Λαρισα- Θεμα που εχουμε εξαντλησει...

Η «βυσσινί θύελλα» είναι εδώ!



17 Μαΐου 1964... Η ημέρα, που η πορεία του Θεσσαλικού ποδοσφαίρου θα αλλάξει για πάντα. Η ημέρα, που γεννήθηκε η μεγαλύτερη επαρχιακή ομάδα. Η ημέρα, που οι ομάδες της Λάρισας συγχωνεύονται για να δημιουργηθεί η Α.Ε.Λ. Μια ομάδα, που δόξασε το θεσσαλικό κάμπο, που ανέδειξε πολλούς μεγάλους παίκτες, που δίδαξε ποδόσφαιρο τη δεκαετία του '80. Κι όχι μόνο για τον κόσμο της, που δεν την αφήνει ποτέ μόνη.

Η πιο σημαντική, ίσως, ημερομηνία στην ιστορία της ΑΕΛ, είναι αυτή της ίδρυσης της. Οκτώ, αρχικά, σωματεία της περιοχής συγχωνεύονται ώστε να δημιουργηθεί μια ισχυρή ομάδα, που θα έχει βλέψεις για κάτι καλό στο μέλλον. Στις 22 Μαΐου 1964, η ΑΕΛ... ντύνεται στα άσπρα και στα βυσσινί και στις 7 Ιουνίου, δίνει φιλικό αγώνα με τον Πανιώνιο, για να γιορταστεί η ίδρυση της ομάδας. Αν και λίγη σημασία έχει, το θεσσαλικό άτι άρχισε νικηφόρα την πορεία του, με το τελικό 2-1 (5' Παπακωνσταντίνου, 44' Κάσσας-80' Κουμελής).

Την επομένη, στις 8 Ιουνίου, εγκρίνεται το καταστατικό της ΑΕΛ και λίγες αργότερα θα προσληφθεί ο πρώτος προπονητής στην ιστορία της, ο Α. Πέτροβιτς.

Τα... δύσκολα '70s

Τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση της, όπως είνβαι λογικό δεν είναι καθόλου εύκολα, με την ΑΕΛ να αρκείται σε κάποιες καλές πορείες στη Β' Εθνική, αλλά με την είσοδο της δεκαετίας του '70, είναι φανερό πως η ομάδα θα... πατήσει στα σαλόνια. Μετά από πολλές προσπάθειες και σκληρή δουλειά, η άνοδος έρχεται και την περίοδο 1973-74, η ΑΕΛ συμμετάσχει στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής.

Η πρώτη σεζόν είναι πολύ καλή, καθώς η ομάδα τερματίζει στην 9η θέση, αλλά οι βάσεις δεν έχουν μπει. Κι αυτό θα αποδειχθεί την επόμενη περίοδο (1974-75), όταν και τερματίζει στην τελευταία θέση και υποβιβάζεται. Η επόμενη διετία περνάει ανεκμετάλλευτη, αλλά η έκρηξη πλησιάζει...

Ηρθε για να μείνει και να... μεγαλουργήσει

Την περίοδο 1978-79, η ΑΕΛ τερματίζει πρώτη στη Β' Εθνική και παίρνει πανηγυρικά το "εισιτήριο" της ανόδου στην Α'. Αυτή τη φορά, υπάρχει η εμπειρία, το ταλέντο και η όρεξη για πολύ δουλειά και επιτυχίες. Η ομάδα καταφέρνει να σταθεροποιηθεί στη μεγάλη κατηγορία και το 1982, αγγίζει το όνειρο ενός τίτλου.

Στις 19 Ιουνίου, η ΑΕΛ παρατάσσεται στο "Νίκος Γκούμας" για να αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό. Τελικά δεν τα καταφέρνει, καθώς γνωρίζει την ήττα με 1-0, αλλά αυτό λίγο στενοχωρεί τους ανθρώπους της και τους οπαδούς της. Το μέλλον, έχει αρχίσει να προδιαγράφεται...

Η σύνθεση της ΑΕΛ στον πρώτο της τελικό: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Αργυρούλης, Δράμαλης (82' Βουτυρίτσας), Κουτάς (82' Μητσιμπόνας), Γκόλαντας, Βαλαώρας, Ανδρεούδης, Μαλουμίδης. Προπονητής: Αντώνης Γεωργιάδης.

Την επόμενη σεζόν, η ομάδα της Λάρισας αποδεικνύει πως η περσινή πορεία της στο κύπελλο δεν ήταν τυχαία, αλλά απλά προϊδέαζε τους πάντες για αυτό που θα ακολουθήσει. Εντυπωσιάζει τους πάντες με τις εμφανίσεις της και τα αποτελέσματα και καταλαμβάνει τελικά τη 2η θέση, μένοντας πίσω μόνο από τον Ολυμπιακό. Για πρώτη φορά στην ιστορία της, αλλά όχι τελευταία, εξασφαλίζει την έξοδο στην Ευρώπη.

Η ΑΕΛ γίνεται... AEL

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1983, η ΑΕΛ αντιμετωπίζει στον πρώτο γύρο του κυπέλλου UEFA τη Χόνβεντ. Με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Μαλουμίδη, στο 14ο λεπτό, ανοίγει το σκορ και στο 75' ο Κμίετσικ κάνει το 2-0, χαρίζοντας στο "Αλκαζάρ" μια αξέχαστη βραδιά.

Η σύνθεση της ΑΕΛ στον πρώτο της ευρωπαϊκό αγώνα: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Μαλουμίδης, Χάσεμπουργκ, Ζιώγας (46' Κμίετσικ), Ανδρεούδης, Βαλαώρας (67' Γκαμπέτας).

Στη ρεβάνς όμως, οι Θεσσαλοί δεν τα καταφέρνουν, καθώς ο Ντάικα πετυχαίνει χατ-τρικ και η Χόνβεντ παίρνει την πρόκριση με 3-0, στην παράταση.

Στις εγχώριες διοργανώσεις, το "άτι" μπορεί να μην επαναλαμβάνει την πορεία της προηγούμενης σεζόν, αλλά τερματίζει 6η και ταυτόχρονα, προκρίνεται για δεύτερη φορά στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Αντίπαλος και πάλι ο Παναθηναϊκός, το αποτέλεσμα ήταν και πάλι η ήττα, αυτή τη φορά με 2-0.

Την περίοδο 1984-85 η Λάρισα συμμετέχει στο Κύπελλο Κυπελλούχων και εκπλήσσει, ευχάριστα, τους πάντες. Φτάνει έως και τους προημιτελικούς της διοργάνωσης, για να αποκλειστεί τελικά μετά από μεγάλη προσπάθεια, από τη Διναμό Μόσχας για ένα, μόλις, γκολ.

Αναλυτικά η πορεία της:

1ος γύρος
Σιόφοκ-ΑΕΛ 1-1 (67' Τίμπερ-30' Ανταμτσικ)
ΑΕΛ-Σιόφοκ 2-0 (30' Κμίετσικ, 69' Βαλαώρας)

2ος γύρος
ΑΕΛ-Σερβέτ 2-1 (52' Ανταμτσικ, 62' πεν. Κμίετσικ-12' Κοχ)
Σερβέτ-ΑΕΛ 0-1 (61΄Βαλαώρας)

3ος γύρος
ΑΕΛ-Διναμό Μόσχας 0-0
Διναμό Μόσχας-ΑΕΛ 1-0 (60' Φόμιτσιοφ)


Ο πρώτος τίτλος...

Την ίδια χρονιά πάντως, ο κάμπος θα πάρει την πρώτη... αφορμή για να "καεί" για τα καλά! Στις 22 Ιουνίου 1985 η ΑΕΛ αντιμετωπίζει τον πρωταθλητή ΠΑΟΚ στον τελικό του κυπέλλου, στο ΟΑΚΑ, και τον συντρίβει με 4-1, αποδίδοντας εκπληκτικό ποδόσφαιρο, για να κατακτήσει έτσι τον πρώτο τίτλο της ιστορίας της. Τα γκολ του θριάμβου πέτυχαν οι Ζιώγας (39', 73'😉, Κμίετσικ (47'😉 και Βαλαώρας (78'΄).

Η σύνθεση του τελικού:

Πλίτσης, Παραφέστας, Κολομητρούσης, Μητσιμπόνας, Γκαλίτσιος, Βουτυρίτσας, Ζιώγας, Ανταμτσικ, Ανδρεούδης (85' Τσιώλης), Κμίετσικ, Βαλαώρας. Προπονητής: Βάλτερ Σκότσικ

Ως κάτοχος του κυπέλλου Ελλάδας πλέον, η ΑΕΛ παίρνει μέρος στο κύπελλο Κυπελλούχων της περίοδου 1985-86, αλλά δεν πραγματοποιεί πορεία ανάλογη της προηγούμενης. Οι Θεσσαλοί προσπαθούν, αλλά τελικά αποκλείονται στον πρώτο γύρο από την ιταλική Σαμπντόρια των Ρομπέρτο Μαντσίνι και Τζιανλούκα Βιάλι, στις λεπτομέρειες.

Τα παιχνίδια με τους Ιταλούς:

ΑΕΛ-Σαμπντόρια 1-1 (39' Μητσιμπόνας-82' Μαντσίνι)
Σαμπντόρια-ΑΕΛ 1-0 (41' Μαντσίνι)

Στο πρωτάθλημα, την ίδια σεζόν, η ομάδα ολοκληρώνει τις υποχρεώσεις της στην 8η θέση, ενώ τη σεζόν 1986-87 τερματίζει 9η. Οπως και να έχει, η καθιέρωση στη συνείδηση όλων ως μια από τις σταθερές δυνάμεις του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι γεγονός και αυτό που θα συμβεί την αγωνιστική περίοδο 1987-88, θα προκαλέσει... σεισμό στη Λάρισα και συγκίνηση, αναγνώριση σε όλη τη χώρα.

Π-Ρ-Ω-Τ-Α-Θ-Λ-Η-Τ-Ρ-Ι-Α !!!

Το φθινόπωρο του 1987, η ΑΕΛ αρχίζει το πρωτάθλημα με τον Γιάτσεκ Γκμοχ στην τεχνική της ηγεσία. Εκείνη τη στιγμή, κανείς δε μπορούσε να φανταστεί πως άρχιζε ένα ταξίδι στο όνειρο, στη δόξα, στην απόλυτη αναγνώριση... Από την πρώτη αγωνιστική οι Θεσσαλοί βρίσκονται στην κορυφή της βαθμολογίας κι αποδίδοντας εκπληκτικό ποδόσφαιρο, καταφέρνουν αυτό που έμοιαζε με θαύμα... Αναδεικνύονται πρωταθλητές Ελλάδας! Εικοσιτέσσερα (24) χρόνια μετά την ίδρυση της, η ΑΕΛ φτάνει στο υψηλότερο σκαλοπάτι του ελληνικού ποδοσφαίρου και δε την αμφισβητεί κανείς, παρά την υπόθεση με τα ούρα του Τσίγκοφ.

Ο τίτλος σφραγίζεται την 1η Μαΐου 1988 με τη νίκη επί του Ηρακλή (1-0) στο φλεγόμενο "Αλκαζάρ" κι ακολουθούν ανεπανάληπτες σκηνές από τον κόσμο, επί ημέρες ολόκληρες...

Πρωταγωνιστές του θριάμβου, πλην του Γκμοχ, οι Καραπιάλης, Βαλαώρας, Ζιώγας, Μητσιμπόνας, Μιχαήλ, Κολομητρούσης, Γκαλίτσιος, Αγορογιάννης, Βουτυρίτσας κ.α.

Στις 24 Αυγούστου 1988, η ΑΕΛ διεκδικεί έναν ακόμη τίτλο, αυτόν του Σούπερ Καπ, αλλά θα γνωρίσει την ήττα με 3-1 από τον κυπελλούχο Παναθηναϊκό.

Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, η "βυσσινί θύελλα" εκπροσωπεί, για πρώτη φορά, την Ελλάδα στο κύπελλο Πρωταθλητριών, αλλά θα αποκλειστεί στον πρώτο γύρο, στη διαδικασία των πέναλτι, από την ελβετική Ξαμάξ. Αξίζει να σημειωθεί, πως στη ρεβάνς της Ελβετίας, δίνουν το παρών περί τους 6.000 οπαδούς της ΑΕΛ!

Τα παιχνίδια με τους Ελβετούς:

ΑΕΛ-Ξαμάξ 2-1 (6' Ζιώγας, 90' Μητσιμπόνας-67' Χέρμαν)
Ξαμάξ-ΑΕΛ 2-1 (3-0 στα πέναλτι)

Η ώρα της παρακμής...

Μετά την άνοδο, όμως, έρχεται η κάθοδος... Την ακμή ακολουθεί η παρακμή και η ΑΕΛ δε μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Οι πωλήσεις βασικών παικτών, η έλλειψη ταλέντων στην περιοχή και ο κορεσμός από τις συνεχείς θετικές πορείες, έχουν ως συνέπεια η ομάδα να μείνει μακριά από τις πρώτες θέσεις. Συν τις άλλοις, κάνουν την εμφάνιση τους και τα διοικητικά προβλήματα και παρά τη μεγάλη βοήθεια από τον κόσμο της (όπως πάντα), η Λάρισα δεν καταφέρνει κάτι αξιόλογο.

Την περίοδο 1995-96 μάλιστα, η ομάδα μετά από 17 ολόκληρα χρόνια θα πάρει το δρόμο για τη Β' Εθνική, πληρώνοντας τα λάθη των προηγούμενων ετών. Για μερικά χρόνια, η "βυσσινί θύελλα" βολοδέρνει ανάμεσα στη Β' και τη Γ' Εθνική, για να έρθει η... ανάσταση την τελευταία διετία.

Τα χρέη αποτελούν παρελθόν, οι μεταγραφές γίνονται η μία μετά την άλλη, ο κόσμος πιστεύει και πάλι στην ομάδα και το όνειρο της επιστροφής στην Α' Εθνική, γίνεται πραγματικότητα. Για την περίπτωση της ΑΕΛ όμως, το να επιστρέψει στα μεγάλα σαλόνια δεν είναι όνειρο, αλλά... υποχρέωση.

Απέναντι στην ιστορία της, απέναντι στον κόσμο της, απέναντι στο ελληνικό ποδόσφαιρο... Και στο "Αλκαζάρ", θα ακουστεί και πάλι ο ύμνος με υπερηφάνεια...