ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ26 Μαΐ 2011, 00:18#124637
Η πτώχευση
και οι απορίες
Είναι η πολιτική τακτική που έχει γίνει πολύ της μόδας. Οταν δεν θέλεις να συζητήσεις ένα θέμα και κυρίως να ενημερώσεις τους πολλούς για τις εναλλακτικές επιλογές σ' ένα δίλημμα, επειδή έχεις συμφέρον η επιλογή σου να παρουσιαστεί σαν μονόδρομος, τότε καταφεύγεις στην τρομοκρατία. Παρουσιάζεις την επιλογή σου σαν μοναδική λύση απέναντι στην καταστροφή. Και αυτή τη συμπεριφορά την έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, επειδή η πολιτική της πρόταση είναι ανύπαρκτη και επιπλέον με αυτόν τον τρόπο κρύβει την ιδεολογική της γύμνια και την απόλυτη εξάρτησή της –που φθάνει τα όρια της υποτέλειας– από εκείνους που δίνουν τις εντολές.
Η κυβέρνηση από την εποχή της επιβολής του μνημονίου επέλεξε να τρομοκρατεί τον κόσμο με την απειλή της χρεοκοπίας για να κρύψει δύο πράγματα. Το εγκληματικό της λάθος να μετατρέψει μια κρίση ρευστότητας σε κρίση χρέους και την αδυναμία της –ή μήπως την επιλογή της– να διαπραγματευτεί τους όρους του μνημονίου.
Η χώρα έχει πτωχεύσει επί της ουσίας και από την εποχή που υιοθετήθηκε το υποτιθέμενο σχέδιο σωτηρίας που προέβλεπε το μνημόνιο, το χρέος έχει αυξηθεί κατά 80 δισ., η ανεργία –επισήμως– ξεπέρασε το 17%, το κράτος ουσιαστικά έχει κάνει στάση πληρωμών στους προμηθευτές στο εσωτερικό, μισθοί και συντάξεις πετσοκόφτηκαν άγρια, συλλογικές συμβάσεις καταργήθηκαν, η εργασιακή ζούγκλα γίνεται καθεστώς, με το πρόσχημα της οικονομίας γίνονται δραστικές περικοπές στις δαπάνες για την Παιδεία, την Υγεία και την κοινωνική προστασία, με αποτέλεσμα να πλήττονται σοβαρά και να περιθωριοποιούνται όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού, το Σύνταγμα έχει παραβιαστεί, η εξωτερική πολιτική κινείται στα όρια της ενδοτικότητας και, εσχάτως, προωθείται ένα προδοτικό σχέδιο ξεπουλήματος της χώρας, για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα εκείνων που επιδιώκουν να κερδοσκοπήσουν, όπως έκαναν τόσα χρόνια. Για όσους δεν θυμούνται, ο πρωθυπουργός είναι που μας είχε πει ότι όποιος δεν ψηφίσει το κόμμα του στις δημοτικές εκλογές δεν θα θεωρείται πατριώτης. Και το ισχυρίζεται ποιος; Η ιστορία όλων έχει γραφτεί. Μερικών, μάλιστα, με αίμα από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
Η εναλλακτική
λύση
Η συνταγή του μνημονίου ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να λειτουργήσει από την αρχή για πολλούς λόγους, τους οποίους είχαν επισημάνει πολλοί. Σε μια χώρα με προβληματική και περιορισμένη παραγωγική βάση, παράλληλα με τις οικονομίες και το νοικοκύρεμα των οικονομικών, φροντίζεις να βοηθήσεις την αναπτυξιακή διαδικασία για να παράγεις πλούτο ώστε να ξεχρεώσεις τις οφειλές σου. Το μόνο αποτέλεσμα που έχει το μνημόνιο είναι να διασφαλίζει και με το παραπάνω τις τοκογλυφικές βοήθειες των δανειστών. Ποια είναι η εναλλακτική λύση; Εχω διαβάσει και έχω συζητήσει ορισμένες που κινούνται από την πτώχευση και στάση πληρωμών μέχρι την αναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου. Το πρόβλημα, όμως, βρίσκεται στο ότι η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της δεν επέτρεψαν αυτές οι προτάσεις να συζητηθούν δημόσια και να πληροφορηθεί ο κόσμος τις εναλλακτικές επιλογές και το κόστος τους. Γιατί άραγε;
Χρίστος Χαραλαμπόπουλος
και οι απορίες
Είναι η πολιτική τακτική που έχει γίνει πολύ της μόδας. Οταν δεν θέλεις να συζητήσεις ένα θέμα και κυρίως να ενημερώσεις τους πολλούς για τις εναλλακτικές επιλογές σ' ένα δίλημμα, επειδή έχεις συμφέρον η επιλογή σου να παρουσιαστεί σαν μονόδρομος, τότε καταφεύγεις στην τρομοκρατία. Παρουσιάζεις την επιλογή σου σαν μοναδική λύση απέναντι στην καταστροφή. Και αυτή τη συμπεριφορά την έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, επειδή η πολιτική της πρόταση είναι ανύπαρκτη και επιπλέον με αυτόν τον τρόπο κρύβει την ιδεολογική της γύμνια και την απόλυτη εξάρτησή της –που φθάνει τα όρια της υποτέλειας– από εκείνους που δίνουν τις εντολές.
Η κυβέρνηση από την εποχή της επιβολής του μνημονίου επέλεξε να τρομοκρατεί τον κόσμο με την απειλή της χρεοκοπίας για να κρύψει δύο πράγματα. Το εγκληματικό της λάθος να μετατρέψει μια κρίση ρευστότητας σε κρίση χρέους και την αδυναμία της –ή μήπως την επιλογή της– να διαπραγματευτεί τους όρους του μνημονίου.
Η χώρα έχει πτωχεύσει επί της ουσίας και από την εποχή που υιοθετήθηκε το υποτιθέμενο σχέδιο σωτηρίας που προέβλεπε το μνημόνιο, το χρέος έχει αυξηθεί κατά 80 δισ., η ανεργία –επισήμως– ξεπέρασε το 17%, το κράτος ουσιαστικά έχει κάνει στάση πληρωμών στους προμηθευτές στο εσωτερικό, μισθοί και συντάξεις πετσοκόφτηκαν άγρια, συλλογικές συμβάσεις καταργήθηκαν, η εργασιακή ζούγκλα γίνεται καθεστώς, με το πρόσχημα της οικονομίας γίνονται δραστικές περικοπές στις δαπάνες για την Παιδεία, την Υγεία και την κοινωνική προστασία, με αποτέλεσμα να πλήττονται σοβαρά και να περιθωριοποιούνται όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού, το Σύνταγμα έχει παραβιαστεί, η εξωτερική πολιτική κινείται στα όρια της ενδοτικότητας και, εσχάτως, προωθείται ένα προδοτικό σχέδιο ξεπουλήματος της χώρας, για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα εκείνων που επιδιώκουν να κερδοσκοπήσουν, όπως έκαναν τόσα χρόνια. Για όσους δεν θυμούνται, ο πρωθυπουργός είναι που μας είχε πει ότι όποιος δεν ψηφίσει το κόμμα του στις δημοτικές εκλογές δεν θα θεωρείται πατριώτης. Και το ισχυρίζεται ποιος; Η ιστορία όλων έχει γραφτεί. Μερικών, μάλιστα, με αίμα από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
Η εναλλακτική
λύση
Η συνταγή του μνημονίου ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να λειτουργήσει από την αρχή για πολλούς λόγους, τους οποίους είχαν επισημάνει πολλοί. Σε μια χώρα με προβληματική και περιορισμένη παραγωγική βάση, παράλληλα με τις οικονομίες και το νοικοκύρεμα των οικονομικών, φροντίζεις να βοηθήσεις την αναπτυξιακή διαδικασία για να παράγεις πλούτο ώστε να ξεχρεώσεις τις οφειλές σου. Το μόνο αποτέλεσμα που έχει το μνημόνιο είναι να διασφαλίζει και με το παραπάνω τις τοκογλυφικές βοήθειες των δανειστών. Ποια είναι η εναλλακτική λύση; Εχω διαβάσει και έχω συζητήσει ορισμένες που κινούνται από την πτώχευση και στάση πληρωμών μέχρι την αναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου. Το πρόβλημα, όμως, βρίσκεται στο ότι η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της δεν επέτρεψαν αυτές οι προτάσεις να συζητηθούν δημόσια και να πληροφορηθεί ο κόσμος τις εναλλακτικές επιλογές και το κόστος τους. Γιατί άραγε;
Χρίστος Χαραλαμπόπουλος
