Gennaro Ivan Gattuso ( Rino, Ringhio)

Μια διαφορετική συνέντευξη από τις καθαρά ποδοσφαιρικές που έχει δώσει ως προπονητής παραχώρησε στο "Contra.gr" ο Τζενάρο Γκατούζο.

Ο τεχνικός του ΟΦΗ στη συνέντευξη που έδωσε Κοσμίνα Φουρκί Γλιάτας για λογαριασμο του "Contra.gr" μίλησε για το πως παιρνάει στην Κρήτη, για τους ανθρώπους, για το ελληνικό πρωταθλημα, ενώ αναφέρθηκε σε σημαντικές πτυχές της ποδοσφαιρικής και όχι μόνο ζωής του.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Τζενάρο Γκατούζο στο "Contra.gr":

- Σε μια συνέντευξη πέρυσι δήλωσες ότι "πλέον οι Καλαβρέζοι είναι σε όλο τον κόσμο". Η Κρήτη σου θυμίζει την Καλαβρία; Έχεις εγκλιματιστεί;

"Δεν αισθάνομαι καθόλου σαν ψάρι έξω απ΄ το νερό. Οι κρητικοί και η Κρήτη είναι εξαιρετικοί και μοιάζει σα να βρίσκομαι στο χωριό που γεννήθηκα (Κοριλιάνο Κάλαμπρο). Αφού είμαι οπαδός της παραδοσιοκρατίας δεν μπορεί να μη μου αρέσει η κουλτούρα και η νοοτροπία αυτού του λαού".

- Για να εκδηλώσουν την αγάπη τους απέναντί σου πολλοί Κρητικοί σε λένε ήδη... Γκατουζάκη! Στον Καναδά, η καλαβρέζικη κοινότητα της Oσάβα, ίδρυσε προς τιμήν σου την "Gattuso Day", που γιορτάζεται στις 25 Ιουνίου...

"Στη ζωή, όπως λέω πάντα, έχω μόνο ένα πρόσωπο. Δεν το αλλάζω μπροστά στην κάμερα μιας τηλεόρασης ή επειδή είμαι διάσημος. Όπως έχω ήδη πει θα μπορούσα να ήμουν ψαράς αλλά είχα την τύχη να γίνω ποδοσφαιριστής. Όποιος όμως με γνωρίζει ξέρει ότι μέσα μου είμαι πάντα ο ίδιος, για μένα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι με αγαπά ο κόσμος και όποιος με αγαπά με αγαπά και όποιος με μισεί με μισεί".

- Κάποτε δήλωσες: "Επί 20 χρόνια έτρωγα ρύζι και στήθος κοτόπουλο ή ψάρι στη σχάρα. Σε ένα όμορφο τραπέζι δε θα έλεγα όχι". Σίγουρα έχεις ήδη εκτιμήσει την κρητική κουζίνα, ε;

"Μου αρέσουν τα πάντα. Η Κρήτη μοιάζει πολύ με την Καλαβρία. Είναι σαν να... παίζω εντός έδρας".

- Επίσης είσαι και συγγραφέας, έχεις γράψει τρία βιβλία. Μετά από την ελληνική εμπειρία, θα μπορούσες να γράψεις και τέταρτο. Ποια είναι η γνώμη σου για το επίπεδο, την κουλτούρα, την αισθητική και την νοοτροπία του ελληνικού ποδοσφαίρου;

"Καταρχάς το ελληνικό πρωτάθλημα είναι πολύ σκληρό και με πολλές ομάδες που αντιμετωπίζονται δύσκολα. Αυτό που χτυπάει στο μάτι είναι ότι, εκτός από 3-4 ομάδες, τα γήπεδα δε γεμίζουν κι αυτό είναι ένα μειονέκτημα. Όταν παίζεις με γεμάτο γήπεδο υπάρχει μια υπέροχη ατμόσφαιρα και σίγουρα η κρίση των τελευταίων ετών δε βοηθά, αλλά γενικά είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πρωτάθλημα και αυτό το αποδεικνύουν οι ομάδες που παίζουν στην Ευρώπη".

- Έχες δηλώσει ότι μεγάλωσες με πολύ θέληση να παίξεις ποδόσφαιρο, να κυνηγάς το όνειρό σου και έκανες πολλές θυσίες για να πραγματοποιηθεί, παίζοντας στην ομάδα της καρδιάς σου, της Μίλαν.

"Πιστεύω πως ένας άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος, δεν μπορεί να μην έχει στόχους και να μην ονειρεύεται. Θα ήταν μια ζωή κοινότοπη και οι στόχοι και τα όνειρα σου δίνουν τη δύναμη να κοιτάς μπροστά και να δίνεις πάντα το 100%. Ακόμα και τώρα που ξεκίνησα μια καινούρια καριέρα ανταγωνίζομαι με τον εαυτό μου. Γνωρίζω ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι και αυτό είναι το όμορφο στον κόσμο, αλλά μια συμβουλή που θα έδινα σε όλους τους νέους ανεξαιρέτως είναι να δοκιμάσουν να έχουν κάποιο στόχο, ακόμα και καθημερινό και αν από το κεφάλι κάποιου νέου ξεπηδήσει μια σπίθα θα είναι όλα πιο εύκολα. Επειδή αν κάποιος πιστεύει τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν. Προφανώς, μερικές φορές χρειάζεται και μια δόση τύχης".

- Ο Πούσκας είχε πει κάποτε: "Αυτοί είναι οι ποδοσφαιριστές: άνδρες που παίζουν με το κεφάλι, αλλά κυρίως με την καρδιά". Μια δήλωση που, κατά τη γνώμη μου, σου ταιριάζει γάντι....

"Για να είναι κάποιος πρωταθλητής πρέπει να έχει προσόντα και να καταλάβει ποιο είναι το κυριότερο. Πάντα πίστευα πως τα κυριότερα χαρακτηριστικά μου ήταν η αποφασιστικότητα και το σθένος και από μικρός δούλευα για να γίνω το νούμερο ένα με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά. Με το πέρασμα του χρόνου βελτιώθηκα και σε άλλα χαρακτηριστικά, αλλά δούλεψα πάντα πολύ σκληρά πάνω στα διακριτικά γνωρίσματά μου".

- Είδαμε τον παίκτη της Ρόμα, Αλέξανδρο Φλορέντζι, ο οποίος αφού σκόραρε έτρεξε να αγκαλιάσει τη γιαγιά του στις κερκίδες. Θεωρήθηκε από όλους η πιο όμορφη κίτρινη κάρτα. Θυμάσαι σε όλη τη καριέρα σου ως ποδοσφαιριστής να έχεις πάρει ποτέ μια κίτρινη κάρτα για την οποία ήσουν "περήφανος";

"Πήρα τόσες πολλές στην καριέρα μου… Οι πιο ωραίες ήταν αυτές που πήρα λόγω των πανηγυρισμών μου μπροστά από τη θύρα των φανατικών φιλάθλων μετά από τα λίγα γκολ της καριέρας μου, αλλά σκηνές όπως αυτή του Φλορέντζι κάνουν καλό στον αθλητισμό, γιατί ο αθλητισμός είναι αδρεναλίνη και αποτελείται από ανθρώπινες υπάρξεις. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας υπάρχει ιδρώτας, θυσίες και πόνος και αυτές οι σκηνές κάνουν καλό, γιατί σε κάνουν να επιστρέψεις στην πραγματικότητα όταν ήσουν μικρός και έπαιζες στα σοκάκια, στις πλατείες ή στα χωμάτινα γήπεδα".

- Εχεις δηλώσεις ότι θαυμάζεις τον Πίρλο; Από την Ελλάδα ποιον θαυμάζεις;

"Για τον Πίρλο δεν έχουμε και πολλά να πούμε. Έπαιξα μαζί του από την ομάδα των Νέων στην Εθνική και αυτός είναι όλο το ποδόσφαιρο. Σχετικά με τους Έλληνες παίκτες θα έλεγα τον Καραγκούνη, γιατί μου μοιάζει πολύ και σημάδεψε την καριέρα του με την αυταπάρνηση και τον επαγγελματισμό του, παίζοντας για πολλά χρόνια σε πολύ υψηλό επίπεδο. Επίσης, ο ποδοσφαιριστής που μου δίδαξε πολλά και με συγκίνησε ήταν ο Πάολο Μαλτίνι, μοναδικός επαγγελματίας εντός και εκτός γηπέδου. Στο μυαλό μου δεν υπήρξε ένας ποδοσφαιριστής αλλά ένας... Αρειανός που κατέβηκε εδώ κάτω ανάμεσά μας και που για 22 χρόνια εξάσκησε αυτό το άθλημα σαν φαινόμενο".

- Έχεις πει: "Η δική μου χρυσή μπάλα είναι να κλέβω όσες περισσότερες μπάλες μπορώ". Ποια, από αυτές που έχεις "κλέψει" έχει τα περισσότερα... καράτια;

"Όλες οι μπάλες που έκλεψα ήταν για εμένα γκολ ή ασίστ, επειδή έβαζα όλη τη μανιασμένη ορμή μου. Τις φυλάω όλες με μεγάλη φροντίδα, γιατί απεικονίζουν τις θυσίες και τη σκληρή δουλειά που έκανα στην καριέρα μου".

- Τετάρτη 19 Νοεμβρίου του 2008, γήπεδο Καραϊσκάκη, φιλικό παιχνίδι Ελλάδα - Ιταλία. Στο 61ο λεπτό ο Καναβάρο σου άφησε το περιβραχιόνιο του αρχηγού...

"Το να φοράω το περιβραχιόνιο του αρχηγού για έναν οπαδό της παραδοσιοκρατίας όπως εμένα, που όταν άκουγα τον ιταλικό εθνικό ύμνο μου ερχόταν στο μυαλό όλη η πορεία μου και η παιδική μου ηλικία. Δεν σας κρύβω ότι με έκανε να αισθάνομαι πάρα μα πάρα πολύ υπερήφανο".

- Η απόφαση να γίνει κάποιος προπονητής, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν καταφέρνει να ξεχάσει εκείνη τη μυρωδιά του γρασιδιού;

"Δεν μου έλειπε μόνο η μυρωδιά του γρασιδιού, μου έλειπαν τα αποδυτήρια, οι φωνές των ποδοσφαιριστών και η μυρωδιά της αλοιφής για τα μασάζ. Ανάμεσα στους λόγους που με ώθησαν να αρχίσω αυτή την καινούρια καριέρα ήταν κι αυτό, αλλά τώρα σίγουρα δεν μου λείπει το ποδόσφαιρο εντός του αγωνιστικού χώρου. Όταν κοιτάζω πίσω μου βλέπω πως έκανα παραπάνω απ’ ότι έπρεπε να κάνω και δεν έχω καμία πικρία".

- Μπήκες ποτέ στον πειρασμό να κατέβεις στην πολιτική;

"Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ μου, γιατί στη ζωή ο καθένας πρέπει να κάνει αυτό που του αρμόζει".

- Ο Μπόσκοφ είχε πει: "Στο ποδόσφαιρο υπάρχει ένας νόμος: οι παίχτες κερδίζουν, οι προπονητές χάνουν". Τώρα που είσαι από την πλευρά των προπονητών σκέφτεσαι κι εσύ όπως ο Μπόσκοφ;

"Μου αρέσει όταν κερδίζεις οι έπαινοι να πηγαίνουν στους παίχτες και όταν χάνεις ο προπονητής να βγαίνει μπροστά για να υπερασπίσει την ομάδα".

- Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΟΦΗ είναι το οικονομικό που δεν του επιτρέπει να είναι ανταγωνιστικός;

"Κοίτα, για να κερδίσεις τα παιχνίδια είναι φυσικό ότι χρειάζεται να έχεις καλούς παίχτες, κατόπιν πρέπει να κατανοήσεις ποιος είναι ο αντικειμενικός στόχος, αλλά σίγουρα χωρίς καλούς παίχτες δε θα κερδίσεις πολλά παιχνίδια".

- "Πώς ξεπερνώ μια ήττα; Μόνος μου στην κουζίνα, ετοιμάζω ένα σάντουιτς και το δαγκώνω, σαν να ήταν ο αντίπαλος που με κέρδισε". Αυτά είχες πει ως ποδοσφαιριστής. Τώρα, ως προπονητής;

"Τώρα αντιμετωπίζω καλύτερα τις ήττες, επειδή πολλές φορές το να προπονείς μετά από μια ήττα είναι πολύ πιο εύκολο όταν υπάρχει ένα υγιές σύνολο με μια καλή νοοτροπία. Όταν κερδίζεις δεν μου αρέσει να βλέπω, όπως συμβαίνει μερικές φορές, ένα χαλαρό και ικανοποιημένο περιβάλλον. Είναι πιο αποτελεσματικό καμιά φορά να προετοιμάσεις την εβδομάδα όταν βλέπεις μια ομάδα υπό πίεση και πικραμένη".

- Το ποδόσφαιρο μαστίζεται από διάφορα προβλήματα; Βία, στημένοι αγώνες κι άλλα πολλά. Πώς μπορεί το άθλημα να απαλλαγεί από όλα αυτά;

"Όπως σε όλες τις δουλειές υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί. Σίγουρα τα τελευταία χρόνια τα γραφεία στοιχημάτων κατέστρεψαν αυτό το περιβάλλον, αλλά πιστεύω πως αυτό το άθλημα έχει πολύ κόσμο που θέλει να το υπερασπιστεί και που θέλει να μην χειροτερέψει και πιστεύω σ’ αυτούς τους ανθρώπους".

- Με τις συνεντεύξεις πώς τα πας;

"Πιστεύω πως σήμερα πολλές φορές το να είσαι ο εαυτός σου δεν κάνει καλό, επειδή όταν είσαι ο εαυτός σου λες πολλά πράγματα που δεν αρέσουν σε μερικούς. Πολλοί άνθρωποι αρέσκονται να ακούν εκπαιδευμένους παπαγάλους που λένε όλοι το ίδιο πράγμα. Ιδίως στην καινούρια δουλειά κατάλαβα πως μερικές φορές είναι καλύτερα να σιωπάς παρά να κάνεις ένα μονόλογο και να λες πράγματα που έχουν χιλιοειπωθεί. Γι’ αυτό το λόγο πολλές φορές δεν μιλάω συχνά".

* Η Cosmina Furchi-Gliatas γεννήθηκε στην Ιταλία και ζει μόνιμα στην Ελλάδα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Messina. Έχει εργαστεί ως μεταφράστρια και διερμηνέας, ενώ είναι και συγγραφέας έχοντας εκδόσει μία σειρά βιβλίων για μικρούς και μεγάλους.