Ιεράπετρα στάθηκε άτυχος. Αυτή τη φορά η μεταγραφή κόλλησε ύστερα από παρέμβαση του τότε Γ.Γ. Αθλητισμού, Κωνσταντίνου Ασλανίδη, που έκανε ότι ήθελε στην περίοδο της Χούντας.
Η Εθνική και ο ΠΑΟΚ
Τον Οκτώβριο του 1970 ο Πέτρος Βουζουνεράκης έγραψε ιστορία, καθώς έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που φόρεσε την φανέλα με το εθνόσημο και δεν έπαιζε σε κάποια από τις μεγάλες ομάδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Ο παίκτης του ΟΦΗ αγωνίστηκε στο φιλικό του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος με την Ισπανία στην Σαραγόσα, με τον Λάκη Πετρόπουλο να τον ρίχνει στην μάχη στην θέση του Μιχάλη Κρητικόπουλου και στο 86ο λεπτό να τον δικαιώνει. Με εξαιρετική προσπάθεια βρήκε τον Μίμη Παπαιωάννου που με κεφαλιά-ψαράκι σκόραρε στην ήττα της Ελλάδας (2-1).
Το 1972 ήρθε η πολύ μεγάλη πρόκληση στην καριέρα του Βουζουνεράκη, καθώς μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του ΠΑΟΚ. Οι προσδοκίες ήταν πολύ μεγάλες, με τον Αγγλο προπονητή του Δικεφάλου του Βορρά, Λες Σάνον, να βλέπει στο πρόσωπο του Βουζουνεράκη τον ιδανικό ποδοσφαιριστή που θα μπορούσε να δέσει τέλεια με τον Σταύρο Σαράφη. Ομως, για ακόμη μία φορά ο Πέτρος είχε ραντεβού με την ατυχία. Ενας τραυματισμός τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τα μεγάλα σαλόνια, με μόλις ένα γκολ σε τέσσερις συμμετοχές με τον ΠΑΟΚ.
Η επιστροφή στην Ιεράπετρα
Τις τελευταίες του ποδοσφαιρικές στιγμές ο Βουζουνεράκης τις έζησε στην Ιεράπετρα. Το 1972 επέστρεψε μαζί με την σύζυγό του και τα δύο παιδιά του στην πόλη όπου γεννήθηκε και έδωσε τα πάντα για να βοηθήσει τον ΟΦ Ιεράπετρας. Την δεκαετία του '70 είτε σαν παίκτης-προπονητής είτε μόνο σαν προπονητής ήταν δίπλα στην ομάδα και στις δύσκολες καταστάσεις ήταν πάντα εκεί για να φέρει σε πέρας... επικίνδυνες αποστολές. Στις 11 Μαΐου του 1999 ο τεράστιος Κρητικός ποδοσφαιριστής πέθανε σε ηλικία 57 ετών. Ως ελάχιστο φόρο τιμής για την προσφορά του στον ΟΦ Ιεράπετρας το γήπεδο ονομάστηκε «Βουζουνεράκειο».
http://www.exedrasports.gr/football/bnational/article/?aid=110050&scid=885&team=ofi