Παίχτες ΟΦΗ. Σεβασμός!

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ σειρά δηλώσεων και συνεντεύξεων παιχτών του ΟΦΗ, οι οποίες με αγγίζουν βαθιά. Θα είχε νόημα κάποιος να τις συλλέξει, γιατί διαμορφώνουν μια συνείδηση και ένα κλίμα που φανερώνει υψηλό ήθος (όχι μόνο εργασιακό). Και κλιμακώνουν μια πορεία, που ξεκίνησε πέρυσι και ιδίως με τα μπαράζ, όπου οι παίκτες βρέθηκαν αρκετές φορές όχι μόνο δίπλα στους φιλάθλους, αλλά ίσως και πιο ψηλά.

Ξέρω ότι αρκετοί θα πουν ότι κι αυτοί εγκλωβισμένοι είναι και το να εκβιάσουν ή να απειλήσουν τη διοίκηση(για δίκαια αιτήματά τους) ισοδυναμεί με την αφάνεια του σωματείου, οπότε πάλι χαμένοι θα βγουν.
Ξέρω ότι πολλοί θα πουν, μη θεοποιείς παίχτες, γιατί αργά ή γρήγορα θα σου την κάνουν...θα πάνε αλλού...θα κάνουν προσφυγές κ.λπ.
Ξέρω ότι κάποιοι θα πουν, έλα μωρέ, παίζουν μήπως καταφέρουν να πάρουν μεταγραφή και σηκωθούν να φύγουν. ότι θέλουν να αποδείξουν ότι αξίζουν ή ότι δεν ξόφλησαν.

Τα γνωρίζω όλα αυτά, κι όλα εν μέρει ισχύουν.

Δε θεοποιώ παίχτες, τους εμπιστεύομαι όμως και τους ΣΕΒΟΜΑΙ. Όσους το αξίζουν. Αλοίμονο αν αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους μόνο ως επαγγελματίες και οικονομικά όντα. Αυτομάτως τους σπρώχνουμε να γίνουν, αυτό που θέλουμε να τους κατηγορήσουμε.

Η αλήθεια βρίσκεται στο γήπεδο. Και μέσα στο γήπεδο εγώ διακρίνω σε πολλούς από αυτούς την υπέρβαση του όποιου επαγγελματισμού. Τη διάθεση να σώσουν και να σωθούν. (το πνεύμα το οποίο θα έπρεπε να είχε η χώρα για να σωθεί κι αυτή).

Όταν π.χ. βλέπω τον Ταυλαρίδη να πέφτει σαν στούκας στη φάση και στην μπάλα μπορώ να διακρίνω τη θητεία του στο γαλλικό πρωτάθλημα, όταν όμως σφίγγει τις γροθιές πάνω στον Καμπάνταη και κάνει σαν αφιονισμένος για τη νίκη και την ομάδα, όταν κάνει σα λυσσασμένος για κάθε φάση και χοροπηδά μπροστά στην 4 βλέπω και κάτι άλλο, πέρα από οποιονδήποτε επαγγελματισμό. Την αυταπάρνηση να 'σώσει οτιδήποτε αν σώζεται', την προσπάθειά του να πιστέψει σε ένα όραμα, σε βαθμό να το δημιουργεί(!), τη διάθεσή του να γίνει ένα με τον κόσμο, να επιζήσουμε ΟΛΟΙ μαζί.

Αυτή τη στάση κι αυτόν τον παίχτη λοιπόν τον ΣΕΒΟΜΑΙ και τον ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ. Γιατί παλεύει, όσο αντέξει, για ένα στοίχημα που αξίζει. Αν το καταφέρει (σημειώστε, στη δύση της καριέρας του και έχοντας λύσει εν μέρει το οικονομικό του πρόβλημα)θα του βγάλω το καπέλο. Αν κάποια στιγμή κουραστεί, θα τον κατανοήσω και δεν θα τον βρίσω. Η στιγμή του πάθους του ήταν αληθινή και η αλήθεια είναι διαρκής και ακατάλυτη.

Και δεν είναι μόνον αυτός.
Κι ο Γεωργίου, ήρθε απλά ως μια μεταγραφή, είμασταν απλά μια καινούργια ομάδα γι αυτόν. Το νέο επαγγελματικό του περιβάλλον. Δείτε όμως σε τι έχει μεταμορφωθεί. Σε ένα πραγματικό αρχηγό που έχει εκπλήξει με την αγωνιστική του παρουσία, τη στάση και το ήθος που αποπνέει σε κάθε δήλωση ή εμφάνισή του στο γήπεδο και την πόλη.
Ο Γαλανόπουλος, αυτός ο καλός στρατιώτης Σβέικ, πόση εντιμότητα αποπνέει κάθε αγωνιστική εμφάνιση και δήλωσή του!
Ο Βεζυρίδης!
Ο Καμπάνταης!
Ο
Ο
Ο
είναι πολλοί και να με συγχωρήσουν που δεν έχω ώρα να γράψω έναν καλό λόγο για όλους. Θα επανέλθω.

Δεν ξέρω αυτή η ομάδα, το μέρος κι ο κόσμος έχει κάτι που φέρνει την υπερβολή μα και την υπέρβαση.
Και όπως σε φτιάχνουν οι δυσκολίες, δε σε φτιάχνουν ποτέ τα φρουφρου και τα αρώματα.
Όπως σε φτιάχνει το ξερό ψωμί, δε σε φτιάχνει ποτέ το παντεσπάνι.
Αυτοί έχουν γίνει μια ομάδα.
Αυτοί, επιτρέψτε μου, έχουν καταφέρει περισσότερα, από όσα κατάφεραν οι χρυσές ομάδες του ΟΦΗ. Βάλτε κάτω τις αναλογίες και δείτε. Τότε το χρήμα έρεε, οι ακαδημίες και η κρήτη έστελναν παίχτες. Τώρα αυτά τα παιδιά χωρίς λεφτά, χωρίς εξωαγωνιστικές βοήθειες, μέσα σε ατέλειωτα εμπόδια και κόντρες, έβγαλαν τα μπαράζ (τη μεγάλη παγίδα), είναι 5οι και πάνε για κύπελλο.

Προφανώς ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ είναι ο ρόλος Αναστόπουλου (αλλά και Μαχλά και αρκετών διοικούντων και γυμναστών) και κόσμου. Είναι αυτοί που εμπνέουν. (αντίστοιχα, στη χώρα δε λειτουργεί το σύστημα ΟΦΗ, γιατί δεν υπάρχει ούτε έντιμη, ούτε ικανή ηγεσία να εμπνεύσει). Όταν λοιπόν κρίνουμε Αναστό για τεχνικά και άλλα, μην υπερβαίνουμε το μέτρο. Αποτελεί ύβριν.

Εγώ λοιπόν καταθέτω το σεβασμό μου και πάω να ανανεώσω το μερίδιό μου στην ΑΜΚ, χωρίς να με ενδιαφέρει αν υπάρχουν και λαμόγια στη διοίκηση, αν δεν ολοκληρωθεί η ΑΜΚ και χαθούν και τα ολίγα (πλην αρκετά για μένα) δικά μου, αν πάρουμε ή δεν πάρουμε αδειοδότηση, αν υπάρχει ή δεν υπάρχει αύριο.

ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ!

Όπως ακριβώς λένε κι οι παίχτες μας, όταν μπαίνουν στο γήπεδο. Εκεί ξεχνούν αμφιβολίες, δεύτερες σκέψεις, μαλακίες διοίκησης, μαλακίες του ελληνικού ποδοσφαίρου κ.ά.

Τους σέβομαι, τους εμπιστεύομαι, καταθέτω τα χρήματά μου στην ΑΜΚ. Και μόνο για πάρτη τους, μου φτάνει και περισσεύει (αν κι έχω χίλιους λόγους)

http://www.sporfm.gr/permalink/29356.html#axzz1lcAK2TY9

Δείτε αυτές τις δηλώσεις. Δείτε την τελευταία παράγραφο και θα καταλάβετε!