마리오스25 Απρ 2012, 21:19#139403
σε ευχαριστώ. ήμουν και εγώ εκεί. 🙁
zerkalo25 Απρ 2012, 20:05#139402
Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα κείμενο αποχαιρετισμού, προς το φόρουμ, τους συμμετέχοντες σ΄ αυτό και σηματοδοτεί την παύση της όποιας ενασχόλησής μου με τα συμβαίνοντα στον ΟΦΗ.
Ακροτελεύτια αφορμή, αλλά και αιτία (η ύστατη, όχι η μόνη) αποτέλεσε η ξεκάθαρη πλέον άρνηση να αναρτηθεί το πανό ‘2 ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ, 2 ΟΜΑΔΕΣ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ’, στην κερκίδα της 4-5.
Η σύντομη αλλά διδακτική ιστορία έχει ως εξής.
Πριν καιρό και πριν τα ματς με ΟΣΦΠ, ΠΑΟ πρότεινα το παραπάνω σύνθημα μαζί με άλλα, στο φόρουμ. Ένα σύνθημα που κεφαλαίωνε, κατά τη γνώμη μου, το οριζόντιο μοντέλο και την παθογένεια που κατατρέχει την ελληνική κοινωνία και το ποδόσφαιρο, που αποτελεί τον πιο οδυνηρό και κρυστάλλινο καθρέπτη της (περισσότερα στο ομώνυμο με το σύνθημα θέμα αλλά και στο Οργάνωση Κερκίδας, στο φόρουμ). Το σύνθημα γνώρισε ευρεία αποδοχή, και ιδίως από συνομιλητές που εκτιμώ, και έτσι αποφάσισα να ανιχνεύσω, χωρίς φορτικότητα, την πιθανότητα δημιουργίας του ή ανάρτησής του από τους υπεύθυνους της κερκίδας. Σε σχετική επικοινωνία μου με μέλος που ενδιαφέρθηκε και είχε και επαφές με τον υπεύθυνο της κερκίδας, μου μεταφέρθηκε πως συμφωνούν, θα το έβαζαν, αλλά δεν είχαν χρόνο να το φτιάξουν ενόψει πολλών ετοιμασιών για το ματς πρωταθλήματος με ΟΣΦΠ. Αν το έφτιαχνα όμως εγώ και το πήγαινα, θα το έβαζαν. Το έφτιαξα λοιπόν, με τη βοήθεια φίλων, και το παρέδωσα. Το πανό όμως χάθηκε και ξεχάστηκε, λόγω της αναταραχής… Αυτή ήταν η πρώτη φορά. Αν και βρέθηκαν κάποιοι που εκτίμησαν ότι το πανό δεν θα το έβαζαν ποτέ για άλλους λόγους, αν και εγώ ο ίδιος αμφέβαλλα, ωστόσο πείσθηκα τελικά και είπα να ξαναεπιχειρήσω.
Έτσι το έδωσα, αφού πάλι υπήρξε συνεννόηση και απάντηση ότι θα μπει, στο ματς κυπέλλου με τον ΟΣΦΠ. Εκεί παρόλες τις συνεννοήσεις, παρέμεινε στη μπουτίκ, μια και δε βρέθηκε κάποιος να το πάει ή ήταν ‘απρόθυμος, ώστε να το βάλουν, οι υπεύθυνοι που περίμεναν… Ήταν η δεύτερη φορά.
Η τρίτη ήταν με τον Παναιτωλικό, που αγνός ομιλίτης το πέρασε δηλώνοντάς το από τους αστυνομικούς (που δεν είχαν πρόβλημα), αλλά κόλλησε στον υπεύθυνο του ματς.
Και φτάνουμε στην τέταρτη. Εγώ είχα πειστεί ότι δεν μπαίνει γιατί απλά σε συνεννόηση, έχουν αποφασίσει να μην μπει, παρά τις προφάσεις εν αμαρτίαις. Εξάλλου, είχε προηγηθεί κάτι άσχετο… η μη δημοσίευση από την εφημ . ΠΑΤΡΙΣ του κειμένου «Απ’ την ψυχή του δούλου κινδυνεύουμε», που έθιγε τα νέα ήθη της υποταγής και συμπόρευσης στο γνωστό πολιτικοποδοσφαιρικό μοντέλο ( η πρώτη φορά που δεν δημοσίευαν αθλητική μου επιστολή). Φίλοι και αγνοί ομιλίτες όμως επέμεναν ότι θα μπει και ότι μέχρι τώρα είχε πέσει θύμα ατυχών συμπτώσεων. Αφού, χωρίς να πιέζουν, έλαβαν πάλι διαβεβαιώσεις, από τον πλέον υπεύθυνο, ότι θα ανεβεί σίγουρα στο τελευταίο ματς, τους το έδωσα. Και ω! του θαύματος, έφτασε στην 4, στην κερκίδα κάτω από τα κάγκελα. Ποτέ δεν είχε φτάσει τόσο κοντά. Θα ανέβαινε όμως κατά τη διάρκεια του ματς για να μην υπάρξουν προβλήματα. Πέρασε το α’ ημίχρονο. Άρχισε το β’, τίποτα. Στις επανειλημμένες ερωτήσεις και οχλήσεις (ενός από τους πιο αγνούς ομιλίτες που έχω γνωρίσει και γνωστού στην 4, που είχε πάει και το πανό) ανταπόκριση δεν υπήρξε. Στο τέλος παραδέχτηκαν ότι δεν μπορούσαν. Δεν γινόταν. Καλύτερα να μη μεταφέρω τις δικαιολογίες που είπαν, γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν τους αξίζουν…
Το πήρα γι άλλη μια φορά πίσω.
Αν νομίζετε ότι αυτό είναι ένα προσωπικό ζήτημα, μία προσωπική πικρία και μία υπερβολική απόφαση, κάνετε λάθος. Δεν είμαι στην πρώτη, ούτε καν στη δεύτερη εφηβεία και γράμματα γνωρίζω… Και μπορώ να ξεχωρίζω το προσωπικό από το συλλογικό, όπως και να νοηματοδοτώ πράξεις και ενέργειες, να κατανοώ πρόσωπα και καταστάσεις πέρα από την επιφάνειά τους (με τα όποια λάθη, βεβαίως βεβαίως).
Απλά αποτέλεσε τη χαριστική βολή, μετά από μια αργόσυρτη πορεία νοσηρότητας και αποκοπής με αυτά που με συνέδεαν με την ομάδα μου. 3 χρόνια ήταν αρκετά να ξοδευτεί η τρομακτική ενέργεια που εκλύθηκε από την πυρηνική σύντηξη της πτώσης στη β’ εθνική και την ελευθερία που αρχίσαμε να αναπνέουμε. Αργά, αλλά σταθερά ο αέρας ξανάγινε τοξικός και η ζωτική ενέργεια στα σπλάχνα της ομάδας λιγόστεψε.
Το διοικητικό ποτέ δεν ξεκαθάρισε, ακόμα δεν παραλάβαμε τις μετοχές, ούτε ξέρουμε πόσες έχουμε, άνοιγμα στον κόσμο και την πολυμετοχικότητα δεν υπήρξε (εκτός αν θεωρούμε άλλοθι ανοίγματος τα παρακάλια και τη ζητιανιά για λεφτά, σε φως και ημίφως, και μάλιστα αιτήματα από άτομα ανυπόληπτα με αστείο τρόπο και ανύπαρκτη προτεινόμενη προοπτική), άνοιγμα στην κοινωνία στην Κρήτη και στους Κρητικούς δεν υπήρξε, σωστή εκμετάλλευση του νέου μύθου του ΟΦΗ δεν υπήρξε.
Κεφαλαιοποίηση, επικοινωνία και εκμετάλλευση του αγώνα για ελευθερία, για νομιμότητα, για καθαρότητα στους κανόνες του παιχνιδιού δεν υπήρξε, επιδίωξη ταύτισης του ΟΦΗ σαν πολιτισμικό προϊόν της Κρήτης δεν υπήρξε, επικοινωνία του νέου εγχειρήματος δεν υπήρξε. Το μόνο που υπήρξε ήταν η Κρήτη στη φανέλα, Ο Καζαντζάκης και ο Ξυλούρης σε φωτογραφίες. Συμβολικά ισχυρό, αναμφίβολα. Αλλά όταν δεν υπάρχει μια ουσιαστική κίνηση από πίσω, γρήγορα ξεπέφτει σε σκέτη εικόνα. Όπως ξέπεσε κι η εικόνα του Ξυλούρη και ποτέ δεν αντικαταστάθηκε.
Ας μη μιλήσουμε, για οργάνωση της ΠΑΕ, για σχεδιασμό, για οργανόγραμμα ή λειτουργικότητα, για απομάκρυνση σταγονιδίων, για διαφάνεια ή λογοδοσία, ούτε για τις κωμικές γενικές συνελεύσεις.. Ένα διαρκές χάος που μπαλωνόταν από ηρωικές προσπάθειες, αλλά ποτέ δεν έφτιαχνε. Και κάποια θα πείτε, χρειάζονταν χρήματα, πολλά όμως όχι.
Και άντε μέχρι εδώ να γκρινιάξεις απλώς, κατανοώντας. Πώς να αντιδράσεις όμως, όταν η διοίκηση άρχισε να λειτουργεί σαν παρωχημένη παλαιοκομματική τοπική οργάνωση με πρόσωπα και ήθη αμφίβολα, πώς να αντιδράσεις όταν αποφασίζεις να συμμαχήσεις με το αφεντικό-νονό του θλιβερού ελληνικού ποδοσφαίρου, σαν εθελόδουλο σκυλάκι, εντός και εκτός γηπέδων… ώστε να σε εξυπηρετήσει (δεν θα αναφέρω λεπτομέρειες και μαρτυρίες γιατί είναι πολύ οδυνηρές).
Έτσι μ΄ αυτά και μ’ αυτά άρχισε να χάνεται και η ψυχική επαφή, το κόκκινο νήμα που σε συνδέει με οτιδήποτε. Όχι συνειδητά. Απλά δεν σε πολυένοιαζε πια πώς παίζεις, αν νικάς ή αν χάνεις, δε έβρισκες καν τη στοιχειώδη ενέργεια και ενδιαφέρον να διαβάσεις και να γράψεις έστω στο φόρουμ.
Αφήνω δε κατά μέρος το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, όπου εκεί και σωστά, δεν υπήρχαν απαιτήσεις. Δεν υπήρχε κανένα σοβαρό θέαμα να σε ελκύει, να σου ανατροφοδοτεί το πάθος, αλλά εκεί δεν υπήρχε παράπονο. Ίσα ίσα.
Το μόνο που με κρατούσε ακόμα στην ομάδα, ήταν η αίσθηση της κοινότητας με τον κόσμο. Η ψευδαίσθηση ότι στο επίπεδο του μαζικού κόσμου, υπήρχε κάτι από το τριετίας όνειρο, η διάθεση για καθαρές και έξυπνες λύσεις, για αξιοπρέπεια, περηφάνια, για συμμετοχή και υπευθυνότητα κι ελευθερία, για νομιμότητα και καθαρούς κανόνες, για ωραίες κερκίδες και πανηγύρι, για βελτίωση του ίδιου του ποδοσφαίρου.
Έτσι, αν και κριτίκαρα έντονα όλα αυτά τα χρόνια, τα αδιέξοδα και ακοινωνικά στοιχεία που συνυπάρχουν με το οπαδικό κίνημα στην Ελλάδα ( τσαμπουκάδες, καφρίλα, βαψίματα σε μνημεία, μιμήσεις των κυρίαρχων γαυροβάζελων οπαδικών κινημάτων, κ.ά.) θεωρούσα ότι βάρεναν λιγότερο από τη δυνητική ελευθερία του οπαδικού χώρου, απ΄ τη δυνατότητά τους να μιλούν και να φωνάζουν όχι μόνο για την ομάδα, αλλά και για τα στραβά του ποδοσφαίρου που είναι ίδια μ΄ αυτά της κοινωνίας. Είχα την ελπίδα, ότι αν και στη διοίκηση έσβησε, στον κόσμο κάτι παρέμενε από τη ριζοσπαστικοποίηση του αγώνα για ελευθερία και περηφάνια. Και ότι κάπως διέφερε από τους άλλους. Όταν όμως προφανώς συνεργάζεσαι με τη διοίκηση, εμπαίζεις (φτιάξτο και θα μπει) και φαίνεται πως σε ενδιαφέρει παρά μόνο η νίκη (κι όλοι οι άλλοι να γ…), ο τσαμπουκάς και η μπαλίτσα, τότε για μένα προσωπικά, κόβεται και το νήμα με την οργανωμένη κερκίδα.
Ξέρω βέβαια ότι σε ένα μαζικό κομμάτι, υπάρχουν πολλοί. Που συμφωνούν, διαφωνούν, εκφράζουν διαφορετικές τάσεις και απόψεις. ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΚΑΝΕΝΑΝ. Απλά εξηγώ γιατί εγώ δεν μπορώ να συνεχίζω να ασχολούμαι και να νιώθω ψυχικό δεσμό με την ομάδα στην οργανωμένη της μορφή. Διοίκηση και κόσμο. Προφανώς μπορώ να μοιράζομαι τις απόψεις μου με τον εαυτό μου και 3-4 άλλους. Όταν όμως δεν μπορείς να μιλήσεις με ένα σύνθημα για τη στοιχειώδη διαπίστωση και βελτίωση του αφόρητου ποδοσφαίρου και της κοινωνίας, γιατί οι υπεύθυνοι συνδέσμου και διοικούσας το θεωρούν ‘επικίνδυνο’, τότε βλέπεις κι αυτά που αρνιόσουν πεισματικά να δεις…
Πολλοί εδώ και καιρό μου λένε, « έλα μωρέ, μη χαλιέσαι, μπαλίτσα να βλέπουμε…». Και πραγματικά, ειλικρινά, και γω μπαλίτσα θάθελα να βλέπω, να συζητώ για παίκτες και συστήματα, για το ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Κι όχι να κάνω κανενός είδους κοινωνική ανάλυση ή ‘επανάσταση’. Το πρόβλημα όμως σ’ αυτό το πράμα που λέγεται Ελλάδα ή νεοελληνιστάν, είναι ότι αυτό ακριβώς σου απαγορεύουν. Να δεις και να μιλήσεις για μπαλίτσα. Όπως γίνεται σε κάθε κανονικό κράτος. Εδώ, έχουν τόσο υπονομεύσει κάθε κανόνα, κάθε τήρηση νόμου που καταντάει το ποδόσφαιρο τον πιο εξοργιστικό και άνομο κήπο, το χειρότερο χώρο κοινωνικοποίησης των νέων, το βασίλειο και την επιτομή της διαφθοράς της χώρας. Εκεί το καταντήσανε. Έτσι που για να δούμε μπαλίτσα κι όχι να κινδυνεύουμε να τρελαθούμε, να σκοτώσουμε ή να σκοτωθούμε, να πρέπει να κάνουμε επανάσταση κοινωνική. Δυστυχώς. Κρίμα που το ελάχιστο και αυτονόητο που έλεγε το πανό θεωρήθηκε ότι δεν πρέπει να ‘λερώσει’ τα ιερά κάγκελα. Ως κι οι αστυνομικοί δεν το θεώρησαν ακατάλληλο. Οι μέσα μας μπάτσοι όμως?
Θα πει κάποιος, «και γιατί δεν το κρέμαγες μόνος σου ρε φίλε, στην 8?»
Α) γιατί δε θα φαίνονταν στις κάμερες και ο στόχος ήταν να κάνουμε ένα statement
Β) γιατί δεν είχε νόημα να φαινόταν σαν μια ‘προσωπική’ και μεμονωμένη φωνή
Γ) γιατί στην 4 θα φαινόταν ως μια γενική απαίτηση του κόσμου του ΟΦΗ για μια πιο ποιοτική απαίτηση και θα έδινε μια άλλη ποιότητα, ένα άλλο κύρος και αποδοχή των οργανωμένων του ΟΦΗ στο ευρύτερο ποδοσφαιρικό κίνημα. Που νομίζω το έχουν ανάγκη.
Τέλος πάντων, αυτά είναι παρελθόν. Εγώ θέλω να αντιλαμβάνομαι το ποδόσφαιρο σαν ένα ωραίο και ενδιαφέρον κοινωνικό φαινόμενο. Και παθιάστηκα ξανά με τον ΟΦΗ, γιατί είδα τη δυνατότητα λόγω των αγώνων του και του πολιτισμικού υπόβαθρου της Κρήτης να ανοιχτεί στην κοινωνία, να αγκαλιαστεί και να επιζήσει. Ο μόνος βιώσιμος τρόπος. Άλλοι θέλουν να είναι κλεισμένοι σε καβούκια, απλά να βλέπουν μπαλίτσα και να νικούν. Κι όταν ζορίζονται, να παρακαλούν πολιτικούς, να προσπαθούν να κάνουν κομματικό υποκείμενο προς χρήση την ομάδα, αναπαράγοντας αδιέξοδα μοντέλα ( το παράδειγμα του ΠΑΟΚ, που χρόνια ενεργεί ως πολιτικό υπο/αντικείμενο σε μικροκομματικά παιχνίδια αποδεικνύει το αδιέξοδο).
Ας είναι. Εγώ ηττήθηκα. Και τώρα έχω να διαχειριστώ μία εσωτερική ήττα, μία απώλεια και παιδιά που τα έκανα ΟΦΗ και πρέπει να βρω τι θα τους πω. Επίσης τα σχόλια όλων αυτών που μου έλεγαν, « μα με το ποδόσφαιρο ασχολείσαι, είσαι σοβαρός?». Συνεχίζω να πιστεύω ότι το να ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι πολύ σοβαρό. Ελπίζω κάποτε να υπάρξουν οι συνθήκες, να το επιχειρήσω ξανά.
Εγώ ΟΦΗ έγινα κατ’ επιλογήν και βρισκόμουν στην 4, φωνάζοντας για το σάπιο καθεστώς όταν φώναζαν καμιά 20 αριά και πριν η 4 γίνει Η Θ4, δηλ. όταν πολλοί που βρίσκονται τώρα στην 4 δεν είχαν γεννηθεί καν. Ίσως λοιπόν το ότι έγινα κατ’ επιλογήν και όχι σαν πιτσιρικάς που έτυχε ή καύλωσε με την 4, να εξηγεί και το γιατί μπορώ συνειδητά να απέχω ξανά.
Όταν το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι άθλιο από μόνο του, όταν απογοητεύομαι από τη διοίκηση, όταν απογοητεύομαι από το οργανωμένο κομμάτι (που αποτελεί τον πνεύμονα), όταν και το πλατύ φίλαθλο πλήθος δε λέει και πολλά, τότε μπορώ να γυρίσω στη μοναξιά μου ή στους 4-5 που μπορώ να συνομιλώ.
Ούτως ή άλλως ό,τι είχα να πω στα πλαίσια της αγωνίας και του προβληματισμού για τον ΟΦΗ και το ποδόσφαιρο, τα είπα και τα έγραψα. 3 χρόνια σχεδόν (28/7/09 πρώτη ανάρτηση), πάνω από 1300 μηνύματα, πολλά δημόσια κείμενα για τον ΟΦΗ και το ποδόσφαιρο σε εφημερίδες και σε σάιτς, μακροσκελείς επιστολές σε θεσμικούς (πρωθυπουργό, υπ. Πολιτισμού, γ.γ. αθλητισμού) πολύ πριν τα σκάνδαλα και την κατ’ επίφαση κάθαρση. Αγωνίες, αναλύσεις, σκέψεις, βίντεο για εισιτήρια και μετοχές, προτάσεις για αυτό που θα μπορούσε να ήταν ο ΟΦΗ, το ποδόσφαιρο, η κοινωνία. Όλα βρίσκονται εδώ στο φιλόξενο φόρουμ. Αρκετά από αυτά δημοσιοποιήθηκαν και σε Μέσα, προσπαθώντας να παρέμβω αλλά και να επικοινωνήσω το εγχείρημα του ΟΦΗ ευρύτερα.
Ο ΟΦΗ κι ο Δον Κιχώτης, Μετά την Απελευθέρωση, Ήθελε λέει νάναι λεύτερος…σκοτώστε τον, Η Εκδρομή του ΟΦΗ, Ειν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων, Σύντροφοι της Απελπισίας, Μπέο πας στοίχημα, Ο Θρύλος του Γεντί Κουλέ, Επιστολή προς Φορείς, ΔΝΤ και Ποδόσφαιρο, Και Τώρα Αγώνας μέχρι το Τέρμα, Η Κάλπικη Λίρα, Πώς παίρνουμε χορηγία από τη cyta, ΟΦΗ a case for study, Προς Σύλλογο Μετόχων, Συλλαλητήριο, Ένα Άλλο Πρωτάθλημα για ένα Άλλο Ποδόσφαιρο, Ελλάδα- Έρημη Χώρα, Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΤΟ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ και…η χαμένη βούληση, Το Θέατρο Τέχνης και η Τραγωδία του Ποδοσφαίρου, Η Ασυλία το Αυτοδιοίκητο η Αγανάκτηση και…ο ΟΦΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - 2 Πτώματα και 2 Πλατείες, ΠΑΙΧΤΕΣ ΟΦΗ-Σεβασμός, 2 ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ τη Χώρα, 2 ΟΜΑΔΕΣ το Ποδόσφαιρο, ΑΠ’ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ…. μερικά μόνο από τα θέματα σε φόρουμ και εφημερίδες. Τρέλα πραγματική. Ας είναι.
Εγώ ήθελα να βλέπω τη μπαλίτσα ως ΜΠΑΛΑ και το ποδόσφαιρο ως ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Δεν ήθελα τόσο τη νίκη, αλλά την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό. Ήθελα η ομάδα να με αφορά. Εγώ μπορεί να έχω άδικο και οι άλλοι να έχουν δίκιο. Ελπίζω, ειλικρινά, να τα καταφέρουν. Και θα τους το αναγνωρίσω. Τώρα αποσύρομαι.
Να ευχαριστήσω όσους μοιραστήκαμε αυτά τα χρόνια το σπουδαιότερο. Στιγμές κοινότητας, που αλάφραιναν το βάρος μας. Κοινότητας πνευματικής και ψυχικής. Ας με συγχωρήσουν κάποιοι, αν τους πίκρανα ή αδίκησα, όλον αυτόν τον καιρό ή με αυτό το φορτισμένο και μακρύ…κείμενο 😉 , δεν είχα τέτοια πρόθεση ποτέ. Γνώρισα και σπουδαία παιδιά που είμαι σίγουρος θα συνεχίσουμε να τα λέμε.
Τώρα αποσύρομαι.
Καληνύχτα.
Υ.γ.
Στο φόρουμ μπήκα με μια δημόσια επιστολή στην ΠΑΤΡΙΣ, Ο ΟΦΗ κι ο Δον Κιχώτης, που έγραψα τη μέρα της πρώτης προπόνησης του … ελεύθερου ΟΦΗ, τον Ιούλιο του 2009.
Το κείμενο κατέληγε… «Εκείνη τη μέρα παιζόταν στο Ηράκλειο μια παράσταση. Ο Δον Κιχώτης. Το βράδυ ήμουν ΚΙ εκεί. Προσπαθώντας ίσως να δω μια πραγματικότητα εκεί που δεν υπάρχει.’»
Τελικά, αυτό που φοβόμουν έγινε. Προσπαθούσα να δω μια πραγματικότητα εκεί που δεν υπήρχε.
Ακροτελεύτια αφορμή, αλλά και αιτία (η ύστατη, όχι η μόνη) αποτέλεσε η ξεκάθαρη πλέον άρνηση να αναρτηθεί το πανό ‘2 ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ, 2 ΟΜΑΔΕΣ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ’, στην κερκίδα της 4-5.
Η σύντομη αλλά διδακτική ιστορία έχει ως εξής.
Πριν καιρό και πριν τα ματς με ΟΣΦΠ, ΠΑΟ πρότεινα το παραπάνω σύνθημα μαζί με άλλα, στο φόρουμ. Ένα σύνθημα που κεφαλαίωνε, κατά τη γνώμη μου, το οριζόντιο μοντέλο και την παθογένεια που κατατρέχει την ελληνική κοινωνία και το ποδόσφαιρο, που αποτελεί τον πιο οδυνηρό και κρυστάλλινο καθρέπτη της (περισσότερα στο ομώνυμο με το σύνθημα θέμα αλλά και στο Οργάνωση Κερκίδας, στο φόρουμ). Το σύνθημα γνώρισε ευρεία αποδοχή, και ιδίως από συνομιλητές που εκτιμώ, και έτσι αποφάσισα να ανιχνεύσω, χωρίς φορτικότητα, την πιθανότητα δημιουργίας του ή ανάρτησής του από τους υπεύθυνους της κερκίδας. Σε σχετική επικοινωνία μου με μέλος που ενδιαφέρθηκε και είχε και επαφές με τον υπεύθυνο της κερκίδας, μου μεταφέρθηκε πως συμφωνούν, θα το έβαζαν, αλλά δεν είχαν χρόνο να το φτιάξουν ενόψει πολλών ετοιμασιών για το ματς πρωταθλήματος με ΟΣΦΠ. Αν το έφτιαχνα όμως εγώ και το πήγαινα, θα το έβαζαν. Το έφτιαξα λοιπόν, με τη βοήθεια φίλων, και το παρέδωσα. Το πανό όμως χάθηκε και ξεχάστηκε, λόγω της αναταραχής… Αυτή ήταν η πρώτη φορά. Αν και βρέθηκαν κάποιοι που εκτίμησαν ότι το πανό δεν θα το έβαζαν ποτέ για άλλους λόγους, αν και εγώ ο ίδιος αμφέβαλλα, ωστόσο πείσθηκα τελικά και είπα να ξαναεπιχειρήσω.
Έτσι το έδωσα, αφού πάλι υπήρξε συνεννόηση και απάντηση ότι θα μπει, στο ματς κυπέλλου με τον ΟΣΦΠ. Εκεί παρόλες τις συνεννοήσεις, παρέμεινε στη μπουτίκ, μια και δε βρέθηκε κάποιος να το πάει ή ήταν ‘απρόθυμος, ώστε να το βάλουν, οι υπεύθυνοι που περίμεναν… Ήταν η δεύτερη φορά.
Η τρίτη ήταν με τον Παναιτωλικό, που αγνός ομιλίτης το πέρασε δηλώνοντάς το από τους αστυνομικούς (που δεν είχαν πρόβλημα), αλλά κόλλησε στον υπεύθυνο του ματς.
Και φτάνουμε στην τέταρτη. Εγώ είχα πειστεί ότι δεν μπαίνει γιατί απλά σε συνεννόηση, έχουν αποφασίσει να μην μπει, παρά τις προφάσεις εν αμαρτίαις. Εξάλλου, είχε προηγηθεί κάτι άσχετο… η μη δημοσίευση από την εφημ . ΠΑΤΡΙΣ του κειμένου «Απ’ την ψυχή του δούλου κινδυνεύουμε», που έθιγε τα νέα ήθη της υποταγής και συμπόρευσης στο γνωστό πολιτικοποδοσφαιρικό μοντέλο ( η πρώτη φορά που δεν δημοσίευαν αθλητική μου επιστολή). Φίλοι και αγνοί ομιλίτες όμως επέμεναν ότι θα μπει και ότι μέχρι τώρα είχε πέσει θύμα ατυχών συμπτώσεων. Αφού, χωρίς να πιέζουν, έλαβαν πάλι διαβεβαιώσεις, από τον πλέον υπεύθυνο, ότι θα ανεβεί σίγουρα στο τελευταίο ματς, τους το έδωσα. Και ω! του θαύματος, έφτασε στην 4, στην κερκίδα κάτω από τα κάγκελα. Ποτέ δεν είχε φτάσει τόσο κοντά. Θα ανέβαινε όμως κατά τη διάρκεια του ματς για να μην υπάρξουν προβλήματα. Πέρασε το α’ ημίχρονο. Άρχισε το β’, τίποτα. Στις επανειλημμένες ερωτήσεις και οχλήσεις (ενός από τους πιο αγνούς ομιλίτες που έχω γνωρίσει και γνωστού στην 4, που είχε πάει και το πανό) ανταπόκριση δεν υπήρξε. Στο τέλος παραδέχτηκαν ότι δεν μπορούσαν. Δεν γινόταν. Καλύτερα να μη μεταφέρω τις δικαιολογίες που είπαν, γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν τους αξίζουν…
Το πήρα γι άλλη μια φορά πίσω.
Αν νομίζετε ότι αυτό είναι ένα προσωπικό ζήτημα, μία προσωπική πικρία και μία υπερβολική απόφαση, κάνετε λάθος. Δεν είμαι στην πρώτη, ούτε καν στη δεύτερη εφηβεία και γράμματα γνωρίζω… Και μπορώ να ξεχωρίζω το προσωπικό από το συλλογικό, όπως και να νοηματοδοτώ πράξεις και ενέργειες, να κατανοώ πρόσωπα και καταστάσεις πέρα από την επιφάνειά τους (με τα όποια λάθη, βεβαίως βεβαίως).
Απλά αποτέλεσε τη χαριστική βολή, μετά από μια αργόσυρτη πορεία νοσηρότητας και αποκοπής με αυτά που με συνέδεαν με την ομάδα μου. 3 χρόνια ήταν αρκετά να ξοδευτεί η τρομακτική ενέργεια που εκλύθηκε από την πυρηνική σύντηξη της πτώσης στη β’ εθνική και την ελευθερία που αρχίσαμε να αναπνέουμε. Αργά, αλλά σταθερά ο αέρας ξανάγινε τοξικός και η ζωτική ενέργεια στα σπλάχνα της ομάδας λιγόστεψε.
Το διοικητικό ποτέ δεν ξεκαθάρισε, ακόμα δεν παραλάβαμε τις μετοχές, ούτε ξέρουμε πόσες έχουμε, άνοιγμα στον κόσμο και την πολυμετοχικότητα δεν υπήρξε (εκτός αν θεωρούμε άλλοθι ανοίγματος τα παρακάλια και τη ζητιανιά για λεφτά, σε φως και ημίφως, και μάλιστα αιτήματα από άτομα ανυπόληπτα με αστείο τρόπο και ανύπαρκτη προτεινόμενη προοπτική), άνοιγμα στην κοινωνία στην Κρήτη και στους Κρητικούς δεν υπήρξε, σωστή εκμετάλλευση του νέου μύθου του ΟΦΗ δεν υπήρξε.
Κεφαλαιοποίηση, επικοινωνία και εκμετάλλευση του αγώνα για ελευθερία, για νομιμότητα, για καθαρότητα στους κανόνες του παιχνιδιού δεν υπήρξε, επιδίωξη ταύτισης του ΟΦΗ σαν πολιτισμικό προϊόν της Κρήτης δεν υπήρξε, επικοινωνία του νέου εγχειρήματος δεν υπήρξε. Το μόνο που υπήρξε ήταν η Κρήτη στη φανέλα, Ο Καζαντζάκης και ο Ξυλούρης σε φωτογραφίες. Συμβολικά ισχυρό, αναμφίβολα. Αλλά όταν δεν υπάρχει μια ουσιαστική κίνηση από πίσω, γρήγορα ξεπέφτει σε σκέτη εικόνα. Όπως ξέπεσε κι η εικόνα του Ξυλούρη και ποτέ δεν αντικαταστάθηκε.
Ας μη μιλήσουμε, για οργάνωση της ΠΑΕ, για σχεδιασμό, για οργανόγραμμα ή λειτουργικότητα, για απομάκρυνση σταγονιδίων, για διαφάνεια ή λογοδοσία, ούτε για τις κωμικές γενικές συνελεύσεις.. Ένα διαρκές χάος που μπαλωνόταν από ηρωικές προσπάθειες, αλλά ποτέ δεν έφτιαχνε. Και κάποια θα πείτε, χρειάζονταν χρήματα, πολλά όμως όχι.
Και άντε μέχρι εδώ να γκρινιάξεις απλώς, κατανοώντας. Πώς να αντιδράσεις όμως, όταν η διοίκηση άρχισε να λειτουργεί σαν παρωχημένη παλαιοκομματική τοπική οργάνωση με πρόσωπα και ήθη αμφίβολα, πώς να αντιδράσεις όταν αποφασίζεις να συμμαχήσεις με το αφεντικό-νονό του θλιβερού ελληνικού ποδοσφαίρου, σαν εθελόδουλο σκυλάκι, εντός και εκτός γηπέδων… ώστε να σε εξυπηρετήσει (δεν θα αναφέρω λεπτομέρειες και μαρτυρίες γιατί είναι πολύ οδυνηρές).
Έτσι μ΄ αυτά και μ’ αυτά άρχισε να χάνεται και η ψυχική επαφή, το κόκκινο νήμα που σε συνδέει με οτιδήποτε. Όχι συνειδητά. Απλά δεν σε πολυένοιαζε πια πώς παίζεις, αν νικάς ή αν χάνεις, δε έβρισκες καν τη στοιχειώδη ενέργεια και ενδιαφέρον να διαβάσεις και να γράψεις έστω στο φόρουμ.
Αφήνω δε κατά μέρος το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, όπου εκεί και σωστά, δεν υπήρχαν απαιτήσεις. Δεν υπήρχε κανένα σοβαρό θέαμα να σε ελκύει, να σου ανατροφοδοτεί το πάθος, αλλά εκεί δεν υπήρχε παράπονο. Ίσα ίσα.
Το μόνο που με κρατούσε ακόμα στην ομάδα, ήταν η αίσθηση της κοινότητας με τον κόσμο. Η ψευδαίσθηση ότι στο επίπεδο του μαζικού κόσμου, υπήρχε κάτι από το τριετίας όνειρο, η διάθεση για καθαρές και έξυπνες λύσεις, για αξιοπρέπεια, περηφάνια, για συμμετοχή και υπευθυνότητα κι ελευθερία, για νομιμότητα και καθαρούς κανόνες, για ωραίες κερκίδες και πανηγύρι, για βελτίωση του ίδιου του ποδοσφαίρου.
Έτσι, αν και κριτίκαρα έντονα όλα αυτά τα χρόνια, τα αδιέξοδα και ακοινωνικά στοιχεία που συνυπάρχουν με το οπαδικό κίνημα στην Ελλάδα ( τσαμπουκάδες, καφρίλα, βαψίματα σε μνημεία, μιμήσεις των κυρίαρχων γαυροβάζελων οπαδικών κινημάτων, κ.ά.) θεωρούσα ότι βάρεναν λιγότερο από τη δυνητική ελευθερία του οπαδικού χώρου, απ΄ τη δυνατότητά τους να μιλούν και να φωνάζουν όχι μόνο για την ομάδα, αλλά και για τα στραβά του ποδοσφαίρου που είναι ίδια μ΄ αυτά της κοινωνίας. Είχα την ελπίδα, ότι αν και στη διοίκηση έσβησε, στον κόσμο κάτι παρέμενε από τη ριζοσπαστικοποίηση του αγώνα για ελευθερία και περηφάνια. Και ότι κάπως διέφερε από τους άλλους. Όταν όμως προφανώς συνεργάζεσαι με τη διοίκηση, εμπαίζεις (φτιάξτο και θα μπει) και φαίνεται πως σε ενδιαφέρει παρά μόνο η νίκη (κι όλοι οι άλλοι να γ…), ο τσαμπουκάς και η μπαλίτσα, τότε για μένα προσωπικά, κόβεται και το νήμα με την οργανωμένη κερκίδα.
Ξέρω βέβαια ότι σε ένα μαζικό κομμάτι, υπάρχουν πολλοί. Που συμφωνούν, διαφωνούν, εκφράζουν διαφορετικές τάσεις και απόψεις. ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΚΑΝΕΝΑΝ. Απλά εξηγώ γιατί εγώ δεν μπορώ να συνεχίζω να ασχολούμαι και να νιώθω ψυχικό δεσμό με την ομάδα στην οργανωμένη της μορφή. Διοίκηση και κόσμο. Προφανώς μπορώ να μοιράζομαι τις απόψεις μου με τον εαυτό μου και 3-4 άλλους. Όταν όμως δεν μπορείς να μιλήσεις με ένα σύνθημα για τη στοιχειώδη διαπίστωση και βελτίωση του αφόρητου ποδοσφαίρου και της κοινωνίας, γιατί οι υπεύθυνοι συνδέσμου και διοικούσας το θεωρούν ‘επικίνδυνο’, τότε βλέπεις κι αυτά που αρνιόσουν πεισματικά να δεις…
Πολλοί εδώ και καιρό μου λένε, « έλα μωρέ, μη χαλιέσαι, μπαλίτσα να βλέπουμε…». Και πραγματικά, ειλικρινά, και γω μπαλίτσα θάθελα να βλέπω, να συζητώ για παίκτες και συστήματα, για το ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Κι όχι να κάνω κανενός είδους κοινωνική ανάλυση ή ‘επανάσταση’. Το πρόβλημα όμως σ’ αυτό το πράμα που λέγεται Ελλάδα ή νεοελληνιστάν, είναι ότι αυτό ακριβώς σου απαγορεύουν. Να δεις και να μιλήσεις για μπαλίτσα. Όπως γίνεται σε κάθε κανονικό κράτος. Εδώ, έχουν τόσο υπονομεύσει κάθε κανόνα, κάθε τήρηση νόμου που καταντάει το ποδόσφαιρο τον πιο εξοργιστικό και άνομο κήπο, το χειρότερο χώρο κοινωνικοποίησης των νέων, το βασίλειο και την επιτομή της διαφθοράς της χώρας. Εκεί το καταντήσανε. Έτσι που για να δούμε μπαλίτσα κι όχι να κινδυνεύουμε να τρελαθούμε, να σκοτώσουμε ή να σκοτωθούμε, να πρέπει να κάνουμε επανάσταση κοινωνική. Δυστυχώς. Κρίμα που το ελάχιστο και αυτονόητο που έλεγε το πανό θεωρήθηκε ότι δεν πρέπει να ‘λερώσει’ τα ιερά κάγκελα. Ως κι οι αστυνομικοί δεν το θεώρησαν ακατάλληλο. Οι μέσα μας μπάτσοι όμως?
Θα πει κάποιος, «και γιατί δεν το κρέμαγες μόνος σου ρε φίλε, στην 8?»
Α) γιατί δε θα φαίνονταν στις κάμερες και ο στόχος ήταν να κάνουμε ένα statement
Β) γιατί δεν είχε νόημα να φαινόταν σαν μια ‘προσωπική’ και μεμονωμένη φωνή
Γ) γιατί στην 4 θα φαινόταν ως μια γενική απαίτηση του κόσμου του ΟΦΗ για μια πιο ποιοτική απαίτηση και θα έδινε μια άλλη ποιότητα, ένα άλλο κύρος και αποδοχή των οργανωμένων του ΟΦΗ στο ευρύτερο ποδοσφαιρικό κίνημα. Που νομίζω το έχουν ανάγκη.
Τέλος πάντων, αυτά είναι παρελθόν. Εγώ θέλω να αντιλαμβάνομαι το ποδόσφαιρο σαν ένα ωραίο και ενδιαφέρον κοινωνικό φαινόμενο. Και παθιάστηκα ξανά με τον ΟΦΗ, γιατί είδα τη δυνατότητα λόγω των αγώνων του και του πολιτισμικού υπόβαθρου της Κρήτης να ανοιχτεί στην κοινωνία, να αγκαλιαστεί και να επιζήσει. Ο μόνος βιώσιμος τρόπος. Άλλοι θέλουν να είναι κλεισμένοι σε καβούκια, απλά να βλέπουν μπαλίτσα και να νικούν. Κι όταν ζορίζονται, να παρακαλούν πολιτικούς, να προσπαθούν να κάνουν κομματικό υποκείμενο προς χρήση την ομάδα, αναπαράγοντας αδιέξοδα μοντέλα ( το παράδειγμα του ΠΑΟΚ, που χρόνια ενεργεί ως πολιτικό υπο/αντικείμενο σε μικροκομματικά παιχνίδια αποδεικνύει το αδιέξοδο).
Ας είναι. Εγώ ηττήθηκα. Και τώρα έχω να διαχειριστώ μία εσωτερική ήττα, μία απώλεια και παιδιά που τα έκανα ΟΦΗ και πρέπει να βρω τι θα τους πω. Επίσης τα σχόλια όλων αυτών που μου έλεγαν, « μα με το ποδόσφαιρο ασχολείσαι, είσαι σοβαρός?». Συνεχίζω να πιστεύω ότι το να ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι πολύ σοβαρό. Ελπίζω κάποτε να υπάρξουν οι συνθήκες, να το επιχειρήσω ξανά.
Εγώ ΟΦΗ έγινα κατ’ επιλογήν και βρισκόμουν στην 4, φωνάζοντας για το σάπιο καθεστώς όταν φώναζαν καμιά 20 αριά και πριν η 4 γίνει Η Θ4, δηλ. όταν πολλοί που βρίσκονται τώρα στην 4 δεν είχαν γεννηθεί καν. Ίσως λοιπόν το ότι έγινα κατ’ επιλογήν και όχι σαν πιτσιρικάς που έτυχε ή καύλωσε με την 4, να εξηγεί και το γιατί μπορώ συνειδητά να απέχω ξανά.
Όταν το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι άθλιο από μόνο του, όταν απογοητεύομαι από τη διοίκηση, όταν απογοητεύομαι από το οργανωμένο κομμάτι (που αποτελεί τον πνεύμονα), όταν και το πλατύ φίλαθλο πλήθος δε λέει και πολλά, τότε μπορώ να γυρίσω στη μοναξιά μου ή στους 4-5 που μπορώ να συνομιλώ.
Ούτως ή άλλως ό,τι είχα να πω στα πλαίσια της αγωνίας και του προβληματισμού για τον ΟΦΗ και το ποδόσφαιρο, τα είπα και τα έγραψα. 3 χρόνια σχεδόν (28/7/09 πρώτη ανάρτηση), πάνω από 1300 μηνύματα, πολλά δημόσια κείμενα για τον ΟΦΗ και το ποδόσφαιρο σε εφημερίδες και σε σάιτς, μακροσκελείς επιστολές σε θεσμικούς (πρωθυπουργό, υπ. Πολιτισμού, γ.γ. αθλητισμού) πολύ πριν τα σκάνδαλα και την κατ’ επίφαση κάθαρση. Αγωνίες, αναλύσεις, σκέψεις, βίντεο για εισιτήρια και μετοχές, προτάσεις για αυτό που θα μπορούσε να ήταν ο ΟΦΗ, το ποδόσφαιρο, η κοινωνία. Όλα βρίσκονται εδώ στο φιλόξενο φόρουμ. Αρκετά από αυτά δημοσιοποιήθηκαν και σε Μέσα, προσπαθώντας να παρέμβω αλλά και να επικοινωνήσω το εγχείρημα του ΟΦΗ ευρύτερα.
Ο ΟΦΗ κι ο Δον Κιχώτης, Μετά την Απελευθέρωση, Ήθελε λέει νάναι λεύτερος…σκοτώστε τον, Η Εκδρομή του ΟΦΗ, Ειν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων, Σύντροφοι της Απελπισίας, Μπέο πας στοίχημα, Ο Θρύλος του Γεντί Κουλέ, Επιστολή προς Φορείς, ΔΝΤ και Ποδόσφαιρο, Και Τώρα Αγώνας μέχρι το Τέρμα, Η Κάλπικη Λίρα, Πώς παίρνουμε χορηγία από τη cyta, ΟΦΗ a case for study, Προς Σύλλογο Μετόχων, Συλλαλητήριο, Ένα Άλλο Πρωτάθλημα για ένα Άλλο Ποδόσφαιρο, Ελλάδα- Έρημη Χώρα, Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΤΟ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ και…η χαμένη βούληση, Το Θέατρο Τέχνης και η Τραγωδία του Ποδοσφαίρου, Η Ασυλία το Αυτοδιοίκητο η Αγανάκτηση και…ο ΟΦΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - 2 Πτώματα και 2 Πλατείες, ΠΑΙΧΤΕΣ ΟΦΗ-Σεβασμός, 2 ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ τη Χώρα, 2 ΟΜΑΔΕΣ το Ποδόσφαιρο, ΑΠ’ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ…. μερικά μόνο από τα θέματα σε φόρουμ και εφημερίδες. Τρέλα πραγματική. Ας είναι.
Εγώ ήθελα να βλέπω τη μπαλίτσα ως ΜΠΑΛΑ και το ποδόσφαιρο ως ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Δεν ήθελα τόσο τη νίκη, αλλά την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό. Ήθελα η ομάδα να με αφορά. Εγώ μπορεί να έχω άδικο και οι άλλοι να έχουν δίκιο. Ελπίζω, ειλικρινά, να τα καταφέρουν. Και θα τους το αναγνωρίσω. Τώρα αποσύρομαι.
Να ευχαριστήσω όσους μοιραστήκαμε αυτά τα χρόνια το σπουδαιότερο. Στιγμές κοινότητας, που αλάφραιναν το βάρος μας. Κοινότητας πνευματικής και ψυχικής. Ας με συγχωρήσουν κάποιοι, αν τους πίκρανα ή αδίκησα, όλον αυτόν τον καιρό ή με αυτό το φορτισμένο και μακρύ…κείμενο 😉 , δεν είχα τέτοια πρόθεση ποτέ. Γνώρισα και σπουδαία παιδιά που είμαι σίγουρος θα συνεχίσουμε να τα λέμε.
Τώρα αποσύρομαι.
Καληνύχτα.
Υ.γ.
Στο φόρουμ μπήκα με μια δημόσια επιστολή στην ΠΑΤΡΙΣ, Ο ΟΦΗ κι ο Δον Κιχώτης, που έγραψα τη μέρα της πρώτης προπόνησης του … ελεύθερου ΟΦΗ, τον Ιούλιο του 2009.
Το κείμενο κατέληγε… «Εκείνη τη μέρα παιζόταν στο Ηράκλειο μια παράσταση. Ο Δον Κιχώτης. Το βράδυ ήμουν ΚΙ εκεί. Προσπαθώντας ίσως να δω μια πραγματικότητα εκεί που δεν υπάρχει.’»
Τελικά, αυτό που φοβόμουν έγινε. Προσπαθούσα να δω μια πραγματικότητα εκεί που δεν υπήρχε.